"Verwachtingen"

“Met wat voor verwachtingen ga je naar je project in Zuid Afrika”, werd me menigmaal gevraagd voor mijn vertrek. “Eigenlijk geen, eigenlijk ga ik er zonder verwachtingen naar toe. Wil ik ook geen verwachtingen hebben en het  zo blanco mogenlijk ondergaan”, was dan mijn antwoord.
 
Nu, 5 weken later, heb ik ontdekt toch niet zonder verwachtingen te zijn vertrokken van thuis. Deze ontdekking kwam voort uit teleurstelling. En teleurstelling betekent voor mij dat ik kennelijk toch bepaalde verwachtingen had.
 
Dit ziekenhuis, The Dream Centre, is een particulier initiatief. Draait op een kleine patiëntenbijdrage van de staat en op fundraising. Wij, als vrijwilligers, de vrijwilligers die ons voorgingen en zij die nog na ons zullen komen, doen ons eigen fundraising en nemen dus sponsorgelden mee. Het gaat alles bij elkaar om behoorlijke bedragen, gegeven in vertrouwen, door ons ontvangen in vertrouwen om door te geven in vertrouwen. En die verantwoordelijkheid, dit vertrouwen aan mij gegeven, maakt het ook moeilijk om te beschrijven hoe ik dit stukje hier ervaar en beleef.
 
Zo was ik ervan overtuigd dat het management team hier vanuit ideeële overtuiging dit ziekenhuis is gestart. En toch heb ik daar inmiddels twijfels over. En dit is de teleurstelling die ik hier tegenkwam. Daar lag kennelijk een verwachting die ik had.
 
Al in de eerste week werd ons als groep door de vrijwilligerscoördinator van The Dream Centre gevraagd hoe we onze sponsorgelden zouden willen gaan besteden en de week erna opnieuw. Wij wilden tijd om tot een besluit te komen. Om ons heen zien wij gebrek aan zo ongelofelijk veel materialen, gebrek aan scholing en motivatie van personeel. We weten ook dat er erg veel zaken gewoon verdwijnen; handdoeken, kleine dingen die makkelijk meegenomen kunnen worden. Door zowel patiënten als personeel. Ik kan het niet goedkeuren, maar heb ook weet van de magere inkomsten van de mensen, en dat je als werkend persoon in Zuid Afrika vaak je hele familie moet helpen onderhouden.
 
Eén van de dingen die men van hieruit graag zou willen aanschaffen, uitbreiden, zijn UV lampen. UV lampen zouden de TBC bacteriën doden. TBC is één van de ziektes die bij AIDSpatiënten veelvuldig voorkomt. Eén van ons, studente medicijnen, had haar twijfels over de werking van deze lampen en is op internet gaan zoeken. Zij kwam hier weinig over tegen en wij zijn onze achterban gaan vragen. Er is geen positief onderzoekresultaat bekend (voor zover wij hebben kunnen achterhalen). Dit hebben wij doorgegeven en daarbij vermeld dat wij hier onze sponsorgelden niet aan willen besteden.
Toen gevraagd of er andere zaken zijn waarin het ziekenhuis graag gesponsord wil worden. Onze zorg uitgesproken over het verdwijnen van materialen en aangegeven dat wij willen sponsoren in zaken die niet makkelijk mee te nemen zijn.  2 Weken lang hebben wij dagelijks om een lijst van wensen gevraagd en deze uiteindelijk eind vorige week ontvangen. Niet vanuit het managementteam, maar van de PR man (waar ik wel vertrouwen in heb). Hij noemde: koelkasten voor de patiënten, voor elke verdieping  één. Voor de binnenkort nieuw te openen afdeling medicijnkasten, maar ook nieuwe badkamers (geen overbodige luxe). Eerlijk voegde hij eraan toe dat wat hij als noodzakelijk ziet voor de patiënten, door het managementteam vaak als onnodig wordt bestempeld. En ook dat het niet altijd even doorzichtig is hoe gelden worden besteed. En uiteindelijk moet het managementteam de laatste handtekening zetten. Dit probleem waren wij inmiddels ook al tegengekomen op weblogs van eerdere vrijwilligers. En dit bracht voor mij de teleurstelling (en niet alleen bij mij).
 
Wij voelen ons verantwoordelijk voor onze sponsorgelden en willen naar onze sponsoren verantwoording af kunnen leggen, voelen ons aan hen verplicht. Wij hebben onze zorg dan ook uitgesproken naar de projectbegleider van BeMore, hier ter plaatse. Dit wordt serieus genomen en zij gaat samen met ons a.s. maandag een gesprek aan met de directeur.

Ondertussen zijn er door de PR man offertes aangevraagd bij aannemers voor de badkamers. Vooralsnog lijkt ons dit een hele goede besteding waar de patiënten veel profijt van kunnen hebben. Wij hebben gezamenlijk een behoorlijk groot bedrag bij elkaar verzameld, waar overigens een deel van op eigen rekeningen staat en dit kunnen we wel volledig naar eigen inzicht besteden. We zijn kritisch en willen nu spijkers met koppen slaan.
 
De ontwikkelingen hierin zijn spannend.
 
Toch worden er met sponsorgelden hier hele goede dingen bewerkstelligd; er is dit jaar een nieuwe warm water installatie aangelegd (helaas is onze douche meestal koud of lauw, maar de patiënten douchen warm!) en er zijn nieuwe industriële wasmachines en wasdrogers aangeschaft.
 
Maar uiteindelijk zijn we hier voor de patiënten. En ik ben ervan overtuigd dat we hierin van betekenis zijn. Tijd, aandacht, liefde, en aanraking aan hen mogen geven. En vooral die liefde en aanraking is zo enorm belangrijk merken we. En er ligt hier voor ons een belangrijke taak. De angst voor besmetting is hier zo groot, dichtbij een patiënt komen is voor de verzorgenden vaak letterlijk “doodeng”. Als iemand overlijdt willen ze daar ook liever niet bij zijn en na het overlijden worden meteen zoveel mogenlijk ramen opengezet om, zoals werd gezegd” de bacteriën die bij het overlijden vrij komen” weg te laten gaan. Wij kunnen dit laatste stukje van het leven nog helpen dragelijk te maken en dat is het dan ook waar ik het voor doe.
Dit was even een tamelijk zakelijk en aards stukje van mijn hand, waar ik enorm tegenaan zat te hikken maar wat toch ook vermeld moet worden.
 
Deze week: een nieuwe groep, wisseling van de wacht, 6 nieuwe vrijwilligers ( 2 oud ITIP’ers), een andere dynamiek. Opnieuw aanpassen, vermoeiend én verrassend. Niet beter, niet slechter maar anders. Het is leuk om de processen die hierbij horen te zien gebeuren. De processen in de groep en om te zien hoe en waar en hoe ik zelf in dit proces sta. Vorige maand een redelijk evenwichtige verdeling tussen “jong en oud”, deze maand overwegend “oud”. Lijkt me lastig voor de enige jongere die in de nieuwe groep meegekomen is. Ik denk dat het leuker voor haar zou zijn als er ook mensen van haar eigen leeftijd bij zouden zijn. Maar ook zij weet waar ze voor staat. En ook nu weer mooie unieke mensen om me heen.
 
Dit weekend voor de derde keer geprobeerd om Victoria Street Market uitgebreid te bezoeken, de vorige twee keren waren we er tegen sluitingstijd. Nu rustig kunnen rondlopen en kijken.
 
Kerkdiensten worden hier regelmatig in parken gehouden, door kleine groepjes. Vaak zijn het diensten waarin oude volks rituelen terugkomen. De dansen, soms de hele nacht, slijten in het gras cirkels uit. Het zijn heilige plaatsen waar de groep iedere keer opnieuw weer naar terugkeert.
 
 
Uitleg bij de foto’s:
 
1 en 2 De dit jaar nieuw aangeschafte wasmachines en wasdrogers
3, 4, 5 en 6 De toiletten en badkamers in de huidige staat
7, 8, 9 en 10 Victoria Street Market
11 Uitgesleten cirkel in het gras van rituele dans
12 Kerkdienst in het park