"Nogmaals The Tree"

“Denk je dat ik dood ga?” Dit was één van de eerste vragen die ik maandagochtend op me afgevuurd kreeg. Een jonge vrouw, een meisje nog bijna, van net 20 jaar. Ze zat in de televisiekamer van haar verdieping. Eigenlijk zag ik haar daar voor het eerst, tot dan toe lag ze steeds op bed. Haar borst vaak hijgend op en neer gaand vanwege de tuberculose. Regelmatig masseer ik haar rug die pijn doet van het hoesten. “Nee, ik denk dat je nu nog niet dood gaat”, heb ik haar geantwoord. Haar ogen staan goed, het is een pittig ding met levenslust. “Denk je zelf dan dat je dood gaat?” vroeg ik haar. En ze antwoordde: “De mensen waar mijn kindje is zeggen het”. Ik vroeg haar hoe oud haar kindje is. 3 maanden, en van die 3 maanden is zij nu al één maand hier in TDC. Trots liet ze me foto’s van haar dochtertje zien. Wat is dit hartverscheurend. 3 maanden moeder zijn en je kind daarvan al één maand niet gezien hebben. Zij wil helemaal niet dat haar dochtertje bij deze mensen is, maar dat ze naar haar zus gaat. Het is iets waar de “social worker” hier achteraan moet gaan en dit heb ik hem dan ook gevraagd. Hij gaat nu het contact aan met de mensen waar haar dochtertje is. Ik hoop voor haar dat dit ook gaat lukken. Zij heeft in ieder geval een doel waarvoor ze vecht om beter te worden; een prachtige dochter!
 
Vorige week en deze week zijn veel mensen met ontslag gegaan, ze zijn sterk genoeg om weer naar huis terug te gaan. De meesten zijn heel gemotiveerd, ik hoop dat ze hun medicijnen zullen blijven innemen en ze geaccepteerd zullen worden als ze weer in hun eigen gemeenschap terug komen. Het is in ieder geval hoopgevend dat nu zo’n groot aantal patiënten naar huis gaat. Voor ons is het heerlijk ook dit mee te maken.
 
Kleine dingen kunnen hier heel groot zijn, toevoegingen die ertoe doen. ’s Ochtends verzorg ik liever één of enkele mensen goed dan dat ik mee ga lopen jagen met de vaste verpleging. Heerlijk om even in alle rust met iemand bezig te zijn, iemand die zich beroerd voelt in haar tempo te verzorgen. Een diepe zucht of een dankbare lach is dan zo’n enorme beloning! Tijdens de verzorging is het dan ook wat makkelijker tot gesprekjes te komen en zo hoor je meer over de achtergronden van een patiënt. En zo bouw ik m’n groepje patiënten dan op waar ik ’s middags dan nog eens even langs loop voor een praatje of een massage.
 
In één van de eerste weken dat ik hier was hadden we volunteersday, we gingen de meeste projecten van BeMore hier in de buurt langs. Ik schreef toen dat ik “the tree” nogmaals wilde bezoeken en aan dit project een deel van mijn sponsorgeld wilde gaan besteden. The tree”, waar vrouwen uit de omgeving naar toe komen om uit te wisselen, elkaar te sterken, voorlichting te krijgen, samen te zingen, een korte preek te horen en simpele medische verzorging voor henzelf of hun kinderen te ontvangen. Deze week konden we met de BeMore coördinator nog een keer mee die kant op. Het weer was die ochtend regenachtig dus was het even twijfelachtig of het zou doorgaan. Maar jawel, daar aangekomen mochten we nogmaals genieten van het zingen van de vrouwen en het hele gebeuren daar. Bijna alles in Zulu, voor ons niet verstaanbaar. Maar je voelt er een enorme kracht vanuit gaan. Wat een inspirerende plek! Samen met 2 andere vrijwilligers hebben we de “medical box” weer aangevuld.  De dag ervoor hebben we bij de lokale farmacy korting bedongen en gekregen. Een emmer paracetamol, hoestdrank, ontwormingstabletten, vitaminepillen, brandzalf, antischimmelzalf, verbandmaterialen enz. enz. Ook kocht ik 50 appels, 50 sinaasappels en 50 mandarijnen van mijn sponsorgeld om te verdelen. Eén van de vrijwilligers van afgelopen maand had een zak babykleertjes achter gelaten en ook die ging mee. Veel blije gezichten bij “the tree” en dat maakte ons weer blij.
 
Al mijn sponsorgelden zijn nu besteed. De rest van het geld, het grootste deel, blijft in het badkamerproject van TDC. Daarvoor komen nu de verschillende aannemers steeds langs om te meten en offertes te maken.
 
En weer was er een afscheidsetentje; afscheid van deze groep vrijwilligers. Zo’n totaal andere groep dan de vorige. Maar ook dit keer weer allemaal geweldige, bijzondere mensen. Dit weekend vertrekken er 4 van hen, volgende week blijven we hier met z’n vijven over, daarna vertrekt er nog één en komen er weer 4 nieuwe vrijwilligers bij. Fijn dat er 3 vertrouwde gezichten blijven de komende maand.
 
Dit weekend bracht Keith (degene die ons naar Hluhluwe begeleidde)ons naar Margate, een dorpje aan de kust, zo’n 130 kilometer zuidwaarts. Een soort Noordwijk aan Zee. Met z’n drieën wilden we een weekend rust, natuur en verder niets. Het is een soort retraite weekend geworden. Zaterdag hebben we het grootste deel van de dag lezend doorgebracht op de veranda,met uitzicht op de prachtige tuin. Bijna de hele dag regen en zo heerlijk ontspannend. Zondag hebben we ons laten verwennen met een uitgebreid ontbijt en zijn daarna naar het strand gelopen. Ja, daar kan dat, gewoon vrij rondlopen. Heerlijk de zee in, de Indische oceaan.  De golven zijn er geweldig hoog. Als je zo’n 5 meter het water in loopt krijg je de golven ruimschoots over je heen, niet helemaal ongevaarlijk met de sterke onderstroom. En toen ik daar zo door die enorme golven overspoeld werd moest ik denken aan het gevoel wat ik hier in Zuid Afrika heb; overspoeld worden door al die overweldigende indrukken. Bij beide die enormiteit, het overweldigende en het je af en toe onderuit halen. Maar ook het louterende gevoel van deze golven van de zee. Zoals het ook (ongetwijfeld) louterend is hier in Zuid Afrika, te werken, te beleven, te zijn.
 
Uitleg bij de foto’s:
 
1 De jonge moeder
2 tm 11 “The Tree”  
12 Bij het afscheidsetentje
13 tm 16 De Lodge waar we verbleven
17 en 18 De Indische oceaan