"Geloofszaken"

Maandagmiddag, heerlijk ontspannen in de tuin met patiënten. Eindelijk weer een dag mooi weer. Een van de patiënten, zij spreek alleen Zulu, wil met mij een gesprek aangaan over het geloof. Een van de andere patiënten vertaalt. Het is prachtig dat ik nu ook steeds meer de diepte in kan gaan met de mensen hier. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dit soort gesprekken liggen mij na aan het hart. Ze vraagt me of ik naar de kerk ga en als ik bevestigend antwoord wil ze weten naar welke kerk. Ik leg uit dat ik eigenlijk in 2 verschillende gemeenschappen kom. Zij wil daar graag meer van weten en ik vertel haar dat ik naar de gemeente ga waar ik ben opgegroeid en dat ik naar een gemeente ga waar in elke dienst specifiek aandacht is naar alle religies, de 6 wereldgodsdiensten en naar hen allen die de waarheid in de duisternis van deze wereld hoog hebben gehouden. Dat daar voor al die religies een kaars aangestoken wordt vanuit het Goddelijk licht en uit de geschriften van deze religies wordt gelezen. Dat in alle religies in wezen een en dezelfde God aanbeden wordt. Zij is dat met me eens maar vindt dat ik een keuze moet maken tussen deze 2 gemeenschappen. Ik leg haar uit dat ik het juist zo mooi vind als er tussen deze 2 gemeenschappen en eigenlijk tussen alle gemeenschappen, een vloeiende beweging heen en weer kan gaan, dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Ze is het matig met mij eens. Wel dat God in elke religie dezelfde God is, maar ze blijft er wel bij dat ik moet kiezen bij welke gemeenschap ik wil horen. Maar ik laat mij niet graag kaderen. Zoek hierin mijn eigen weg naar en met de Ene. Met een warme omhelzing beeindigen we het gesprek.


Een van de patiënten nam afscheid met een dankdienst in de kerk en een braai. Zij heeft een enorm feest georganiseerd uit dankbaarheid voor haar herstel. In de kerkdienst getuigenissen van haarzelf en van het personeel dat haar heeft verpleegd, veel Zuluzang, een preek en Zuludans. De kerk zat vol met familieleden, personeel en patiënten, een ware belevenis. Aansluitend gaf ze voor iedereen een braai. Ze was het stralende middelpunt die dag.


Woensdag toch nog een keer naar “the tree”. Het blijft een zo'n inspirerende plek! Er gaat zoveel kracht uit van de vrouwen daar. Het was er druk, ook heel veel kindertjes. Veel gezongen, wat is dat toch mooi, werkelijk iedereen kan hier goed zingen. Er waren bijbellezingen en een korte preek. De vrouwen worden hier gemotiveerd en geinspireerd. Dit keer was er afscheid van Bobbi bear vrijwilligers. Zij blijven daar voor een periode van minimaal 6 weken. Het is een van de zwaarste projecten van BeMore. Opvang van kinderen die verkracht zijn of het slachtoffer zijn van geweld, de allereerste begeleiding van deze kinderen, eventueel de noodopvang en het in werking stellen van het hele justitiele gebeuren. Bij nacht en ontij kunnen de vrijwilligers opgeroepen worden. De beren die zij gebruiken om de kinderen hun verhaal mee te laten vertellen, op te laten tekenen wat er is gebeurd, worden ook rechtsgeldig bevonden. Voor het afscheid moesten de vrijwilligers meedoen in de Zuludans (hilariteit alom), zij werden bedankt voor hun werk daar, er werd voor hen gebeden en zij kregen een Zulunaam. Een Zulunaam wordt altijd uitgekozen op de betekenis die bij deze persoon past. Genoten dat ik nog een keertje daar mocht zijn.


Op de Idfa in Amsterdam gaat de film van Bobbi Bear in premiere “the tough aunties”. Het is een indringende en rakende film die een goed beeld geeft van hoe Bobbi Bear werkt, maar ook laat zien hoe de mensen hier omgaan met elkaar en hoe zij omgaan met hun verdriet.


Zondag 23/11 om 21:15 (wereldpremiere)
Maandag 24/11 om 11:15
Woensdag 26/11 om 13:00
Vrijdag 28/11 om 14:45


Kaarten zijn te bestellen bij idfa.activetickets.com meer informatie op www.idfa.com


Donderdagavond, movienight. Moe ben ik 's avonds, eigenlijk heb ik het op dat tijdstip van de dag gehad en zijn de film avonden en de bingo avonden me teveel. Bij het klaarzetten van alles denk ik nog “dit zijn de dingen die ik niet ga missen” maar als dan de mensen beneden komen en ik ze zo zie zitten weet ik weer “ik ga dit zo vreselijk missen, van deze mensen ben ik zo gaan houden, ze liggen besloten in mijn hart”. En in het donker kunnen de tranen zo heerlijk stromen. Het afscheid nemen heeft zich ingezet. Alhoewel ik me eigenlijk had voorgenomen dat er in mijn leven geen afscheid, geen afgescheidenheid meer is en het leven gewoon een doorgaande beweging is van wat zich aandient, van wat komt en gaat. Maar nu, nu dient zich dan toch de pijn van een komend afscheid aan.


Ondanks alle criminaliteit die hier is heerst er ook zo'n enorm respect naar de ander. Een respect dat me iedere keer weer kan ontroeren. Als je de mensen hier iets geeft wordt het ook echt ontvangen, 2 uitgestoken handen als een kommetje naar je uitgestoken. Als mensen je een hand geven, je bedanken geven ze je een hand en met de andere hand wordt de toegereikte arm ondersteund, als teken van respect.


Een patiente vraagt me of ik met haar de “childsgrant” wil ophalen, een uitkering voor haar kind. We spreken een tijd af en als we weggaan blijkt dat ze de “gevaarlijke wijk” in wil om naar de bank daar te gaan. Ik wil zelf ook geld opnemen en heb mijn pasje bij me, maar stop dit nu maar in m'n bh. Nadat ze geld opgenomen heeft wil ze nog “even” naar de kapper, in dezelfde wijk. Wel grappig om te zien hoe dat daar gaat, het is een echte zwarte kapper en de zwarte mens heeft toch een heel ander haartype dan de witte mens. Allerlei cremes en zalfjes worden bij de dames in de haren gesmeerd om het toch maar zo stijl mogelijk te maken, pas dan wordt het geknipt en gemodelleerd of ingevlochten. Bij het terug lopen wordt ze aangesproken door een vrouw. Er volgt een druk gesprek en er wordt op mij gewezen en druk tegen mij gepraat. Tja, van het Zulu brouw ik nog niet veel, ik vraag haar te vertalen. Het blijkt dat de vrouw die haar aanspreekt een “Sangoma” is, een traditional healer. Mijn patiente werd door haar ook herkend als zodanig, door de rood/witte kralenarmband die ze omheeft. De vrouw zelf heeft eenzelfde ketting om. Mijn patiente is door haar moeder ingewijd in deze traditie maar haar moeder is inmiddels overleden en nu blijkt uit dit gesprek dat ze niet alle 3 de rituele wassingen heeft gedaan die ze daarna had moeten doen. Ik weet niet of er voor haar ook consequenties aan verbonden zijn, haar engels is toch te gebrekkig om een echt goed gesprek hierover te voeren. Volgende week gaat ze met ontslag, naar huis, en dan gaat ze daar verder opgeleid worden door een van de Sangoma's in haar eigen gemeenschap. Ook met deze vrouw die haar aansprak, deze Sangoma, een hartelijke omhelzing.


Elke zaterdag is er in het park naast TDC een kerkdienst, vanaf de eerste week intrigeerde die mij. 's ochtends om 7 uur beginnen ze al met een stuk af te zetten met witte stroken, om een uur of 10 wordt er begonnen met zingen. Dit gaat door tot half 12 en dan hebben ze pauze tot 1 uur. Als je op zaterdag door het land rond rijdt kom je overal langs de wegen en in de parken deze zelfde in het wit geklede mensen tegen. Uiteraard ben ik bij patiënten en personeel hierover gaan vragen. Het is een kerk die een mengeling is van de traditionele of misschien wel een van de traditionele Afrikaanse religies en het Christendom, ze worden “Nazareth” genoemd. De groep mannen zit tegenover de groep vrouwen en in het midden, voor de mannen, zit de voorganger. Ter hoogte van de voorganger, dwars op de 2 groepen mensen, zitten wit gesluierde meisjes, de maagden. Als er gezongen wordt zitten de mensen op hun knieen, recht omhoog. Als er gebeden wordt zitten de mensen op hun knieen, maar met hun billen op hun onderbenen gezakt. Tijdens de preek kunnen ze in een ontspannen houding gaan zitten. De rituelen gaan vaak gepaard met Zuludans. Deze week vroeg ik aan 1 van de verzorgenden of ik een keer mee zou mogen gaan, ze reageerde enthousiast. Dus deze zaterdag ging ik samen met 2 verzorgenden in hun middagpauze mee. Ik moest ook een witte hoofddoek om en op blote voeten betreed je het gedeelte wat is afgezet voor de kerk. Verstaan deed ik natuurlijk niets, behalve toen er gezegd werd welke schriflezingen er gedaan werden, dat klonk herkenbaar. 3 lezingen uit het oude testament. We waren midden in de vrouwengroep gaan zitten en dat was intens. Toen ze begonnen te zingen werd ik als het ware doortrild met de vibratie van hun gezang, van alle kanten om me heen in zoveel verschillende stemhoogtes. Na afloop werd ik door een van de mannen van harte welkom geheten en uitgenodigd om vaker te komen.Geweldig om ook dit te mogen ervaren.


Een leuk anekdote: toen ik met de verzorgenden weer terug in TDC was vroegen ze mij of ik getrouwd ben, toen ik hen antwoordde dat ik weduwe ben vroegen ze me of ik wel met een zwarte man zou willen trouwen. Ik vertelde hen dat het om de binnenkant gaat en niet om de buitenkant. Ze vertelden me dat bij de Nazareth op vaste tijden een partner uitgekozen kan worden en als ik wilde dat ik daar bij zou kunnen zijn. Ik vroeg hen of ik dan zou mogen kiezen of dat alleen de man mag kiezen. Tja, het laatste was dus het geval. Ik heb hen verteld dat ik zelf mee zou willen kunnen kiezen en het me dus niet zo'n goed idee leek. Daar hadden zij weer enorm plezier om.






Uitleg bij de foto's:
1 tm 5 Afscheidsdienst en braai van een patiente
6 tm 10 The Tree met afscheidceremonie
11 en 12 Gebaren met respect
13 Geloofsgemeenschap "The Nazareth"