"Volunteers day"

We bezochten op één dag (bijna) alle andere projecten van BeMore hier in de omgeving, te beginnen met “The Tree” van “Bobbi Bear”. Een grote boom langs een doorgaande weg. Veel vrouwen uit de omgeving komen daar naar toe, elke woensdagmorgen. Ze krijgen daar voorlichting m.b.t. HIV en AIDS en kunnen er met hun medische problemen terecht voor henzelf en hun kinderen . Dit project is opgezet in 1994 door Jacky, een Zuid Afrikaanse witte vrouw (zelf ook slachtoffer van verkrachting). Op de voorste rij zitten de belangrijke vrouwen uit de Townships van dichtbij en verder weg. Zij brengen de informatie weer door naar hun eigen “tree” in hun eigen Township. Er wordt gezongen, kleding, medicijnen en eten uitgedeeld. Maar vooral informatie gegeven. Een jongetje dat lichamelijk en verstandelijk gehandicapt is wordt sinds 6 weken door vrijwilligers van BeMore gemasseerd en er worden oefeningen met hem gedaan. Bij de Zulu bevolking wordt er niets gedaan voor gehandicapten. Ze zeggen dat het de wil van God is als iemand zo wordt geboren. Dit jongetje dat eerst contracturen had, in een rolstoel zat en nauwelijks reageerde kan nu onder begeleiding staan en traint met lopen en heeft duidelijk zo’n lol in wat hij doet. Er werd deze ochtend verteld dat de mensen moeten ophouden om in de rivier kuilen te graven. Begin deze maand is er daardoor namelijk een jongetje in de rivier verdronken van één van de moeders die er nu was. Zo blijft de voorlichting ook dichtbij de dagelijkse werkelijkheid. Voor Tamara, de coördinator van BeMore hier in Afrika deze maand startte werd gebeden. Een heel bijzonder en ontroerend moment. Kindertjes worden onderzocht en eventueel doorgestuurd naar een ziekenhuis of krijgen ter plekke een (eenvoudige) behandeling of medicijnen.  De voorlichting is in zowel in het Engels als in het Zulu. Door deze vrouwen wordt bijna geen Engels gesproken en het is dan ook moeilijk met hen in contact te komen anders dan met gebaren en mimiek. Heel indrukwekkend dit hier te mogen beleven en ondergaan. Dit voelt zo echt als Afrika.

Ik heb beloofd volgende maand een keer voor vers fruit te zorgen voor alle vrouwen en kinderen en wil ook 1000 rand (bijna € 100,00) doneren om de medicijnbox aan te vullen. Mogelijk gemaakt door jullie sponsorgelden!
 
Daarna naar “Mother of Peace”, een project waar (wees)kinderen worden opgevangen die veelal misbruikt zijn.  Ze wonen in kleine huisjes met elk een eigen huismoeder op een eigen terrein op het platte land en krijgen les op de lokale scholen.
 
Op hetzelfde terrein zit ook “I Care”. Een project voor straatjongens die er zelf voor kiezen om hier op het terrein te wonen en een lesprogramma te volgen. Ook zij wonen met huismoeders in huisjes op het terrein.
 
Ook nog op hetzelfde terrein zit ook het kantoor en de therapeutische opvang van “Bobbi Bear”. We kregen daar uitleg van Jacky over het project. Kinderen die zijn verkracht, iets wat hier helaas nog heel veel gebeurt, moeten binnen 72 uur medicijnen krijgen om HIV besmetting te voorkomen. “Bobbi Bear” werkt hierin samen met politie en justitie. De kinderen krijgen een beer waarop ze kunnen tekenen wat er is gebeurd en op welk plekje van het lichaam. Zo kunnen ze heel veel informatie verkrijgen die ook rechtsgeldig is in de rechtzaal. De kinderen krijgen nazorg net zolang als ze zelf willen, worden eventueel in een gastgezin geplaatst of eerst naar de noodopvang gebracht. Ook zorgt “Bobbi Bear” voor voorlichting op de scholen mede d.m.v. visueel materiaal.  Een belangrijke slogan die de kinderen dan geleerd wordt is: “If it comes from the body and it is wet, don’t touch it!” Aanraking met alle lichaamsvocht moet te allen tijde vermeden worden. Jacky is een zeer inspirerende en geïnspireerde vrouw.
 
Ook nog naar “Isiaiah”, een project opgestart door een echtpaar dat kinderen opvangt als noodopvang. Hun hele huis is ingericht op kinderen. De jongste is nog geen maand, de oudste 18. Momenteel hebben zij 10 kinderen onder hun hoede. Zij hebben zelf een dochter van eind 30 en een kindje van 2 jaar verloren. Maar zoals ze zelf zei “ik had toen en heb nog steeds zoveel moedergevoelens dat ik dit ook aan andere kinderen wil geven”. Ook zij had als klein meisje een droom: 10 huizen als opvang voor kinderen. Inmiddels doet zij dit in 2 huizen naast elkaar, volgende maand wordt er door hen in het huis tegenover hen een opvang voor tienermoeders geopend. Er staan nog 7 andere huizen in hun straat. Haar doel is om die huizen binnen 10 jaar ook voor dit doel in gebruik te hebben. Toen ze me van haar ideaal vertelde ontroerde me dit enorm.
 
Als ik in TDC aan het werk ben kan ik daar tot nu toe redelijk goed met alle narigheid die ik tegenkom omgaan. Daar heb ik toch min of meer een beroepshouding, denk ik. En ik wist vrij goed wat ik hier zou gaan tegenkomen. Al zijn ook daar momenten die zo ontzettend raken. Maar ik merk dat als ik bij de andere projecten kom dit nog veel meer en nog indringender bij mij binnenkomt, dit me heel diep raakt. Daar ben ik kwetsbaarder  in m’n ontmoeting met de ander.
 
Ik heb dit als een heel bijzondere dag ervaren. Maar eigenlijk is alles wat we tegenkomen heel bijzonder om mee te maken. We krijgen nog steeds zoveel indrukken op ons af dat we niet eens goed de tijd hebben om alles een plek te geven. Ik heb het gevoel dat ik van het één het ander induik. Ben blij dat ik niet, zoals veel anderen hier maar 4 weken ben. Nu pas begin ik het gevoel te krijgen ook wat voor de patiënten en het ziekenhuis te kunnen gaan betekenen.
 
Uitleg bij de foto’s:

1,2,3 The Tree
4 Gehandicapte jongen
5 Gebed voor de nieuwe coördinator van BeMore
6 Medicijnen voor zieke kinderen
7 Project Mother of Peace
8 Project I Care
9 Project Bobbi Bear
10 Visueel voorlichtingmateriaal
11 De beren waarop de kinderen kunnen tekenen wat is gebeurd
12 Project Isiaiah
13 Baby bij Isiaiah van 3 weken oud