"Werken en ontspannen"

Deze week lekker van start gegaan, ik voel me toch wel ingewerkt hier nu. Dus ik wilde er echt vol tegenaan, ook omdat we donderdag met z’n vieren naar Kaapstad zouden gaan voor een lang weekend. We zijn hier dan 4 weken aan het werk en het is wisseling van de wacht met de vrijwilligers. 5 van ons vertrekken, 3 blijven en er komen 6 nieuwe vrijwilligers.
 
Maandag en dinsdag heb ik echt heel veel gedaan, eigenlijk de hele dag door continue in touw. Maandagavond hadden we ook nog een dansavond georganiseerd voor de patiënten en dinsdagavond, zoals gewoonlijk, bingo.
 
Woensdag bleek het een nationale feestdag te zijn. Wat jammer dat wij dit niet wisten, dan hadden we wat kunnen organiseren voor de patiënten want behalve een lage verpleegkundige bezettig was er niemand in het ziekenhuis van het personeel.
 
De dansavond was een groot succes! We hadden ballonnen en slingers opgehangen, chips, popcorn en frisdrank gekocht. En een beetje vlotte muziek. In het begin ging iedereen keurig op een rijtje zitten afwachten, maar na een half uurtje toen wij zelf gingen dansen kwam het langzaam op gang en kwamen er steeds meer patiënten de dansvloer op. Zelfs het personeel liet zich even zien en danste nog even mee.
 
Woensdagavond hadden we afscheidsavond. We gingen met elkaar nog een keer uit eten aan de overkant, bij butchersblock. We zijn met elkaar de afgelopen weken door behoorlijk veel emoties heen gegaan en het leek zich deze avond te ontladen in één grote lachsalvo van begin tot eind. We hebben hele goed weken gehad met elkaar.
 
Eén van de moeilijkste dingen voor mij, en de andere vrijwilligers, die ik hier tegenkom is toch wel hoe het vaste personeel hier omgaat met de patiënten. Er wordt niet altijd even zachtzinnig met hen omgesprongen, om het netjes te zeggen, en er wordt niet snel en adequaat gereageerd op de patiënten. En daar bedoel ik mee dat patiënten soms (uren)lang in hun ontlasting, urine of braaksel liggen.Personeel geeft weinig of geen eten en/of drinken aan patiënten die dit niet zelf kunnen. Personeel doet de rondes die zij moeten doen niet op de vastgestelde tijden, zitten erg veel te kletsen bij elkaar. De hoofdzuster die hier toezicht op moet houden zit bijna altijd in haar kantoor. De hygiëne laat te wensen over, wondverzorging wordt gedaan met één paar handschoenen in plaats van schone handschoenen aan te trekken nadat het oude verband is verwijderd. Ik weet niet hoe ik, hoe wij hierin verandering kunnen brengen anders dan door dingen voor te doen, te laten zien dat het ook anders kan. En ook, in hoeverre wij onze normen van hen kunnen en mogen verwachten. Uit verslagen van vorige vrijwilligers weten we dat dit probleem al vanaf het begin bestaat en ik ben bang dat dit probleem zal blijven bestaan. Het is zo erg om iemand keer op keer naakt op de grond aan te moeten treffen, in en in koud.
 
Donderdag vlogen we met z’n vieren naar Kaapstad voor een lang weekend. Robbeneiland en de Tafelberg stonden natuurlijk op het programma. Robbeneiland hadden we een week eerder al geboekt. Het was dus een enorme teleurstelling dat dit vanweg slechte weersomstandigheden niet doorging ( dit terwijl de zon volop scheen) en het volgeboekt was tot na ons vertrek. Ik had er zo ongelofelijk de pé in. Toch nog even het museum daar bekeken en toen werd ik zo vol geraakt door het hele gebeuren rond de apartheid. En dan weet je meteen zo’n tochtje wat niet doorgaat weer te relativeren. Daarna naar “The Slave Lodge” geweest, een museum over zowel het VOC verleden als de Engelse colonisatie als het apartheidsregime. De geschiedenisboekjes komen nu tot leven. Heel confronterend.

Een bezoek aan de Sufi tempel gebracht en uitgebreid gesproken met Francis, de beheerster. Zij was het ook die me vertelde dat de maatschappij die het vervoer naar Robbeneiland regelt financiële problemen heeft en dat we gewoon nog eens ter plekke moesten proberen.
 
De volgende dag een rondtour gemaakt naar Cape Point en Kaap de Goede Hoop. Onderweg prachtige natuur en veel dieren gezien. Een fietstocht en een wandeltocht gemaakt en genoten van prachtige uitzichten.
 
Na weer een nacht slapen eerst proberen tickets te bemachtigen voor Robben eiland, en jawel, om 3 uur konden we met de laatste tour mee. Maar eerst naar Table Mountain, met de kabelbaan omhoog tot ca. 1100 meter. Weidse uitzichten, wat is de natuur hier indrukwekkend en prachtig!
 
Robben eiland (waar Nelson Mandela 18 jaar gevangen zat) was een rakende ervaring, net als ik al eerder had in het museum en “the Slave Lodge”. Voor mij vergelijkbaar met het gevoel wat ik in Westerbork had. Al die ellende die mensen elkaar aan doen. Wat een pijn zit er in geschiedenis. Van die lading krijg ik hier toch een stuk mee. Je voelt als het ware de collectieve pijn en het verdriet nog zo levend aanwezig.
 
Kaapstad, even heel ontspannen kunnen rondlopen zonder echt op je hoede te hoeven zijn. De standaard is hier heel anders. Dit weekend was een mooi omslagpunt. Nu weer terug naar Pinetown, The Dream Centre, een doorstart met weer een nieuwe groep vrijwilligers. Het voelt toch ook als weer een beetje thuiskomen.
 
Uitleg bij de foto’s:
1 tm 5 Dansavond
6 en 7 Expositie “Apartheid” Robben Eiland Museum
8 The Slave Lodge
9 en 10 Sufi tempel
11 tm 14 Fauna tijdens rondtoer
15 en  16 Kaap de Goede Hoop
17 Uitzicht op Robben eiland vanaf Table mountain
18 tm 20 Robben eiland
21 Kaapstad en de Table mountain vanaf de boot
22 tm 26 Fauna tijdens rondtoer