"Drakensberg"

Inmiddels 2 weken in Afrika, 2 weken in TDC. Weken die diep indringen aan ervaringen en beelden die in m’n ziel en op m’n netvlies staan gegrift.  Als een golf zijn deze weken over me heen gespoeld.
 
Een weekend excursie naar Drakensberg, hier zo’n 3 uur rijden vandaan. Een aantal van ons begint te kwakkelen; overgeven, diarree, hoofdpijn. Alles wat emotioneel raakt gaat z’n uitweg zoeken in het lichamelijke. Ik heb het hele weekend hoofdpijn gehad. Ondanks deze ongemakken hebben we met de hele groep volunteers van TDC een heerlijk weekend in Drakensberg gehad. Diegene die mij kent weet dat ik mij in de bergen thuis voel, daar kan ik me ontspannen. Daar kwam dus ook de ontlading van de 2 achter me liggende weken. Vandaar de hoofdpijn, daar ook de eerste tranen. Maar vooral ook zo enorm genieten. ’s Morgens vroeg uit het huisje lopen voor een wandeling, in m’n eentje. En daar ontdekken dat ik dit zo ontzettend heb gemist; gewoon zomaar even de deur uitlopen. Vrij alleen te kunnen gaan zonder alert te hoeven zijn.
 
Vrijdagmiddag om 2 uur werden we opgehaald door Rafaël, onze begeleider en “driver” van het weekend. Met een tussenstop bij een “mall” langs de snelweg en de laatste inkopen in Underberg waar ons weekend verblijf vlakbij was kwamen we om ca. half 6 aan bij onze “rondavels”, de huisjes waar we in verbleven. Heerlijk in een wijds en landelijk gebied in de bergen. Het werd al snel donker, de nacht valt snel in en om kwart over 6 is het donker hier. We waren over 2 rondavels verdeeld en aten in één van deze twee. Rafaël zorgde voor het eten, kant en klaar van huis meegenomen, kon het steeds zo in de oven schuiven. En hij deed de afwas het hele weekend. Wij hadden echt een weekend vrij. We merkten vooral ook dat we moe waren, vroeg naar bed beide avonden. Maar we zijn hier ook vroeg wakker en het is hier ook al vroeg licht, om een uur of 6 al.

Zaterdagochtend eerst een “hike”, een wandeling onder begeleiding van een gids. Deze man is een afstammeling van de bosjesmannen, zijn vader groeide daar nog op en hijzelf gedeeltelijk. De bosjesmannen is/was een stam van mensen die trekken. Ze trekken met hun vee en trekken om kruiden te verzamelen, overnacht(t)en in grotten. We zouden zo’n anderhalf uur lopen naar de rotsen een beschermd wildpark in en daar rotstekeningen bekijken. Toen we vlakbij  de rotstekeningen kwamen werd halt gehouden en een stukje uitleg vooraf gegeven. We betraden immers een heilige plaats. De gids riep zijn voorouders aan en begroette hen, ook bij iedere tekening waar uitleg werd gegeven volgde een ritueel. Daar kun je alleen maar respectvol bij aanwezig zijn. En het voelt dan ook als het betreden van een heilige plaats. De rotstekeningen zijn tussen de 3000 en 9000 jaar oud.
 
Lunch in de rondavels en daarna paardrijden. Helaas had ik inmiddels een zware hoofdpijn en werd  daar steeds misselijker van. Maar ik had me zo op deze tocht verheugd dat ik toch perse mee wilde. En ondanks de hoofdpijn en de misselijkheid heb ik er ook van kunnen genieten gelukkig. Het is geweldig om zo in dit gebied te rijden, rotspaadjes op de bergen in en weer afdalen langs een gelukkig wat minder steile helling. Beneden aankomen bij een riviertje waar de paarden en masse in lopen om te drinken en af te koelen. Dit is wel even wat anders dan rijden in de manege! En dan de uitzichten, fenomenaal!!!

Zondagochtend om half 9 vertrek richting “Sanipass”,  de hoogste pas van Afrika. We vertrokken vanaf een hoogte van ca. 1400 meter en reden met een 4wheeldrive naar een hoogte van ruim 2800 meter, net over de grens van Lesotho. Een tocht over stenige paadjes, steil en smal. Spannend af en toe, een prachtige tocht door zo’n geweldig mooi gebied. De foto’s spreken voor zich en zeggen eigenlijk nog te weinig. Inmiddels weer 4 stempels rijker in mijn paspoort. Bovenop de pas wonen zo’n 8 maanden per jaar mensen, voornamelijk schaapherders. Wij zijn op bezoek geweest bij een vrouw en kregen daar uitleg over het bestaan daar. Deze vrouw had een baby. Er werd uitgelegd dat de baby de eerste 3 maanden niet in contact komt met mannen, deze mogen die eerste 3 maanden de hut niet betreden. Er zou te veel infectiegevaar zijn van de schapen en na 3 maanden wordt de baby geacht voldoende weerstand te hebben opgebouwd. Een heerlijke lunch boven en daarna de tocht weer naar beneden. Half 4 waren we weer in Underberg waar Rafaël op ons wachtte. Toen nog een 3 uur durende rit terug naar Pinetown. Een lange reis, maar het is ook leuk om zo wat meer van het landschap hier te zien. Het is een natuur waar ik van houd. Zodra je op het platte land komt is de sfeer zoveel gemoedelijker. Langs de drukke doorgaande B wegen, maar ook gewoon langs de snelweg, zie je gewoon mensen lopen. Echt heel wonderlijk om te zien. Pickups en kleine vrachtwagens waar de mensen op de laadbak vervoerd worden. En langs de drukke wegen rijden kleine busjes, veelal volkswagen busjes, om mensen te vervoeren.

Wij zijn weer fris en ontspannen, even afstand van alles genomen, klaar om een nieuwe werkweek in te gaan.
 
Ps. Dank voor alle verjaardagskaarten, die volop binnenkomen :-)
 
Uitleg bij de foto’s:
1 Rondavels
2 De erfhond die de schapen bewaakt, ’s ochtends vroeg
3,4,5,6 “Hike” in natuurpark Drakensberg
7 Grottekening, trancedente uitbeelding van de ervaring in de wereld van de voorouders
8,9,10 Paardenrit door de bergen
11,12 Richting Sanipass
13,14,15,16 Flora en fauna langs de weg
17 Grensovergang Zuid Afrika – Lesotho
18,19,20,21 Sanipass in Lesotho
22,23 Lunch op de Sanipass
24,25,26 Rit met de 4wheeldrive
27 De 12 apostelen
28 Weer terug in Zuid Afrika
29 Vogel langs de route
30,31 In het verkeer