"Doorgedrongen en doordrongen"
28 nov 2008 at 11:27
3 maanden lang hebben jullie door mijn ogen mee kunnen kijken naar mijn ontmoeting met het leven in Zuid Afrika, mijn ontmoeting met The Dream Centre, de mensen die daarin leven en werken en naar mijn persoonlijke ontwikkelingsproces hierin. Ik heb het gevoel dat ik in die weken en maanden steeds dieper ben doorgedrongen in allerlei aspecten van het leven hier. Maar ik heb ook het gevoel dat Zuid Afrika in die weken en maanden steeds dieper mij heeft doordrongen . Ik denk dat ik hier wat heb kunnen betekenen in het leven van de mensen die ik hier heb ontmoet en zij betekenen op hun beurt veel voor mij in mijn leven. Het is niet zo dat je dit werk gaat doen alleen maar omdat je iets voor de ander wilt doen, als je hieraan begint weet je van te voren dat je hier ook zoveel voor terug zult krijgen. Zo wast de ene hand de andere, kom je hier niet om de ander afhankelijk te maken van jezelf, kun je er beide rijker aan worden.
Dankbaar ben ik dat ik deze kans heb gekregen en hem...
"Een stralende lach"
20 nov 2008 at 05:30
Met een stralende lach begroet ze me, iedere keer als ik haar zie. En zo begroet ze iedereen. Ondertussen maakt ze grapjes, geeft ze prettige kleine steken onder water en ze helpt haar mede patiënten met een opbeurend woord. Maar achter die stralende lach gaan verhalen van pijn schuil. En zo is het hier eigenlijk bij iedereen die je hier tegenkomt, waar je het verhaal achter de patiënt gaat horen. Toen ik hier 3 maanden geleden kwam zat ze in een rolstoel, bij de fysiotherapie kreeg ze o.a. training in lopen en dit was zo ongelofelijk pijnlijk voor haar. Inmiddels loopt ze met krukken, de pijn is verminderd maar wel altijd aanwezig. Het trieste is dat ze geen gevoel heeft in haar onderbenen, haar voeten, maar wel een altijd aanwezige pijn heeft. Ja het verhaal erachter is natuurlijk AIDS, iedereen hier in TDC heeft tenslotte AIDS. Met HIV besmet door haar man, de man die haar regelmatig mishandelde en die, nu zij niet thuis is, hun zoon mishandelt. Ze is een scheidingsprocedure...
"Geloofszaken"
15 nov 2008 at 15:13
Maandagmiddag, heerlijk ontspannen in de tuin met patiënten. Eindelijk weer een dag mooi weer. Een van de patiënten, zij spreek alleen Zulu, wil met mij een gesprek aangaan over het geloof. Een van de andere patiënten vertaalt. Het is prachtig dat ik nu ook steeds meer de diepte in kan gaan met de mensen hier. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dit soort gesprekken liggen mij na aan het hart. Ze vraagt me of ik naar de kerk ga en als ik bevestigend antwoord wil ze weten naar welke kerk. Ik leg uit dat ik eigenlijk in 2 verschillende gemeenschappen kom. Zij wil daar graag meer van weten en ik vertel haar dat ik naar de gemeente ga waar ik ben opgegroeid en dat ik naar een gemeente ga waar in elke dienst specifiek aandacht is naar alle religies, de 6 wereldgodsdiensten en naar hen allen die de waarheid in de duisternis van deze wereld hoog hebben gehouden. Dat daar voor al die religies een kaars aangestoken wordt vanuit het Goddelijk licht en uit de geschriften van deze...
"Take me with you"
07 nov 2008 at 10:06
“Take me with you, when you go back home!” Steeds vaker wordt dit door iemand van de nursingstaff gezegd. “Overseas” is iedereen rijk en liggen de banen voor het opscheppen, is de algemene aanname. En in vergelijking met hun levensstandaard zijn wij ook superrijk. Het is moeilijk uit te leggen dat de banen bij ons ook niet voor het opscheppen liggen en dat ze Europa niet zomaar binnen kunnen komen om er te gaan werken. Gemakshalve gaan ze er vanuit dat “wij” hun ticket wel betalen want wij zijn nu tenslotte hun “relatives”. Zo simpel liggen familieverhoudingen hier. Je weet nooit of een broer echt een broer is, een tante een echte tante of een oma een oma, alles wordt door elkaar benoemd. Deze week kwam ik heel uitgebreid aan de praat met één van de verzorgenden. Op mijn vraag waar ze woont vertelde ze ca. 30 kilometer van TDC weg te wonen. Wat impliceert dit praktisch? Ze moet ’s ochtends om 3 uur opstaan, zich wassen, ontbijten en ruim een uur lopen om bij de...
"En de wereld draait gewoon door"
01 nov 2008 at 16:33
De rolstoel wordt tegen het bed aan gezet door een verzorgende. Met z’n tweeën pakken ze elk een hand van de broodmagere vrouw die een dag eerder is binnengebracht en trekken haar vanuit haar bed zo de rolstoel in, haar hoofd achterover bungelend, de ogen half gesloten. Verbijsterd sta ik te kijken, gewoon maar toe te kijken, als bevroren. Het is niet de eerste keer dat ik dit zie, het leek even beter te gaan, maar toch weer opnieuw… Dit keer kan ik m’n mond niet houden, kan ik het niet weer gewoon maar zo laten gebeuren. Ik meen, hoop, inmiddels wat krediet te hebben opgebouwd om ook met een kritische noot te kunnen komen. “Anders kunnen we haar toch niet uit bed krijgen” is het, voor hen waarschijnlijk logische, antwoord. Ik probeer uit te leggen dat het wél anders, respectvoller, kan. De 3 verzorgenden beginnen druk te praten in het Zulu en staan om de patiënte in de rolstoel te lachen en te wijzen. De patiënte wordt het bed weer in gehesen, is duidelijk te ziek om...
"Nogmaals The Tree"
26 okt 2008 at 18:01
“Denk je dat ik dood ga?” Dit was één van de eerste vragen die ik maandagochtend op me afgevuurd kreeg. Een jonge vrouw, een meisje nog bijna, van net 20 jaar. Ze zat in de televisiekamer van haar verdieping. Eigenlijk zag ik haar daar voor het eerst, tot dan toe lag ze steeds op bed. Haar borst vaak hijgend op en neer gaand vanwege de tuberculose. Regelmatig masseer ik haar rug die pijn doet van het hoesten. “Nee, ik denk dat je nu nog niet dood gaat”, heb ik haar geantwoord. Haar ogen staan goed, het is een pittig ding met levenslust. “Denk je zelf dan dat je dood gaat?” vroeg ik haar. En ze antwoordde: “De mensen waar mijn kindje is zeggen het”. Ik vroeg haar hoe oud haar kindje is. 3 maanden, en van die 3 maanden is zij nu al één maand hier in TDC. Trots liet ze me foto’s van haar dochtertje zien. Wat is dit hartverscheurend. 3 maanden moeder zijn en je kind daarvan al één maand niet gezien hebben. Zij wil helemaal niet dat haar dochtertje bij deze...
"Halverwege"
18 okt 2008 at 16:39
Deze week startte meteen vol. Ik werd maandagochtend toen ik op de afdeling kwam meteen gevraagd om samen met een patiënte en een zuster naar het ziekenhuis te gaan. Deze patiënte moet ingesteld worden op de ARV's, AIDS remmers. We zouden met een ambulance opgehaald worden. Ik ken de verhalen over het wachten in de ziekenhuizen en had me daar dus volledig op ingesteld. Om 9 uur vertrokken we en alleen al het in de ambulance meerijden is een belevenis. In het ziekenhuis werden we van het kastje naar de muur gestuurd. De patiënte had geen indentiteitbewijs bij zich en wist haar geboortedatum niet precies, dat was dus een probleem. We hadden nog geluk, voor hetzelfde geld kun je dan onverrichte zaken terugkeren. Maar ze werd toch ingeschreven, er werd bloed afgenomen en een nieuwe afspraak gemaakt. 11 uur waren we klaar, dat viel mee en de ambulance werd gebeld. Het is een ware belevenis en een film om naar te kijken, het wachten in zo’n ziekenhuis. Een ziekenhuis met alleen maar...
"Hluhluwe"
13 okt 2008 at 21:59
De boog kan niet altijd gespannen zijn. Het is heerlijk om na een aantal intensieve dagen te kunnen ontspannen in de natuur. Even alles loslaten, ook dat heb ik nodig om weer te kunnen opladen en er weer volledig te kunnen zijn voor de patiënten.
Dit weekend Hluhluwe ( spreek uit als sjloesjloewie), een groot wildpark, vanaf Durban zo’n 3 uur rijden naar het noorden. Twee dagen safari in een gebied van ca. 100 vierkante kilometer, dit doorkruisen op zoek naar dieren. Aansluitend in St. Lucia een boottocht , op zoek naar krokodillen en nijlpaarden.
Nachten, duister zonder de lichtvervuiling en waarin de maan en sterren helder te zien zijn en de geluiden van de natuur in mijn oren galmen. Vrij zijn en aarden. 's Ochtends om half 6 zwemmen en daar een tintelend gevoel van over houden de eerste uren.
Veel dieren gezien. Genoten van de prachtige natuur! En dat begint al met de reis door het landschap, naar de plaats van bestemming. Een opsomming van dieren die...
"Opgelucht"
09 okt 2008 at 12:01
Soms kunnen dingen in Zuid Afrika ineens toch snel geregeld worden. Maar laat ik vooraan beginnen:
Maandagmiddag zouden we (de huidige groep volunteers) een gesprek hebben met de directeur en de locale BeMore coördinator. Hierbij schoven ook de begeleider van de volunteers vanuit TDC en de PR man bij aan. We zaten dus rond de vergadertafel met een grote groep mensen.
Zonder al te veel in detail te treden kan ik zeggen dat het een bijzonder prettig en verhelderend gesprek is geweest. Betere communicatie had meer duidelijkheid kunnen scheppen maar dit wordt in de toekomst, naar ik hoop, in het proces meegenomen.
Er werd het een en ander verteld vanuit TDC, o.a. werd duidelijk verteld hoe gelden in het verleden zijn besteed, dat er voor alle sponsorgelden verantwoording wordt afgelegd en wat het verlanglijstje aan prioriteiten momenteel is. Hierbij kwamen langs: uitbreiding van de eerder genoemde UV lampen, heet water boilertjes op elke verdieping (voor...
"Verwachtingen"
05 okt 2008 at 10:52
“Met wat voor verwachtingen ga je naar je project in Zuid Afrika”, werd me menigmaal gevraagd voor mijn vertrek. “Eigenlijk geen, eigenlijk ga ik er zonder verwachtingen naar toe. Wil ik ook geen verwachtingen hebben en het zo blanco mogenlijk ondergaan”, was dan mijn antwoord.
Nu, 5 weken later, heb ik ontdekt toch niet zonder verwachtingen te zijn vertrokken van thuis. Deze ontdekking kwam voort uit teleurstelling. En teleurstelling betekent voor mij dat ik kennelijk toch bepaalde verwachtingen had.
Dit ziekenhuis, The Dream Centre, is een particulier initiatief. Draait op een kleine patiëntenbijdrage van de staat en op fundraising. Wij, als vrijwilligers, de vrijwilligers die ons voorgingen en zij die nog na ons zullen komen, doen ons eigen fundraising en nemen dus sponsorgelden mee. Het gaat alles bij elkaar om behoorlijke bedragen, gegeven in vertrouwen, door ons ontvangen in vertrouwen om door te geven in vertrouwen. En die verantwoordelijkheid, dit...
"Werken en ontspannen"
29 sep 2008 at 17:11
Deze week lekker van start gegaan, ik voel me toch wel ingewerkt hier nu. Dus ik wilde er echt vol tegenaan, ook omdat we donderdag met z’n vieren naar Kaapstad zouden gaan voor een lang weekend. We zijn hier dan 4 weken aan het werk en het is wisseling van de wacht met de vrijwilligers. 5 van ons vertrekken, 3 blijven en er komen 6 nieuwe vrijwilligers.
Maandag en dinsdag heb ik echt heel veel gedaan, eigenlijk de hele dag door continue in touw. Maandagavond hadden we ook nog een dansavond georganiseerd voor de patiënten en dinsdagavond, zoals gewoonlijk, bingo.
Woensdag bleek het een nationale feestdag te zijn. Wat jammer dat wij dit niet wisten, dan hadden we wat kunnen organiseren voor de patiënten want behalve een lage verpleegkundige bezettig was er niemand in het ziekenhuis van het personeel.
De dansavond was een groot succes! We hadden ballonnen en slingers opgehangen, chips, popcorn en frisdrank gekocht. En een beetje vlotte muziek. In het begin...
"Sanibona"
20 sep 2008 at 17:17
Wat zoveel betekent als "hallo allemaal"
Na de overweldigende nieuwe indrukken die ik hier heb opgedaan ontstaat er inmiddels ook een bepaalde routine door de dag heen.
Het is hier ’s ochtends al vroeg licht, om 6 uur al, half 7 sta ik op en we hebben in onze keuken een gezamenlijk inloop ontbijt. Om kwart over 7 gaan we naar de afdelingen, we houden toch een beetje een vaste verdeling aan om patiënten en personeel beter te kunnen leren kennen. Het is daar dan al in volle gang en meestal is het dan nog een uurtje meehelpen daar. Na een kop koffie in onze eigen keuken zwermen we uit door het hele ziekenhuis.
Helpen bij de fysiotherapie; de patiënten ophalen van de afdelingen en oefeningen met hen doen.
Helpen in de apotheek; pillen uittellen.
Helpen in de wasserij. De wasmachines en drogers draaien de hele dag door. Het is ongelofelijk hoeveel wasgoed hier wordt verwerkt. Inmiddels snap ik ook dat ik de eerste dag geen schoon...
"Drakensberg"
15 sep 2008 at 14:40
Inmiddels 2 weken in Afrika, 2 weken in TDC. Weken die diep indringen aan ervaringen en beelden die in m’n ziel en op m’n netvlies staan gegrift. Als een golf zijn deze weken over me heen gespoeld.
Een weekend excursie naar Drakensberg, hier zo’n 3 uur rijden vandaan. Een aantal van ons begint te kwakkelen; overgeven, diarree, hoofdpijn. Alles wat emotioneel raakt gaat z’n uitweg zoeken in het lichamelijke. Ik heb het hele weekend hoofdpijn gehad. Ondanks deze ongemakken hebben we met de hele groep volunteers van TDC een heerlijk weekend in Drakensberg gehad. Diegene die mij kent weet dat ik mij in de bergen thuis voel, daar kan ik me ontspannen. Daar kwam dus ook de ontlading van de 2 achter me liggende weken. Vandaar de hoofdpijn, daar ook de eerste tranen. Maar vooral ook zo enorm genieten. ’s Morgens vroeg uit het huisje lopen voor een wandeling, in m’n eentje. En daar ontdekken dat ik dit zo ontzettend heb gemist; gewoon zomaar even de deur uitlopen. Vrij...
"Volunteers day"
12 sep 2008 at 11:38
We bezochten op één dag (bijna) alle andere projecten van BeMore hier in de omgeving, te beginnen met “The Tree” van “Bobbi Bear”. Een grote boom langs een doorgaande weg. Veel vrouwen uit de omgeving komen daar naar toe, elke woensdagmorgen. Ze krijgen daar voorlichting m.b.t. HIV en AIDS en kunnen er met hun medische problemen terecht voor henzelf en hun kinderen . Dit project is opgezet in 1994 door Jacky, een Zuid Afrikaanse witte vrouw (zelf ook slachtoffer van verkrachting). Op de voorste rij zitten de belangrijke vrouwen uit de Townships van dichtbij en verder weg. Zij brengen de informatie weer door naar hun eigen “tree” in hun eigen Township. Er wordt gezongen, kleding, medicijnen en eten uitgedeeld. Maar vooral informatie gegeven. Een jongetje dat lichamelijk en verstandelijk gehandicapt is wordt sinds 6 weken door vrijwilligers van BeMore gemasseerd en er worden oefeningen met hem gedaan. Bij de Zulu bevolking wordt er niets gedaan voor gehandicapten. Ze...
Naam: Monika Rietveld
Was vrijwilliger bij The Dream Centre van 01 september 2008 tot 29 november 2008.
Laatste Be More nieuws
Laatste berichten
Be More
Wil je meer weten over Be More, kijk dan even op hun website www.be-more.nl. Je vindt daar het laatste nieuws, meer informatie over mijn project en je kan er donateur worden!
RSS Feed