Monika Rietveld

“Zuid-Afrika" werken (in een land) in spagaat

Thu, 28 May 09 23:01:36 +0200

3 maanden lang werkte ik in The Dream Centre, een AIDS kliniek in Zuid-Afrika. Zoals vele van jullie weten zijn het enerverende maanden geweest. Maanden waarin verbijstering, plezier, diep verdriet, genieten, mijn medemens en mijzelf tegenkomen elkaar opvolgden en afwisselden. Maanden van een emotionele achtbaan. In kwam daar als bezoeker in hun wereld, maar hun wereld werd in de loop van die maanden ook mijn wereld. Ik ontmoette mensen die ik in mijn hart sloot en zij mij. Alle indrukken en ervaringen hebben tijd nodig gehad om enigszins te bezinken. Het is een geweldige en rijke ervaring om op terug te mogen kijken.

Inmiddels heb ik een lezing voorbereid en zal op 30 juni in kerkelijk centrum de Akker te Huizen vertellen over mijn ervaringen en daarbij foto’s laten zien middels een powerpoint presentatie. Voor mensen die wel geïnteresseerd zijn maar die avond niet kunnen is er op 2 februari 2010 nogmaals gelegenheid in NPB gebouw de Engel de lezing te volgen.

Monika Rietveld

Plaats      : Kerkelijk Centrum de Akker
              Huizermaatweg 298 te Huizen
Datum     : Dinsdag 30 juni
Tijd        : 20.00 uur

In verband met het inrichten van de zaal verzoek ik je om je van tevoren aan te melden, maar voel je ook welkom zonder aanmelding. Aanmelden kan via monikarietveld@gmail.com of telefoonnummer 035-5231238 of 06-54342874

"Doorgedrongen en doordrongen"

Fri, 28 Nov 08 11:27:54 +0100

3 maanden lang hebben jullie door mijn ogen mee kunnen kijken naar mijn ontmoeting met het leven in Zuid Afrika, mijn ontmoeting met The Dream Centre, de mensen die daarin leven en werken en naar mijn persoonlijke ontwikkelingsproces hierin. Ik heb het gevoel dat ik in die weken en maanden steeds dieper ben doorgedrongen in allerlei aspecten van het leven hier. Maar ik heb ook het gevoel dat Zuid Afrika in die weken en maanden steeds dieper mij heeft doordrongen. Ik denk dat ik hier wat heb kunnen betekenen in het leven van de mensen die ik hier heb ontmoet en zij betekenen op hun beurt veel voor mij in mijn leven. Het is niet zo dat je dit werk gaat doen alleen maar omdat je iets voor de ander wilt doen, als je hieraan begint weet je van te voren dat je hier ook zoveel voor terug zult krijgen. Zo wast de ene hand de andere, kom je hier niet om de ander afhankelijk te maken van jezelf, kun je er beide rijker aan worden.

Dankbaar ben ik dat ik deze kans heb gekregen en hem heb genomen. Een aantal mensen hebben dit heel specifiek mogelijk gemaakt. Allereerst ben ik mijn ouders dankbaar dat ze me een opvoeding hebben gegeven waarin ik ben voorgeleefd om om te zien naar de ander en ben ik blij dat zij mij nog steeds als geen ander steunen in mijn “eigen zinnige” levenswijze. In mijn verdere ontwikkeling zijn Hugo en mijn schoonvader van groot belang geweest, ook zij hebben mij voor een belangrijk deel gevormd. Door hen is het ook mogelijk dat ik financieel in staat ben dit soort dingen te kunnen ondernemen. Ik heb 2 geweldige kinderen die volledig achter hun moeder staan. Vooral dankbaar ook voor de, door alles heen, altijd aanwezige Geest van Leiding.

Ook mijn grotere achterban is mij tot steun geweest in deze maanden. Heerlijk was het om jullie berichtjes via mijn weblog of via persoonlijke mail te ontvangen. Verder hebben jullie 6000 euro bijeen gebracht waarvan er 5000 euro naar het badkamer project gaat, 500 euro gaat naar BeMore en 500 euro heb ik hier vrij besteed (o.a. aan 3 koelkasten voor TDC en fruit en medicijnen voor The Tree)

Heerlijk was het om hier een studiegroep te hebben met wekelijkse ontmoetingen op maandagavond. Mensen die me daarnaast ook in hun eigen kring uitnodigden.

Met heel veel warmte en diepe dankbaarheid kijk ik terug naar de ontmoetingen met al die prachtige mensen hier. De pijn, het verdriet, de schaarste, het niet altijd even medemenselijk gedrag en de nog steeds zo aanwezige apartheid maakten dat er ook veel moeilijke momenten waren. Intense gesprekken hierover, het huilen en vooral ook lachen met mijn mede vrijwilligers de begeleiding vanuit BeMore en email contact met het thuisfront hielpen mee dit alles een plek te geven.

Ik heb niet het gevoel dat ik hier niets meer kan doen, integendeel, hulp is hier zo hard nodig. Mensen zijn hier getraumatiseerd, of je nu praat met patiënten of verpleging, allemaal hebben ze verhalen waar je alleen maar stil bij kunt worden. AIDS lijkt hier een hele generatie weg te vagen. Schrijnende verhalen, stuk voor stuk. Toen ik “de pelgrimsreis als metafoor van het leven” schreef benoemde ik de weg met zijn bergen en dalen, hindernissen die iedereen op zijn weg krijgt. Maar de mensen hier leven, vaak hun hele leven al, van hindernis naar hindernis. Er heerst bij velen zo een gelatenheid. En toch is er ook zoveel blijheid en opgewektheid. Maar hoe lang ik ook blijf, dat gevoel dat ik eigenlijk nog niet weg kan gaan zal blijven en wie weet keer ik nog weer eens terug. Maar het is iets wat niet alleen mij aangaat, het is niet mijn probleem en het is niet het probleem van Afrika, het is het probleem van de hele wereld. Wij zijn met z'n allen verantwoordelijk voor elkaar.

Wel durf ik te zeggen dat voor mijzelf, dat in mijn eigen proces de cirkel rond is. De schokkende dingen die ik ben tegen gekomen die erin hakten, soms zo dat het zelfs lichamelijk voelbaar was, maar ook hoe alles zich in mij nestelde en zich in mijn wezen, in mijn ziel heeft vastgezet. Het gestolde in mij ook weer kon gaan stromen.

Zondag hoop ik weer voet te zetten op Nederlandse bodem en mijn dierbaren te zien. Maar er zijn hier mensen die ik niet zal vergeten, namen reizen met mij mee, gezichten en gebeurtenissen staan op mijn netvlies geprint, zielen hebben elkaar geraakt. Wij hebben onze levens en soms de dood een stukje met elkaar gedeeld.

Heel bewust heb ik nooit namen gebruikt in mijn weblog berichten. Toch een stukje bescherming van de patiënten, de foto's erbij waren voor mij eigenlijk al op de grens van het toelaatbare en prive genoeg. Maar vaak maakten ze de verhalen zoveel beeldender en intenser, gewoon omdat je het gezicht van de persoon waar het om gaat erbij ziet, deze bijzondere mensen. Toch wil ik jullie die prachtige namen niet onthouden, dus hier enkele van de Zulunamen op een rijtje:

Thandiwe, Nompumelele, Sipho, Anele, Cindiswe, Bonsile, Nomusa, Zama, Spongile, Pumelele, Nonkuleleko, Thandi, Lunga, Nkosinathi, Mzokhona, Nozipho, Nonhlanhla, Tobile, Sphiwe, Mduzi, Msadenkosi, Bongecile, Lindiwe, Cele.

1 december, wereld AIDS dag. Hier in TDC wordt dat vandaag gevierd. Een ochtend van speaches, Zulu dans en muziek, presentaties en snacks. Ook wij als volunteers hadden een plekje in dit programma. Wij wilden afscheid nemen van patiënten en verpleging. Een van ons sprak namens ons allen een dankwoord, we zongen een afscheidslied en zelf heb ik een gebed gezongen. Een gebed wat mij dierbaar is. Daar waar ik “mij” zing gaat het niet alleen over mijzelf, maar ook over alle mensen hier en alle mensen over de hele wereld. Met dit gebed besluit ik ook mijn weblog berichten vanuit The Dream Centre:

                              Almighty God, Almighty God
                              heal my body, hart and soul,
                              heal my body, hart and soul,
                              heal my body, hart and soul,
                                         Beloved Lord

"Een stralende lach"

Thu, 20 Nov 08 05:30:20 +0100

Met een stralende lach begroet ze me, iedere keer als ik haar zie. En zo begroet ze iedereen. Ondertussen maakt ze grapjes, geeft ze prettige kleine steken onder water en ze helpt haar mede patiënten met een opbeurend woord. Maar achter die stralende lach gaan verhalen van pijn schuil. En zo is het hier eigenlijk bij iedereen die je hier tegenkomt, waar je het verhaal achter de patiënt gaat horen. Toen ik hier 3 maanden geleden kwam zat ze in een rolstoel, bij de fysiotherapie kreeg ze o.a. training in lopen en dit was zo ongelofelijk pijnlijk voor haar. Inmiddels loopt ze met krukken, de pijn is verminderd maar wel altijd aanwezig. Het trieste is dat ze geen gevoel heeft in haar onderbenen, haar voeten, maar wel een altijd aanwezige pijn heeft. Ja het verhaal erachter is natuurlijk AIDS, iedereen hier in TDC heeft tenslotte AIDS. Met HIV besmet door haar man, de man die haar regelmatig mishandelde en die, nu zij niet thuis is, hun zoon mishandelt. Ze is een scheidingsprocedure gestart, hij weet nog van niets. De papieren liggen onderop de stapel en het kan nog eindeloos duren voor zij aan de beurt is, dan is ook de tijd daar om hem op de hoogte te stellen. En ondertussen ziet ze patiënten komen en gaan. Sommigen overlijden, velen vertrekken weer naar huis. Deze week nog ging een van de vrouwen met wie ze veel optrok naar huis. Toen ik haar zei dat ze ook weleens haar pijn mocht uitspreken die achter die stralende lach verscholen zit vertelde ze teleurgesteld en enigszins opstandig dat zij vast nog wel hier zou zijn met kerst. En er achteraan vertelt in een adem door dat ze zo blij is dat zij alleen maar de pijn in haar benen heeft en niet zoals zoveel anderen dood en doodziek is geweest van de AIDS.

Foto's blijven favoriet. En zo beloofde ik de jonge moeder, waar ik eerder over schreef, dat ik foto's zou maken van haar en haar kindje als haar kindje bij haar op bezoek was. Het kindje is inmiddels op een veilige plek waar zij zelf vrede mee heeft. Op een ochtend werd ik bij haar geroepen, om 9 uur zou haar dochtertje bij haar gebracht worden. Pijnlijk om te zien dat een kindje van 4 maanden zo gaat huilen in de armen van haar moeder en weer stil wordt als het in de armen van de pleegmoeder overgaat. Ik heb een hele serie foto's van hen gemaakt en toen ik die 's middags bij haar bracht werden ze zorgvuldig bestudeerd. Blij was ze met foto's van hen samen. Maar het was ook heel confronterend voor haar. De kleine kankergezwellen in haar gezicht. Als ze inademt zijn de botjes in haar hals zo enorm zichtbaar en een van de foto's was juist op zo'n moment gemaakt. Ze schrok er ook van hoe ze er nu uitziet. Snapt niet dat mensen zo ooit nog van haar kunnen houden. Wij hebben haar uitgelegd dat wij haar nooit anders gekend hebben en toch ook van haar houden. De foto's hangen inmiddels allemaal boven haar bed.

Doordat ik hier via een studiegroep lokale contacten heb opgedaan werd ik door een van die vrouwen mee uitgenodigd om bij haar vroegere hulp op bezoek te gaan, in een van de Townships. Toen Mandela nog aan de macht was heeft hij een project opgezet om iedereen hier aan huizen te helpen, zodat mensen niet meer in zelf gebouwde krotjes hoefden te wonen. Wat overigens niet betekent dat die krotjes er niet meer zijn, in grote getale zijn ze nog aanwezig. De Mandela huisjes zijn kleine huisjes met 2 kamers, een keukenblokje, een douche, toilet en elektriciteit. Ze betalen een klein bedrag voor water en elektriciteit, het huisje zelf is gratis. De vroegere hulp die wij bezochten woont met haar dochter, haar kleinkinderen en achterkleinkinderen, 11 personen in totaal in zo'n huisje. Aan beide kanten hebben ze een hutje aangebouwd om extra slaap- en leefruimte te hebben. We hadden uiteraard het een en ander meegenomen, fruit, koekjes en wat lappen stof, en dat geeft de mensen meteen een kerst gevoel. In dit grote gezin is er een inkomen. In een van deze keurig nette aanbouwen kregen wij een kopje thee aangeboden. Ook hier foto's gemaakt, de volgende keer dat de vrouw met wie ik meeging bij haar vroegere hulp op bezoek gaat zal zij die meenemen.

Deze week bezoek hier voor ons. Een van de ochtenden stonden op de gang onze schoenen voor de deuren, gevuld met een chocoladeletter, een gevulde muis of kikker en een gedicht. Sint had vast zijn pieten hierheen gestuurd om dit te regelen, pieten genoeg hier tenslotte :-) 's Avonds aan tafel hebben we alle gedichten aan elkaar voorgelezen. Even een stukje van ons Nederlandse feest hier.

Het aantal medicijnen wat de patiënten hier moeten innemen is enorm. En dan zijn de patiënten soms ook nog zo ontzettend misselijk. Het is een cocktail aan medicijnen die ze de rest van hun leven zullen moeten blijven slikken. Zodra ermee gestopt wordt komt het AIDS virus in volle hevigheid weer terug, dan is er nog 1 andere mogelijkheid voor een cocktail van medicijnen en daarna zijn de mogelijkheden hier in Zuid Afrika in ieder geval uitgeput.

"I have to tell you something important" zo werd ik door een van de patienten ontvangen. Haar menstruatie is weer op gang gekomen. Voor het eerst na meer dan een jaar gaat haar lichaam weer werken. Geweldig nieuws uiteraard, dat haar lichaam zich weer zo lijkt te herstellen. En de pijnen waar ze de laatste weken zo enorm veel last van had lijken af te nemen. Wellicht was dit mede door stress; ze zou bij haar zuster moeten gaan wonen, maar met die zus heeft ze geen contact, er is teveel voor gevallen. Nu heeft ze vanuit TDC te horen gekregen dat ze het onverantwoord vinden als ze bij die zus gaat wonen. Waar dan wel? Daar is nog geen antwoord op, maar voorlopig is er uitstel voor haar, kan ze doorgaan met haar intensieve therapie. Daar is ze zo blij mee, dit geeft ook een stuk ontspanning voor haar.

Het laatste weekend hier in Zuid Afrika staat voor de deur. Nog even een heerlijk lang weekend weg. Nog 1 keer naar de bergen, Drakensberg. Een weekend van paardrijden, wandelen en ontspannen in de natuur. Vrijdagochtend worden we om half 6 opgehaald, zondag komen we aan het eind van de middag weer terug. Het lijkt me heerlijk, ik merk dat m'n energiepijl steeds sneller daalt.

Uitleg bij de foto's:

1 Een nu ingetogen maar meestal stralende lach
2, 3 en 4 Moeder en dochter, eventjes samen
5, 6 en 7 Op bezoek in een Township
8 Hoog bezoek
9 Medicijn cocktail
10 I have to tell you something important

"Geloofszaken"

Sat, 15 Nov 08 15:13:53 +0100

Maandagmiddag, heerlijk ontspannen in de tuin met patiënten. Eindelijk weer een dag mooi weer. Een van de patiënten, zij spreek alleen Zulu, wil met mij een gesprek aangaan over het geloof. Een van de andere patiënten vertaalt. Het is prachtig dat ik nu ook steeds meer de diepte in kan gaan met de mensen hier. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dit soort gesprekken liggen mij na aan het hart. Ze vraagt me of ik naar de kerk ga en als ik bevestigend antwoord wil ze weten naar welke kerk. Ik leg uit dat ik eigenlijk in 2 verschillende gemeenschappen kom. Zij wil daar graag meer van weten en ik vertel haar dat ik naar de gemeente ga waar ik ben opgegroeid en dat ik naar een gemeente ga waar in elke dienst specifiek aandacht is naar alle religies, de 6 wereldgodsdiensten en naar hen allen die de waarheid in de duisternis van deze wereld hoog hebben gehouden. Dat daar voor al die religies een kaars aangestoken wordt vanuit het Goddelijk licht en uit de geschriften van deze religies wordt gelezen. Dat in alle religies in wezen een en dezelfde God aanbeden wordt. Zij is dat met me eens maar vindt dat ik een keuze moet maken tussen deze 2 gemeenschappen. Ik leg haar uit dat ik het juist zo mooi vind als er tussen deze 2 gemeenschappen en eigenlijk tussen alle gemeenschappen, een vloeiende beweging heen en weer kan gaan, dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Ze is het matig met mij eens. Wel dat God in elke religie dezelfde God is, maar ze blijft er wel bij dat ik moet kiezen bij welke gemeenschap ik wil horen. Maar ik laat mij niet graag kaderen. Zoek hierin mijn eigen weg naar en met de Ene. Met een warme omhelzing beeindigen we het gesprek.

Een van de patiënten nam afscheid met een dankdienst in de kerk en een braai. Zij heeft een enorm feest georganiseerd uit dankbaarheid voor haar herstel. In de kerkdienst getuigenissen van haarzelf en van het personeel dat haar heeft verpleegd, veel Zuluzang, een preek en Zuludans. De kerk zat vol met familieleden, personeel en patiënten, een ware belevenis. Aansluitend gaf ze voor iedereen een braai. Ze was het stralende middelpunt die dag.

Woensdag toch nog een keer naar “the tree”. Het blijft een zo'n inspirerende plek! Er gaat zoveel kracht uit van de vrouwen daar. Het was er druk, ook heel veel kindertjes. Veel gezongen, wat is dat toch mooi, werkelijk iedereen kan hier goed zingen. Er waren bijbellezingen en een korte preek. De vrouwen worden hier gemotiveerd en geinspireerd. Dit keer was er afscheid van Bobbi bear vrijwilligers. Zij blijven daar voor een periode van minimaal 6 weken. Het is een van de zwaarste projecten van BeMore. Opvang van kinderen die verkracht zijn of het slachtoffer zijn van geweld, de allereerste begeleiding van deze kinderen, eventueel de noodopvang en het in werking stellen van het hele justitiele gebeuren. Bij nacht en ontij kunnen de vrijwilligers opgeroepen worden. De beren die zij gebruiken om de kinderen hun verhaal mee te laten vertellen, op te laten tekenen wat er is gebeurd, worden ook rechtsgeldig bevonden. Voor het afscheid moesten de vrijwilligers meedoen in de Zuludans (hilariteit alom), zij werden bedankt voor hun werk daar, er werd voor hen gebeden en zij kregen een Zulunaam. Een Zulunaam wordt altijd uitgekozen op de betekenis die bij deze persoon past. Genoten dat ik nog een keertje daar mocht zijn.

Op de Idfa in Amsterdam gaat de film van Bobbi Bear in premiere “the tough aunties”. Het is een indringende en rakende film die een goed beeld geeft van hoe Bobbi Bear werkt, maar ook laat zien hoe de mensen hier omgaan met elkaar en hoe zij omgaan met hun verdriet.

Zondag 23/11 om 21:15 (wereldpremiere)
Maandag 24/11 om 11:15
Woensdag 26/11 om 13:00
Vrijdag 28/11 om 14:45

Kaarten zijn te bestellen bij idfa.activetickets.com meer informatie op www.idfa.com

Donderdagavond, movienight. Moe ben ik 's avonds, eigenlijk heb ik het op dat tijdstip van de dag gehad en zijn de film avonden en de bingo avonden me teveel. Bij het klaarzetten van alles denk ik nog “dit zijn de dingen die ik niet ga missen” maar als dan de mensen beneden komen en ik ze zo zie zitten weet ik weer “ik ga dit zo vreselijk missen, van deze mensen ben ik zo gaan houden, ze liggen besloten in mijn hart”. En in het donker kunnen de tranen zo heerlijk stromen. Het afscheid nemen heeft zich ingezet. Alhoewel ik me eigenlijk had voorgenomen dat er in mijn leven geen afscheid, geen afgescheidenheid meer is en het leven gewoon een doorgaande beweging is van wat zich aandient, van wat komt en gaat. Maar nu, nu dient zich dan toch de pijn van een komend afscheid aan.

Ondanks alle criminaliteit die hier is heerst er ook zo'n enorm respect naar de ander. Een respect dat me iedere keer weer kan ontroeren. Als je de mensen hier iets geeft wordt het ook echt ontvangen, 2 uitgestoken handen als een kommetje naar je uitgestoken. Als mensen je een hand geven, je bedanken geven ze je een hand en met de andere hand wordt de toegereikte arm ondersteund, als teken van respect.

Een patiente vraagt me of ik met haar de “childsgrant” wil ophalen, een uitkering voor haar kind. We spreken een tijd af en als we weggaan blijkt dat ze de “gevaarlijke wijk” in wil om naar de bank daar te gaan. Ik wil zelf ook geld opnemen en heb mijn pasje bij me, maar stop dit nu maar in m'n bh. Nadat ze geld opgenomen heeft wil ze nog “even” naar de kapper, in dezelfde wijk. Wel grappig om te zien hoe dat daar gaat, het is een echte zwarte kapper en de zwarte mens heeft toch een heel ander haartype dan de witte mens. Allerlei cremes en zalfjes worden bij de dames in de haren gesmeerd om het toch maar zo stijl mogelijk te maken, pas dan wordt het geknipt en gemodelleerd of ingevlochten. Bij het terug lopen wordt ze aangesproken door een vrouw. Er volgt een druk gesprek en er wordt op mij gewezen en druk tegen mij gepraat. Tja, van het Zulu brouw ik nog niet veel, ik vraag haar te vertalen. Het blijkt dat de vrouw die haar aanspreekt een “Sangoma” is, een traditional healer. Mijn patiente werd door haar ook herkend als zodanig, door de rood/witte kralenarmband die ze omheeft. De vrouw zelf heeft eenzelfde ketting om. Mijn patiente is door haar moeder ingewijd in deze traditie maar haar moeder is inmiddels overleden en nu blijkt uit dit gesprek dat ze niet alle 3 de rituele wassingen heeft gedaan die ze daarna had moeten doen. Ik weet niet of er voor haar ook consequenties aan verbonden zijn, haar engels is toch te gebrekkig om een echt goed gesprek hierover te voeren. Volgende week gaat ze met ontslag, naar huis, en dan gaat ze daar verder opgeleid worden door een van de Sangoma's in haar eigen gemeenschap. Ook met deze vrouw die haar aansprak, deze Sangoma, een hartelijke omhelzing.

Elke zaterdag is er in het park naast TDC een kerkdienst, vanaf de eerste week intrigeerde die mij. 's ochtends om 7 uur beginnen ze al met een stuk af te zetten met witte stroken, om een uur of 10 wordt er begonnen met zingen. Dit gaat door tot half 12 en dan hebben ze pauze tot 1 uur. Als je op zaterdag door het land rond rijdt kom je overal langs de wegen en in de parken deze zelfde in het wit geklede mensen tegen. Uiteraard ben ik bij patiënten en personeel hierover gaan vragen. Het is een kerk die een mengeling is van de traditionele of misschien wel een van de traditionele Afrikaanse religies en het Christendom, ze worden “Nazareth” genoemd. De groep mannen zit tegenover de groep vrouwen en in het midden, voor de mannen, zit de voorganger. Ter hoogte van de voorganger, dwars op de 2 groepen mensen, zitten wit gesluierde meisjes, de maagden. Als er gezongen wordt zitten de mensen op hun knieen, recht omhoog. Als er gebeden wordt zitten de mensen op hun knieen, maar met hun billen op hun onderbenen gezakt. Tijdens de preek kunnen ze in een ontspannen houding gaan zitten. De rituelen gaan vaak gepaard met Zuludans. Deze week vroeg ik aan 1 van de verzorgenden of ik een keer mee zou mogen gaan, ze reageerde enthousiast. Dus deze zaterdag ging ik samen met 2 verzorgenden in hun middagpauze mee. Ik moest ook een witte hoofddoek om en op blote voeten betreed je het gedeelte wat is afgezet voor de kerk. Verstaan deed ik natuurlijk niets, behalve toen er gezegd werd welke schriflezingen er gedaan werden, dat klonk herkenbaar. 3 lezingen uit het oude testament. We waren midden in de vrouwengroep gaan zitten en dat was intens. Toen ze begonnen te zingen werd ik als het ware doortrild met de vibratie van hun gezang, van alle kanten om me heen in zoveel verschillende stemhoogtes. Na afloop werd ik door een van de mannen van harte welkom geheten en uitgenodigd om vaker te komen.Geweldig om ook dit te mogen ervaren.

Een leuk anekdote: toen ik met de verzorgenden weer terug in TDC was vroegen ze mij of ik getrouwd ben, toen ik hen antwoordde dat ik weduwe ben vroegen ze me of ik wel met een zwarte man zou willen trouwen. Ik vertelde hen dat het om de binnenkant gaat en niet om de buitenkant. Ze vertelden me dat bij de Nazareth op vaste tijden een partner uitgekozen kan worden en als ik wilde dat ik daar bij zou kunnen zijn. Ik vroeg hen of ik dan zou mogen kiezen of dat alleen de man mag kiezen. Tja, het laatste was dus het geval. Ik heb hen verteld dat ik zelf mee zou willen kunnen kiezen en het me dus niet zo'n goed idee leek. Daar hadden zij weer enorm plezier om.

Uitleg bij de foto's:
1 tm 5 Afscheidsdienst en braai van een patiente
6 tm 10 The Tree met afscheidceremonie
11 en 12 Gebaren met respect
13 Geloofsgemeenschap "The Nazareth"

"Take me with you"

Fri, 07 Nov 08 10:06:20 +0100

“Take me with you, when you go back home!” Steeds vaker wordt dit door iemand van de nursingstaff gezegd. “Overseas” is iedereen rijk en liggen de banen voor het opscheppen, is de algemene aanname. En in vergelijking met hun levensstandaard zijn wij ook superrijk. Het is moeilijk uit te leggen dat de banen bij ons ook niet voor het opscheppen liggen en dat ze Europa niet zomaar binnen kunnen komen om er te gaan werken. Gemakshalve gaan ze er vanuit dat “wij” hun ticket wel betalen want wij zijn nu tenslotte hun “relatives”. Zo simpel liggen familieverhoudingen hier. Je weet nooit of een broer echt een broer is, een tante een echte tante of een oma een oma, alles wordt door elkaar benoemd. Deze week kwam ik heel uitgebreid aan de praat met één van de verzorgenden. Op mijn vraag waar ze woont vertelde ze ca. 30 kilometer van TDC weg te wonen. Wat impliceert dit praktisch? Ze moet ’s ochtends om 3 uur opstaan, zich wassen, ontbijten en ruim een uur lopen om bij de busstop te komen. Iemand moet haar daar naartoe begeleiden, want alleen lopen is hier gevaarlijk, verkrachtingen en steekpartijen zijn hier orde van de dag. Zeker op “payday”, aan het eind van de maand. Om 5 uur 's ochtends gaat haar bus en om 6 uur moet zij op haar werk zijn. Dan werkt ze 12 uur achtereen. Ja, dan snap je ook wel dat je niet continue productief bezig kunt zijn en niet altijd even enthousiast bent. Ze werken per etmaal in 2 ploegen van 12 uur, dit kan niet anders omdat openbaar vervoer en de goedkope taxibusjes na 9 uur ’s avonds niet meer rijden en de gewone taxi’s voor hen onbetaalbaar zijn. ’s Avonds om 6 uur gaat ze weer naar huis en is weer uren onderweg. Regelmatig werken ze zo 10 dagen achtereen of hebben maar 1 dag vrij tussen de diensten door. Het is niet zo dat dit rechtvaardigt hoe ze af en toe met hun patiënten omgaan, maar het maakt veel dingen zoveel begijpelijker. En het is goed ook dit voor ogen te blijven houden.

De jonge moeder, waar ik eerder over schreef, ging vorige week naar een ander ziekenhuis voor chemotherapie. Veel mensen krijgen (huid)kanker door de AIDS en zij heeft het in haar gezicht, maar ook in haar keel en longen. Gelukkig is haar CD4 account, een bepaalde bloedwaarde, zo goed dat ze chemotherapie mocht gaan beginnen. Ze zag er enorm tegenop, 2 nachten zou ze wegblijven, het werden er 6. Op een middag kwam ze weer terug en toen ik haar vroeg waarom ze zo lang was weggeweest kwam haar trieste verhaal: Ze was ziek geworden in het ziekenhuis, ging steeds meer hoesten en kreeg diarree. Ze is in die paar dagen enorm afgevallen. De chemotherapie heeft ze uiteindelijk niet gekregen omdat ze daar te ziek voor was. Ze wil ook niet meer terug naar dat ziekenhuis om chemotherapie te ondergaan, is volledig getraumatiseerd door wat ze daar gezien heeft. Ze heeft in die paar dagen daar zo veel mensen om haar heen dood zien gaan. “You help me so I wil get better” is wat ze zei. Het is maar zo weinig wat ik voor haar kan doen, m’n tijd en m’n mogelijkheden schieten te kort. Ik kan maar een klein stukje met haar meegaan.

De allereerste dag dat ik hier was en de tuin in liep, zat daar een man aan tafel te tekenen. In kleurboeken maakte hij hele kunstwerkjes door de tekeningen in mozaïekvorm in te kleuren. Als je hem een groot wit vel gaf vulde hij dit ook in mozaïekvorm. De man kan niet praten en is doof, of nagenoeg doof. Deze man straalt altijd zo’n blijheid uit en in gebaren weet hij veel duidelijk te maken en maken en op die manier maken we over en weer grapjes met elkaar. Deze week maakte ik een foto van hem (patiënten en nursingstaff zijn dol op foto’s van zichzelf en foto’s van henzelf samen met ons) Toen ik de volgende dag op één van de verdiepingen bij de liften kwam en daar aan de man van de mozaïeken zijn foto gaf werd er door iemand die bij hem zat gezegd dat hij naar huis zou vertrekken die middag. Ik maakte hem duidelijk dat ik het fijn voor hem vond dat hij naar huis kon gaan. Maar eigenlijk waren wij allemaal stomverbaasd dat hij naar huis ging want we hadden daar nog niet eerder iets van gehoord. Toen de volgende dag één van de vrijwilligers ging vragen of hij nu werkelijk naar huis was terug gekeerd kreeg zij het volgende verhaal te horen:

Deze man was al een hele poos hier en moest afgelopen week voor controle naar het ziekenhuis waar hij hiervoor opgenomen was geweest. Daar werd hij door iemand herkend. De man is een chief (noem het maar burgemeester) in een dorp hier een eindje vandaan. Hij is verdwaald geweest of er is in ieder geval iets gebeurd waardoor hij in een ziekenhuis moest worden opgenomen, het precieze verhaal zal nooit duidelijk worden. Doordat hij niet kan praten heeft hij ook nooit duidelijk kunnen maken waar hij vandaan komt. Nu werd hij herkend door iemand uit zijn eigen dorp en die heeft zijn vrouw ingeseint, deze kwam hem ophalen. Ze hadden elkaar 3 jaar niet gezien. Prachtig dat deze man zo weer naar huis terug keert! Wonderlijk zoals dingen in een mensenleven soms lopen. En wat heerlijk ook eens zo’n positief verhaal mee te maken.

De nieuwe groep van vrijwilligers is deze week gestart, de laatste groep die ik hier meemaak. Ook nu weer lijkt het een leuke groep mensen te zijn.

Zuid Afrika is natuurlijk mooi weer en zon, dat is wat iedereen denkt. Nee, nee, we zijn blij dat we af en toe een dag of een paar dagen achtereen zon en warmte hebben. De meeste tijd die ik hier ben is het zwaar bewolkt en zo’n 17 á 18 graden. Ook hier is het klimaat aan het veranderen, het zou hier nu inderdaad warm moeten zijn, bijna zomer.Maar als het een dag warm is dan is het ook meteen echt heet, broeierig heet. En een hoge vochtigheidsgraad. Zowel de patiënten als wij genieten uitbundig van de zon. Op de koude dagen blijven ze veel meer op bed liggen en zijn tot weinig activiteit te porren. Maar even de zon erbij en de groeps fysiotherapie wordt heerlijk buiten gegeven.

Ondanks de af en toe nog steeds heftige emoties die boven komen, of misschien zelfs wel dankzij het gewoon er mogen zijn van deze emoties, heb ik het gevoel de balans in mijn diepere zelf weer steeds meer terug te vinden. Verlies me steeds minder in alles hier en kan erbij blijven zoals ik in wezen ben. Het is goed om hier een langere periode achter elkaar te zijn, omdat je dan zoveel facetten van de mensen, het leven en het land hier meemaakt. Het geeft en heeft de tijd om alles binnen te laten komen en zich een plek te laten vinden in mijn zijn.

Uitleg bij de foto’s:

1 Uren onderweg om in TDC te kunnen komen “take me with you”
2, 3 en 4 Nursing staff op de 4e verdieping
5 en 6 The chief en zijn werk
7 en 8 Groeps fysiotherapie in de tuin
9 en 10 Bezoek aan een mozaïek tentoonstelling in Durban
11 en 12 Botanische tuinen Durban

"En de wereld draait gewoon door"

Sat, 01 Nov 08 16:33:50 +0100

De rolstoel wordt tegen het bed aan gezet door een verzorgende. Met z’n tweeën pakken ze elk een hand van de broodmagere vrouw die een dag eerder is binnengebracht en trekken haar vanuit haar bed zo de rolstoel in, haar hoofd achterover bungelend, de ogen half gesloten. Verbijsterd sta ik te kijken, gewoon maar toe te kijken, als bevroren. Het is niet de eerste keer dat ik dit zie, het leek even beter te gaan, maar toch weer opnieuw… Dit keer kan ik m’n mond niet houden, kan ik het niet weer gewoon maar zo laten gebeuren. Ik meen, hoop, inmiddels wat krediet te hebben opgebouwd om ook met een kritische noot te kunnen komen. “Anders kunnen we haar toch niet uit bed krijgen” is het, voor hen waarschijnlijk logische, antwoord. Ik probeer uit te leggen dat het wél anders, respectvoller, kan. De 3 verzorgenden beginnen druk te praten in het Zulu en staan om de patiënte in de rolstoel te lachen en te wijzen. De patiënte wordt het bed weer in gehesen, is duidelijk te ziek om te douchen en wordt uiteindelijk op bed gewassen. Later vraag ik de patiënte die ik aan het helpen ben waar het over ging “ze lachten hun patiënte uit over hoe ze er in haar rolstoel bij hing”. Wat kan ik doen? Alleen maar iedere keer opnieuw laten zien dat het ook anders kan en hopen dat dit op een keer begrepen zal worden.

Tóch heb ik het gevoel met een deel van het personeel een steeds beter contact te krijgen en zijn er ook korte momenten van overleg.

Al een aantal weken verzorg ik een vrouw van mijn eigen leeftijd. Een nare doorligwond op haar heup en één op haar stuit. Ze kan nog zelf eten en moet dit dan van de verpleging ook zelf doen. Maar bij elke hap die ze neemt moet ze kokhalzen. Haar maag verdraagt nog maar weinig. Af en toe help ik haar met eten en op een ochtend zegt ze: “als iemand me helpt met eten gaat het beter”. Ik help haar graag, maar zie haar conditie met de dag verslechteren, ook omdat ze steeds moet overgeven en diarree heeft. Af en toe praat ik Nederlands met haar, want zij komt uit een familie die van oorsprong Afrikaans spreekt. De verpleging is niet altijd even vriendelijk tegen haar en op een ochtend tref ik haar dochter naast haar bed aan als ik met haar terug kom uit de douche. Ik maak een foto van hen samen en beloof dat ik die ’s middags voor hen zal laten afdrukken. Ik moet daar niet te lang mee wachten want ze verslechtert zo snel nu. ’s Middags en ’s avonds ga ik op haar kamer langs maar tref haar keer op keer niet aan. Ook de volgende ochtend is ze er ook niet en op mijn vraag naar de verpleging waar zij is wordt uitgelegd dat haar dochter haar heeft meegenomen naar huis. Ze zal daar niet lang meer leven, maar mag in ieder geval sterven bij de mensen die haar dierbaar zijn.

De foto blijft.

Het continue mensen om me heen hebben is niet altijd makkelijk schreef ik al eerder, maar de keerzijde is dat ik hier ook continue mensen om me heen heb die hetzelfde zien, beleven en doormaken als ik, geraakt zijn door dezelfde dingen. Dus samen kunnen lachen maar ook samen kunnen huilen. Het thuisfront zal door onze ogen mee kunnen kijken en daardoor geraakt zijn, maar nooit volledig kunnen bevatten waar wij hier samen doorheen gaan, zien wat wij hier zien. Ook als wij straks weer thuis zijn zullen we herkenning en steun bij elkaar kunnen vinden. Heel waardevol dus en blij met deze vrouwen om me heen. (Ja, inderdaad tot nu toe alleen vrouwen,de komende periode zal er ook een mannelijke vrijwilliger zijn)

Bijna een hele generatie is hier ziek, een groot deel van die generatie wordt door AIDS weggevaagd en de wereld draait gewoon door. Het kan ook niet anders en zelf doe ik er even hard aan mee. In een weekend dat ik weg ben is deze bittere wereld namelijk voor een groot deel verdwenen en leef ik toch min of meer m’n makkelijke leven door zoals dit thuis straks ook ongetwijfeld zal gaan. En je kunt ook niet, als Atlas, de hele wereld –of het hemelgewelf- op je nek (blijven) nemen. Maar er zijn momenten dat je denkt: “Hoe kan dit allemaal gebeuren; en de wereld draait gewoon door?” Het is als op de Camino, de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela; je kunt het steentje wat een ander bij een kruis langs de weg heeft neergelegd, zijn of haar last, een stukje met je meedragen maar je mag het daarna ook weer weg leggen.

En dan zijn er middagen dat ik bij de patiënten in hun TV kamer zit, met makeup spullen, gewoon voor een gezellig kletspraatje of om iets creatiefs te doen. Momenten dat ik zo kan genieten van deze mooie mensen, het gewoon lachen, schertsen en praten met elkaar. Ook die momenten kunnen tranen teweeg brengen, gewoon omdat deze mensen zo vol in mijn hart heb gesloten en het ook moeilijk zal zijn straks weer afscheid te moeten nemen.

Een middagje schilderen met patiënten op de afdeling waar ik dagelijks werk. Zo’n 6 vrouwen zijn ingespannen bezig. Er wordt geconcentreerd gewerkt en elkaars werk wordt bekeken. Eén vrouw is na haar eerste schilderij al doodmoe en kruipt weer in haar bed, de anderen gaan nog even door. Daarna hang ik de schilderwerkjes bij hun bed op. Een van hen gaat er in haar rolstoel naar zitten kijken, intens genietend en een brede lach op haar gezicht. Ze heeft 2 zoontjes van 5 en 7 jaar oud. En zo zitten hier zoveel jonge moedertjes met nog hele jonge kindertjes die ze vaak maandenlang niet zien. Soms weten ze niet eens waar hun kind of kinderen verblijven. Het blijft schrijnend. Maar ook ontroerend om te zien hoe blij een gezinnetje kan zijn om weer voor een paar uurtjes even samen te kunnen zijn.

Soms krijg je dan nog een cadeautje in de schoot geworpen. Eén van de volunteers heeft haar zoon in Durban wonen en deze is getrouwd met een Hindustaanse vrouw. (Zuid Afrika heeft de grootste buiten India wonende Indiaase gemeenschap.) Vrijdagavond werd er in die familie, ter voorbereiding op de bruiloft van zaterdag , een groot feest gehouden voor de bruidegom, in zijn ouderlijk huis. Er wordt daarbij een ritueel uitgevoerd; het gezicht van de bruidegom wordt door alle gasten met kruiden ingesmeerd en hij wordt besprenkeld met rozenwater, daarna wordt er een muntje in het water gegooid. Hij geeft daarna een blad, een noot en een zakje met een boeddha en wat snoepjes cadeau. Het is een ritueel om de bruidegom te zegenen voor zijn bruiloft en de kruiden en het rozenwater zijn er “to give him a glance” voor de bruiloft. Eenzelfde ritueel wordt bij de bruid in haar ouderlijk huis uitgevoerd door haar familieleden. Aan het eind van het ritueel brengen de familieleden van de bruidegom de bruids sari en nog enkele andere cadeaus naar het huis van de bruid en komen daarna weer terug met cadeaus uit het huis van de bruid. Ondertussen gaat het feest door en wordt er gegeten, heerlijke curries. Wij waren voor dit feest uitgenodigd en mochten ook aan het ritueel deelnemen. Heel bijzonder om dit ook mee te mogen maken.

Zaterdag een tour om de 1000 heuvelen te bekijken. Rondom Durban is het een prachtig heuvellandschap. Eerst reden we naar het huis waar Mahatma Gandhi 21 jaar woonde. In de jaren 80 is het verwoest in de tijd van de apartheid, in 2001 werd het op de oude fundamenten weer herbouwd. Mahatma Gandhi die stond voor geweldloosheid en de religies wilde verenigen. Samen met Nelson Mandela zo belangrijk geweest in het gevecht tegen de apartheid en de medemenselijkheid. 2 mensen die in Zuid Afrika geëerd en vereerd worden. Ik werd meegenomen door en langs allerlei kleine Zulu dorpjes en had een “Zulu braai” bij de slager waar we het vlees kochten. De barbeques staan daar buiten klaar voor gebruik. Van de Zulu gids veel uitleg gekregen over hun gebruiken. Prachtige landschappen en de traditionele huizen, de “rondavels” in de kraal.

Leuk is het ook om iedere keer jullie reacties te lezen na het schrijven van een weblog bericht, hetzij op de weblog, hetzij via de email. Zo ook een beetje op de hoogte te blijven van de dingen thuis, de levens van hen die me thuis dierbaar zijn.

Uitleg bij de foto’s:

1 Moeder die onverwacht door haar dochter werd meegenomen naar huis
2 tm 6 Schilderen op de afdeling
7 Een gezinnetje, weer even verenigd
8 en 9 Hindustaanse bruiloftsritueel
10 Bruids sari en cadeaus voor de bruid
11 en 12 Mahatma Gandhi’s buste en zijn huis
13 en 14 Zulu braai
15, 16 en 17 langs Zulu dorpjes door prachtig landschap

"Nogmaals The Tree"

Sun, 26 Oct 08 18:01:41 +0100

“Denk je dat ik dood ga?” Dit was één van de eerste vragen die ik maandagochtend op me afgevuurd kreeg. Een jonge vrouw, een meisje nog bijna, van net 20 jaar. Ze zat in de televisiekamer van haar verdieping. Eigenlijk zag ik haar daar voor het eerst, tot dan toe lag ze steeds op bed. Haar borst vaak hijgend op en neer gaand vanwege de tuberculose. Regelmatig masseer ik haar rug die pijn doet van het hoesten. “Nee, ik denk dat je nu nog niet dood gaat”, heb ik haar geantwoord. Haar ogen staan goed, het is een pittig ding met levenslust. “Denk je zelf dan dat je dood gaat?” vroeg ik haar. En ze antwoordde: “De mensen waar mijn kindje is zeggen het”. Ik vroeg haar hoe oud haar kindje is. 3 maanden, en van die 3 maanden is zij nu al één maand hier in TDC. Trots liet ze me foto’s van haar dochtertje zien. Wat is dit hartverscheurend. 3 maanden moeder zijn en je kind daarvan al één maand niet gezien hebben. Zij wil helemaal niet dat haar dochtertje bij deze mensen is, maar dat ze naar haar zus gaat. Het is iets waar de “social worker” hier achteraan moet gaan en dit heb ik hem dan ook gevraagd. Hij gaat nu het contact aan met de mensen waar haar dochtertje is. Ik hoop voor haar dat dit ook gaat lukken. Zij heeft in ieder geval een doel waarvoor ze vecht om beter te worden; een prachtige dochter!

Vorige week en deze week zijn veel mensen met ontslag gegaan, ze zijn sterk genoeg om weer naar huis terug te gaan. De meesten zijn heel gemotiveerd, ik hoop dat ze hun medicijnen zullen blijven innemen en ze geaccepteerd zullen worden als ze weer in hun eigen gemeenschap terug komen. Het is in ieder geval hoopgevend dat nu zo’n groot aantal patiënten naar huis gaat. Voor ons is het heerlijk ook dit mee te maken.

Kleine dingen kunnen hier heel groot zijn, toevoegingen die ertoe doen. ’s Ochtends verzorg ik liever één of enkele mensen goed dan dat ik mee ga lopen jagen met de vaste verpleging. Heerlijk om even in alle rust met iemand bezig te zijn, iemand die zich beroerd voelt in haar tempo te verzorgen. Een diepe zucht of een dankbare lach is dan zo’n enorme beloning! Tijdens de verzorging is het dan ook wat makkelijker tot gesprekjes te komen en zo hoor je meer over de achtergronden van een patiënt. En zo bouw ik m’n groepje patiënten dan op waar ik ’s middags dan nog eens even langs loop voor een praatje of een massage.

In één van de eerste weken dat ik hier was hadden we volunteersday, we gingen de meeste projecten van BeMore hier in de buurt langs. Ik schreef toen dat ik “the tree” nogmaals wilde bezoeken en aan dit project een deel van mijn sponsorgeld wilde gaan besteden. The tree”, waar vrouwen uit de omgeving naar toe komen om uit te wisselen, elkaar te sterken, voorlichting te krijgen, samen te zingen, een korte preek te horen en simpele medische verzorging voor henzelf of hun kinderen te ontvangen. Deze week konden we met de BeMore coördinator nog een keer mee die kant op. Het weer was die ochtend regenachtig dus was het even twijfelachtig of het zou doorgaan. Maar jawel, daar aangekomen mochten we nogmaals genieten van het zingen van de vrouwen en het hele gebeuren daar. Bijna alles in Zulu, voor ons niet verstaanbaar. Maar je voelt er een enorme kracht vanuit gaan. Wat een inspirerende plek! Samen met 2 andere vrijwilligers hebben we de “medical box” weer aangevuld. De dag ervoor hebben we bij de lokale farmacy korting bedongen en gekregen. Een emmer paracetamol, hoestdrank, ontwormingstabletten, vitaminepillen, brandzalf, antischimmelzalf, verbandmaterialen enz. enz. Ook kocht ik 50 appels, 50 sinaasappels en 50 mandarijnen van mijn sponsorgeld om te verdelen. Eén van de vrijwilligers van afgelopen maand had een zak babykleertjes achter gelaten en ook die ging mee. Veel blije gezichten bij “the tree” en dat maakte ons weer blij.

Al mijn sponsorgelden zijn nu besteed. De rest van het geld, het grootste deel, blijft in het badkamerproject van TDC. Daarvoor komen nu de verschillende aannemers steeds langs om te meten en offertes te maken.

En weer was er een afscheidsetentje; afscheid van deze groep vrijwilligers. Zo’n totaal andere groep dan de vorige. Maar ook dit keer weer allemaal geweldige, bijzondere mensen. Dit weekend vertrekken er 4 van hen, volgende week blijven we hier met z’n vijven over, daarna vertrekt er nog één en komen er weer 4 nieuwe vrijwilligers bij. Fijn dat er 3 vertrouwde gezichten blijven de komende maand.

Dit weekend bracht Keith (degene die ons naar Hluhluwe begeleidde)ons naar Margate, een dorpje aan de kust, zo’n 130 kilometer zuidwaarts. Een soort Noordwijk aan Zee. Met z’n drieën wilden we een weekend rust, natuur en verder niets. Het is een soort retraite weekend geworden. Zaterdag hebben we het grootste deel van de dag lezend doorgebracht op de veranda,met uitzicht op de prachtige tuin. Bijna de hele dag regen en zo heerlijk ontspannend. Zondag hebben we ons laten verwennen met een uitgebreid ontbijt en zijn daarna naar het strand gelopen. Ja, daar kan dat, gewoon vrij rondlopen. Heerlijk de zee in, de Indische oceaan. De golven zijn er geweldig hoog. Als je zo’n 5 meter het water in loopt krijg je de golven ruimschoots over je heen, niet helemaal ongevaarlijk met de sterke onderstroom. En toen ik daar zo door die enorme golven overspoeld werd moest ik denken aan het gevoel wat ik hier in Zuid Afrika heb; overspoeld worden door al die overweldigende indrukken. Bij beide die enormiteit, het overweldigende en het je af en toe onderuit halen. Maar ook het louterende gevoel van deze golven van de zee. Zoals het ook (ongetwijfeld) louterend is hier in Zuid Afrika, te werken, te beleven, te zijn.

Uitleg bij de foto’s:

1 De jonge moeder
2 tm 11 “The Tree”
12 Bij het afscheidsetentje
13 tm 16 De Lodge waar we verbleven
17 en 18 De Indische oceaan

"Halverwege"

Sat, 18 Oct 08 16:39:25 +0200

Deze week startte meteen vol. Ik werd maandagochtend toen ik op de afdeling kwam meteen gevraagd om samen met een patiënte en een zuster naar het ziekenhuis te gaan. Deze patiënte moet ingesteld worden op de ARV's, AIDS remmers. We zouden met een ambulance opgehaald worden. Ik ken de verhalen over het wachten in de ziekenhuizen en had me daar dus volledig op ingesteld. Om 9 uur vertrokken we en alleen al het in de ambulance meerijden is een belevenis. In het ziekenhuis werden we van het kastje naar de muur gestuurd. De patiënte had geen indentiteitbewijs bij zich en wist haar geboortedatum niet precies, dat was dus een probleem. We hadden nog geluk, voor hetzelfde geld kun je dan onverrichte zaken terugkeren. Maar ze werd toch ingeschreven, er werd bloed afgenomen en een nieuwe afspraak gemaakt. 11 uur waren we klaar, dat viel mee en de ambulance werd gebeld. Het is een ware belevenis en een film om naar te kijken, het wachten in zo’n ziekenhuis. Een ziekenhuis met alleen maar zwarte mensen overigens. Na 2 uur wachten ben ik gaan informeren en er zou opnieuw gebeld worden. Na nog een uur heb ik naar TDC gebeld of er vandaaruit misschien een ambulance geregeld kon worden en weer een uur later opnieuw. De patiënte werd onrustig en ik heb uren met haar hand(en) in mijn hand gezeten. Inmiddels raakte mijn geduld uitgeput en begon ik gewoon boos te worden. Voor mij is dit iets wat één keer, misschien twee keer gebeurt. Maar voor de patiënten en het begeleidende verplegend personeel komt dit keer op keer op deze wijze terug. Zieke, soms doodzieke mensen die op deze manier moeten wachten. Na een bezoek aan de matron (de hoofdzuster) van het ziekenhuis kwam de ambulance toch voorrijden, na 5 ½ uur wachten….. Is dit omdat het een zwart ziekenhuis is, of is dit hier gewoon? Het is zo makkelijk om te zeggen: “ach, dit is Zuid Afrika en zo gaat het hier nu eenmaal” . Ik vind dat een dooddoener waarmee nooit een verandering tot stand komt, een dooddoener die je keer op keer te horen krijgt. Misschien moeten wij de (zwarte) mensen blijven stimuleren om dit niet gewoon te vinden en hier zelf actief mee aan de slag te gaan. De patiënte kreeg overigens tussen de middag gelukkig een warme maaltijd aangeboden. Dit jaar is voor mij echt het geduld betrachten aan de orde, de ene keer lukt het me beter dan de andere keer.

Dinsdagochtend werd ik moe wakker. Moe van de dag ervoor en een nacht van zeer indringend dromen. Ik besloot die dag alleen de geplande “ transfer demo” ( het verplaatsen van een patiënt in bed of van bed naar stoel op verantwoorde wijze) te geven , met behulp van andere vrijwilligers, en ’s avonds de bingo te doen. De opkomst bij de “transfer demo” viel die dag tegen, 4 verzorgenden kwamen er matig enthousiast op af, al was één van de leerling verzorgenden er wel heel enthousiast over. Al is er maar één persoon die daar wél wat mee doet, dan is dat toch meegenomen. Voor zowel de patiënten die door haar worden verzorgd als voor haarzelf. We hebben foto’s gemaakt van alle handelingen en die heb ik laten afdrukken, een fotoboekje hiervan laat ik achter op elke afdeling. Daarbij hebben we via één van de oudvrijwilligers een Engelse beschrijving van de handelingen gekregen en van mijn fysiotherapeut kreeg ik een overzicht met tekeningen hierover toegestuurd, ook daarvan komt op alle afdelingen een exemplaar te liggen. ( dank voor alle hulp!) De tweede keer was de opkomst beduidend hoger, 10 verzorgenden. Dit keer werd er ook volop door hen meegedaan en geoefend, dat was echt dikke pret. Hele toneelstukjes werden het, ze konden er niet meer mee ophouden, nu wilde echt iedereen oefenen en meespelen. Heel leuk!

Het is een lastige week geweest. Wat ik goed merk is dat m’n gevoelens golfbewegingen maken. In het begin is het schokkend en indringend wat er allemaal op je afkomt, dan komt er toch een periode van gewenning, lijkt het gewoon te worden. Maar het is natuurlijk allemaal helemaal niet gewoon wat je hier ziet en wat je tegenkomt. En af en toe werkt dat verstikkend, verkrampend en verstollend. En gek genoeg ( of misschien ook helemaal niet gek) maakt dan een simpele vraag van de BeMore coördinator hier ter plekke “hoe is het deze week gegaan?” in het wekelijkse contactmoment meer los dan ik had kunnen voorzien. Letterlijk en figuurlijk kon het weer gaan stromen, kon ik ook naar de anderen weer mijn gevoelens onder woorden brengen. Kan er weer ontspanning in mijzelf en naar de anderen komen. 7 weken hier nu, 7 weken in een groep leven (eigenlijk in 2 groepen) en continue mensen om me heen, 7 weken op een klein oppervlak leven. Sommige dagen kom ik helemaal niet buiten TDC en andere dagen is het winkelcentrum op een afstand van ca. 200 meter lopen mijn enige uitje, even boodschappen doen. Vanaf ’s ochtends 5 uur komt het verkeer op gang en dat gaat tot laat in de avond door. Wel hoor je bijna de hele nacht door ook de krekels en ’s ochtends vroeg de vogels. Maar ik mis het vrije gaan en staan en voel me momenteel erg opgesloten. Na de eerste week had ik hier niet meer zo’n last van, maar momenteel vliegt het me even aan. 1x in de 2 weken een weekend weg is dus heerlijk en de weekenden die ik niet weg ben zijn er in de omgeving ook nog steeds interessante dingen te bekijken.

Eén van de vrijwilligers heeft haar zoon in Durban wonen en hij is getrouwd met een Hindustaanse vrouw. Haar moeder heeft ons een middagje meegenomen naar de “Hare Krishna Temple of Understanding”. We kregen daar een rondleiding en hebben daar heerlijk geluncht.

Religie en spiritualiteit nemen hier een belangrijke plaats in. De verschillende religies vinden ook gewoon naast elkaar hun doorgang, zoals het ook hoort, maar het Christendom neemt de belangrijkste plaats in. Er staan ook ongelofelijk veel kerken van verschillende gezinten, in elke straat wel één. Je merkt ook echt dat de mensen steun vinden in hun geloof.

Eén van de oud patiënten kwam vertellen dat er een leven is na TDC, een leven na de diagnose AIDS. Zij is heel gemotiveerd om over deze problematiek te vertellen en de zieken te laten zien hoe goed je weer kunt leven. Dat het niet afgelopen is als je de diagnose AIDS hebt gekregen. Zij trekt met een groep jongeren door de omgeving om hierover te vertellen. Daarbij wordt Zulu dans gedaan en is er een Gospelkoor. Het zijn een paar leuke uren geweest voor patiënten, personeel en uiteraard ook voor ons. Toen ik één van de patiënten naar zijn kamer terug bracht verzuchtte hij “het lijkt wel kerstfeest vandaag.”

Uitleg bij de foto’s:

1,2 en 3 Ziekenhuisbezoek
4, 5 en 6 Tiltechnieken oefenen
7, 8 en 9 Hare Krishna Tempel of Understanding
10 tm 15 Oud patiënte met Zulu dansers en Gospelkoor

"Hluhluwe"

Mon, 13 Oct 08 21:59:06 +0200

De boog kan niet altijd gespannen zijn. Het is heerlijk om na een aantal intensieve dagen te kunnen ontspannen in de natuur. Even alles loslaten, ook dat heb ik nodig om weer te kunnen opladen en er weer volledig te kunnen zijn voor de patiënten.

Dit weekend Hluhluwe ( spreek uit als sjloesjloewie), een groot wildpark, vanaf Durban zo’n 3 uur rijden naar het noorden. Twee dagen safari in een gebied van ca. 100 vierkante kilometer, dit doorkruisen op zoek naar dieren. Aansluitend in St. Lucia een boottocht , op zoek naar krokodillen en nijlpaarden.

Nachten, duister zonder de lichtvervuiling en waarin de maan en sterren helder te zien zijn en de geluiden van de natuur in mijn oren galmen. Vrij zijn en aarden. 's Ochtends om half 6 zwemmen en daar een tintelend gevoel van over houden de eerste uren.

Veel dieren gezien. Genoten van de prachtige natuur! En dat begint al met de reis door het landschap, naar de plaats van bestemming. Een opsomming van dieren die we hebben “gespot”: zebra, impala, wildebeast, buffel, olifant, giraffe, neushoorn, wilde zwijn, baviaan, kudu, waterbok, blauwe duiker, nijlpaard, krokodil en veel vogels. En dat loopt en vliegt allemaal vlakbij aan je voorbij.

Het meest indukwekkend vond ik een kudde olifanten die we over een berghelling zagen lopen (te ver om met de camera vast te leggen), kort daarna een olifant van heel dichtbij en de giraffen.

Steevast hoofdpijn aan het begin van zo’n weekend, dus toch maar even onderdrukken met medicijnen aan het begin van zo’n weekend. Maar het geeft wel aan hoe belangrijk en nodig de ontspanning ook is.

Ik ga niet uitgebreid vertellen over dit weekend, heb er vooral enorm van genoten. Voor wie dit zien wil zeggen de plaatjes genoeg.

Uitleg bij de foto’s:

1,2 en 3 Onderweg naar Hluhluwe
4 Bellen op de markt, hier een gewoon fenomeen
5 tm 25 Hluhluwe
26 tm 31 St. Lucia
32 tm 38 Flora onderweg

"Opgelucht"

Thu, 09 Oct 08 12:01:39 +0200

Soms kunnen dingen in Zuid Afrika ineens toch snel geregeld worden. Maar laat ik vooraan beginnen:

Maandagmiddag zouden we (de huidige groep volunteers) een gesprek hebben met de directeur en de locale BeMore coördinator. Hierbij schoven ook de begeleider van de volunteers vanuit TDC en de PR man bij aan. We zaten dus rond de vergadertafel met een grote groep mensen.

Zonder al te veel in detail te treden kan ik zeggen dat het een bijzonder prettig en verhelderend gesprek is geweest. Betere communicatie had meer duidelijkheid kunnen scheppen maar dit wordt in de toekomst, naar ik hoop, in het proces meegenomen.

Er werd het een en ander verteld vanuit TDC, o.a. werd duidelijk verteld hoe gelden in het verleden zijn besteed, dat er voor alle sponsorgelden verantwoording wordt afgelegd en wat het verlanglijstje aan prioriteiten momenteel is. Hierbij kwamen langs: uitbreiding van de eerder genoemde UV lampen, heet water boilertjes op elke verdieping (voor koffie, thee of soep), koelkasten op elke verdieping (om levensmiddelen voor patiënten te koelen en voor medicijnen die koel gehouden moeten worden), lakens en de renovatie van badkamers.

En er werd uitleg gegeven vanuit BeMore; er moet altijd verantwoording aan hen worden afgelegd voor uitgaven van sponsorgelden en begrotingen moeten vooraf worden ingeleverd en BeMore houdt bij het hele proces van grote projecten ook vinger aan de pols. En er werd benadrukt dat sponsorgelden uiteindelijk goed terecht komen, maar dat het soms een kwestie van lange adem is.

Eén van de problemen hier in TDC is dat dingen vaak over zoveel schijven gaan, mensen niet altijd aanwezig zijn en dingen zoveel tijd nodig hebben, er niet altijd duidelijkheid naar elkaar is onderling. De Nederlandse bureaucratie is er niets bij.

Er is niet altijd een direct resultaat van de sponsorgelden in de maand waarin de vrijwilliger dat ergens aan wil besteden én er moet een besteding gevonden worden waar onderlinge overeenstemmig over bestaat. Dit levert nogal eens frustratie op bij vrijwilligers. Het blijkt dat uiteindelijk, soms pas na maanden, beoogde resultaten en doelen worden bereikt.

Al met al heeft het gesprek geresulteerd in een hersteld vertrouwen in TDC en daar ben ik erg blij mee, voel me opgelucht. Ik durf nu weer voluit de verantwoording te nemen voor de bedragen die door mijn sponsors zijn gestort. Durf weer te zeggen dat het geld goed terecht komt.

Uiteindelijk is dit niet verkeerd geweest. Men mag weten dat er kritisch gekeken wordt, dat (oud) vrijwilligers elkaar inlichten en scherp houden, via de weblogs en via persoonlijke emails. Wij willen ook staan voor waar we van zeggen waar we voor staan.

Wij hebben gekozen voor de badkamers, ik schreef vorige keer al dat begrotingen zijn aangevraagd. Ik hoop dat er in de tijd die mij hier nog rest verdere stappen in dit proces genomen kunnen worden. De BeMore coördinator zal dit nauwlettend in de gaten houden. Ook wordt er gekeken naar de mogenlijkheid een studiefonds te openen waar scholing van personeel uit betaald kan worden. En ik heb toegezegd de 3 koelkasten contant te betalen en gezegd dat ze die mochten gaan bestellen. Dit kon van het bedrag wat ik van mensen in contanten heb gekregen. Een kwartier na de vergadering werd ik via de intercom opgeroepen; ik kon de opdracht tot bestelling van de koelkasten komen tekenen.

Inmiddels zijn de koelkasten geleverd en geplaatst, het personeel reageerde enthousiast. Namens de patiënten, TDC en mijzelf hartelijk dank aan al mijn sponsors die dit mogenlijk maakten!

Soms blijken dingen hier dus ook snel te kunnen gaan!

Toen ik maandagochtend de badkamer op de afdeling in kwam stonden daar de rolstoelen te drogen die ’s nachts gesopt waren. Vertrouwd om te zien, dit heb ik zelf vroeger ook veel in mijn nachtdiensten gedaan.

Deze week stond hier in het teken van staken. Op dinsdagochtend hoorden wij al vroeg, om 7 uur, luid gezang. Veel personeelsleden stonden bij de lift te zingen en te dansen, wij dachten aan een feestje, het bleek om een staking te gaan. Het personeel heeft al 2 jaar geen loonsverhoging gehad en ook hier stijgen de kosten van levensonderhoud. Wat wel heel leuk was; de nurses, de echte verpleegkundigen (op elke afdeling is er één) bleven aan het werk en werkten dit keer mee in de zorg aan het bed, er werd een beroep op ons gedaan en wij werkten samen met de stagières want die mochten niet staken. En ook de andere dagen bleven in het teken van stakingen staan. Het personeel had liever niet dat hier foto’s van werden gemaakt. Men is bang dat als foto’s op internet terecht komen dit tegen hen gebruikt kan gaan worden. Er is een loonsverhoging toegezegd inmiddels, er gaat nu over de hoogte hiervan onderhandeld worden.

Mochten mensen zich aangesproken voelen door het “badkamerproject”, sponsorbedragen kunnen nog steeds worden overgemaakt op rekeningnummer 12.17.74.228 t.n.v. Be More te Nijmegen met als omschrijving “vrijwilliger Monika Rietveld”.

Foto’s zijn van de levering en plaatsing van de nieuwe koelkasten

"Verwachtingen"

Sun, 05 Oct 08 10:52:59 +0200

“Met wat voor verwachtingen ga je naar je project in Zuid Afrika”, werd me menigmaal gevraagd voor mijn vertrek. “Eigenlijk geen, eigenlijk ga ik er zonder verwachtingen naar toe. Wil ik ook geen verwachtingen hebben en het zo blanco mogenlijk ondergaan”, was dan mijn antwoord.

Nu, 5 weken later, heb ik ontdekt toch niet zonder verwachtingen te zijn vertrokken van thuis. Deze ontdekking kwam voort uit teleurstelling. En teleurstelling betekent voor mij dat ik kennelijk toch bepaalde verwachtingen had.

Dit ziekenhuis, The Dream Centre, is een particulier initiatief. Draait op een kleine patiëntenbijdrage van de staat en op fundraising. Wij, als vrijwilligers, de vrijwilligers die ons voorgingen en zij die nog na ons zullen komen, doen ons eigen fundraising en nemen dus sponsorgelden mee. Het gaat alles bij elkaar om behoorlijke bedragen, gegeven in vertrouwen, door ons ontvangen in vertrouwen om door te geven in vertrouwen. En die verantwoordelijkheid, dit vertrouwen aan mij gegeven, maakt het ook moeilijk om te beschrijven hoe ik dit stukje hier ervaar en beleef.

Zo was ik ervan overtuigd dat het management team hier vanuit ideeële overtuiging dit ziekenhuis is gestart. En toch heb ik daar inmiddels twijfels over. En dit is de teleurstelling die ik hier tegenkwam. Daar lag kennelijk een verwachting die ik had.

Al in de eerste week werd ons als groep door de vrijwilligerscoördinator van The Dream Centre gevraagd hoe we onze sponsorgelden zouden willen gaan besteden en de week erna opnieuw. Wij wilden tijd om tot een besluit te komen. Om ons heen zien wij gebrek aan zo ongelofelijk veel materialen, gebrek aan scholing en motivatie van personeel. We weten ook dat er erg veel zaken gewoon verdwijnen; handdoeken, kleine dingen die makkelijk meegenomen kunnen worden. Door zowel patiënten als personeel. Ik kan het niet goedkeuren, maar heb ook weet van de magere inkomsten van de mensen, en dat je als werkend persoon in Zuid Afrika vaak je hele familie moet helpen onderhouden.

Eén van de dingen die men van hieruit graag zou willen aanschaffen, uitbreiden, zijn UV lampen. UV lampen zouden de TBC bacteriën doden. TBC is één van de ziektes die bij AIDSpatiënten veelvuldig voorkomt. Eén van ons, studente medicijnen, had haar twijfels over de werking van deze lampen en is op internet gaan zoeken. Zij kwam hier weinig over tegen en wij zijn onze achterban gaan vragen. Er is geen positief onderzoekresultaat bekend (voor zover wij hebben kunnen achterhalen). Dit hebben wij doorgegeven en daarbij vermeld dat wij hier onze sponsorgelden niet aan willen besteden.
Toen gevraagd of er andere zaken zijn waarin het ziekenhuis graag gesponsord wil worden. Onze zorg uitgesproken over het verdwijnen van materialen en aangegeven dat wij willen sponsoren in zaken die niet makkelijk mee te nemen zijn. 2 Weken lang hebben wij dagelijks om een lijst van wensen gevraagd en deze uiteindelijk eind vorige week ontvangen. Niet vanuit het managementteam, maar van de PR man (waar ik wel vertrouwen in heb). Hij noemde: koelkasten voor de patiënten, voor elke verdieping één. Voor de binnenkort nieuw te openen afdeling medicijnkasten, maar ook nieuwe badkamers (geen overbodige luxe). Eerlijk voegde hij eraan toe dat wat hij als noodzakelijk ziet voor de patiënten, door het managementteam vaak als onnodig wordt bestempeld. En ook dat het niet altijd even doorzichtig is hoe gelden worden besteed. En uiteindelijk moet het managementteam de laatste handtekening zetten. Dit probleem waren wij inmiddels ook al tegengekomen op weblogs van eerdere vrijwilligers. En dit bracht voor mij de teleurstelling (en niet alleen bij mij).

Wij voelen ons verantwoordelijk voor onze sponsorgelden en willen naar onze sponsoren verantwoording af kunnen leggen, voelen ons aan hen verplicht. Wij hebben onze zorg dan ook uitgesproken naar de projectbegleider van BeMore, hier ter plaatse. Dit wordt serieus genomen en zij gaat samen met ons a.s. maandag een gesprek aan met de directeur.

Ondertussen zijn er door de PR man offertes aangevraagd bij aannemers voor de badkamers. Vooralsnog lijkt ons dit een hele goede besteding waar de patiënten veel profijt van kunnen hebben. Wij hebben gezamenlijk een behoorlijk groot bedrag bij elkaar verzameld, waar overigens een deel van op eigen rekeningen staat en dit kunnen we wel volledig naar eigen inzicht besteden. We zijn kritisch en willen nu spijkers met koppen slaan.

De ontwikkelingen hierin zijn spannend.

Toch worden er met sponsorgelden hier hele goede dingen bewerkstelligd; er is dit jaar een nieuwe warm water installatie aangelegd (helaas is onze douche meestal koud of lauw, maar de patiënten douchen warm!) en er zijn nieuwe industriële wasmachines en wasdrogers aangeschaft.

Maar uiteindelijk zijn we hier voor de patiënten. En ik ben ervan overtuigd dat we hierin van betekenis zijn. Tijd, aandacht, liefde, en aanraking aan hen mogen geven. En vooral die liefde en aanraking is zo enorm belangrijk merken we. En er ligt hier voor ons een belangrijke taak. De angst voor besmetting is hier zo groot, dichtbij een patiënt komen is voor de verzorgenden vaak letterlijk “doodeng”. Als iemand overlijdt willen ze daar ook liever niet bij zijn en na het overlijden worden meteen zoveel mogenlijk ramen opengezet om, zoals werd gezegd” de bacteriën die bij het overlijden vrij komen” weg te laten gaan. Wij kunnen dit laatste stukje van het leven nog helpen dragelijk te maken en dat is het dan ook waar ik het voor doe.
Dit was even een tamelijk zakelijk en aards stukje van mijn hand, waar ik enorm tegenaan zat te hikken maar wat toch ook vermeld moet worden.

Deze week: een nieuwe groep, wisseling van de wacht, 6 nieuwe vrijwilligers ( 2 oud ITIP’ers), een andere dynamiek. Opnieuw aanpassen, vermoeiend én verrassend. Niet beter, niet slechter maar anders. Het is leuk om de processen die hierbij horen te zien gebeuren. De processen in de groep en om te zien hoe en waar en hoe ik zelf in dit proces sta. Vorige maand een redelijk evenwichtige verdeling tussen “jong en oud”, deze maand overwegend “oud”. Lijkt me lastig voor de enige jongere die in de nieuwe groep meegekomen is. Ik denk dat het leuker voor haar zou zijn als er ook mensen van haar eigen leeftijd bij zouden zijn. Maar ook zij weet waar ze voor staat. En ook nu weer mooie unieke mensen om me heen.

Dit weekend voor de derde keer geprobeerd om Victoria Street Market uitgebreid te bezoeken, de vorige twee keren waren we er tegen sluitingstijd. Nu rustig kunnen rondlopen en kijken.

Kerkdiensten worden hier regelmatig in parken gehouden, door kleine groepjes. Vaak zijn het diensten waarin oude volks rituelen terugkomen. De dansen, soms de hele nacht, slijten in het gras cirkels uit. Het zijn heilige plaatsen waar de groep iedere keer opnieuw weer naar terugkeert.

Uitleg bij de foto’s:

1 en 2 De dit jaar nieuw aangeschafte wasmachines en wasdrogers
3, 4, 5 en 6 De toiletten en badkamers in de huidige staat
7, 8, 9 en 10 Victoria Street Market
11 Uitgesleten cirkel in het gras van rituele dans
12 Kerkdienst in het park

"Werken en ontspannen"

Mon, 29 Sep 08 17:11:42 +0200

Deze week lekker van start gegaan, ik voel me toch wel ingewerkt hier nu. Dus ik wilde er echt vol tegenaan, ook omdat we donderdag met z’n vieren naar Kaapstad zouden gaan voor een lang weekend. We zijn hier dan 4 weken aan het werk en het is wisseling van de wacht met de vrijwilligers. 5 van ons vertrekken, 3 blijven en er komen 6 nieuwe vrijwilligers.

Maandag en dinsdag heb ik echt heel veel gedaan, eigenlijk de hele dag door continue in touw. Maandagavond hadden we ook nog een dansavond georganiseerd voor de patiënten en dinsdagavond, zoals gewoonlijk, bingo.

Woensdag bleek het een nationale feestdag te zijn. Wat jammer dat wij dit niet wisten, dan hadden we wat kunnen organiseren voor de patiënten want behalve een lage verpleegkundige bezettig was er niemand in het ziekenhuis van het personeel.

De dansavond was een groot succes! We hadden ballonnen en slingers opgehangen, chips, popcorn en frisdrank gekocht. En een beetje vlotte muziek. In het begin ging iedereen keurig op een rijtje zitten afwachten, maar na een half uurtje toen wij zelf gingen dansen kwam het langzaam op gang en kwamen er steeds meer patiënten de dansvloer op. Zelfs het personeel liet zich even zien en danste nog even mee.

Woensdagavond hadden we afscheidsavond. We gingen met elkaar nog een keer uit eten aan de overkant, bij butchersblock. We zijn met elkaar de afgelopen weken door behoorlijk veel emoties heen gegaan en het leek zich deze avond te ontladen in één grote lachsalvo van begin tot eind. We hebben hele goed weken gehad met elkaar.

Eén van de moeilijkste dingen voor mij, en de andere vrijwilligers, die ik hier tegenkom is toch wel hoe het vaste personeel hier omgaat met de patiënten. Er wordt niet altijd even zachtzinnig met hen omgesprongen, om het netjes te zeggen, en er wordt niet snel en adequaat gereageerd op de patiënten. En daar bedoel ik mee dat patiënten soms (uren)lang in hun ontlasting, urine of braaksel liggen.Personeel geeft weinig of geen eten en/of drinken aan patiënten die dit niet zelf kunnen. Personeel doet de rondes die zij moeten doen niet op de vastgestelde tijden, zitten erg veel te kletsen bij elkaar. De hoofdzuster die hier toezicht op moet houden zit bijna altijd in haar kantoor. De hygiëne laat te wensen over, wondverzorging wordt gedaan met één paar handschoenen in plaats van schone handschoenen aan te trekken nadat het oude verband is verwijderd. Ik weet niet hoe ik, hoe wij hierin verandering kunnen brengen anders dan door dingen voor te doen, te laten zien dat het ook anders kan. En ook, in hoeverre wij onze normen van hen kunnen en mogen verwachten. Uit verslagen van vorige vrijwilligers weten we dat dit probleem al vanaf het begin bestaat en ik ben bang dat dit probleem zal blijven bestaan. Het is zo erg om iemand keer op keer naakt op de grond aan te moeten treffen, in en in koud.

Donderdag vlogen we met z’n vieren naar Kaapstad voor een lang weekend. Robbeneiland en de Tafelberg stonden natuurlijk op het programma. Robbeneiland hadden we een week eerder al geboekt. Het was dus een enorme teleurstelling dat dit vanweg slechte weersomstandigheden niet doorging ( dit terwijl de zon volop scheen) en het volgeboekt was tot na ons vertrek. Ik had er zo ongelofelijk de pé in. Toch nog even het museum daar bekeken en toen werd ik zo vol geraakt door het hele gebeuren rond de apartheid. En dan weet je meteen zo’n tochtje wat niet doorgaat weer te relativeren. Daarna naar “The Slave Lodge” geweest, een museum over zowel het VOC verleden als de Engelse colonisatie als het apartheidsregime. De geschiedenisboekjes komen nu tot leven. Heel confronterend.

Een bezoek aan de Sufi tempel gebracht en uitgebreid gesproken met Francis, de beheerster. Zij was het ook die me vertelde dat de maatschappij die het vervoer naar Robbeneiland regelt financiële problemen heeft en dat we gewoon nog eens ter plekke moesten proberen.

De volgende dag een rondtour gemaakt naar Cape Point en Kaap de Goede Hoop. Onderweg prachtige natuur en veel dieren gezien. Een fietstocht en een wandeltocht gemaakt en genoten van prachtige uitzichten.

Na weer een nacht slapen eerst proberen tickets te bemachtigen voor Robben eiland, en jawel, om 3 uur konden we met de laatste tour mee. Maar eerst naar Table Mountain, met de kabelbaan omhoog tot ca. 1100 meter. Weidse uitzichten, wat is de natuur hier indrukwekkend en prachtig!

Robben eiland (waar Nelson Mandela 18 jaar gevangen zat) was een rakende ervaring, net als ik al eerder had in het museum en “the Slave Lodge”. Voor mij vergelijkbaar met het gevoel wat ik in Westerbork had. Al die ellende die mensen elkaar aan doen. Wat een pijn zit er in geschiedenis. Van die lading krijg ik hier toch een stuk mee. Je voelt als het ware de collectieve pijn en het verdriet nog zo levend aanwezig.

Kaapstad, even heel ontspannen kunnen rondlopen zonder echt op je hoede te hoeven zijn. De standaard is hier heel anders. Dit weekend was een mooi omslagpunt. Nu weer terug naar Pinetown, The Dream Centre, een doorstart met weer een nieuwe groep vrijwilligers. Het voelt toch ook als weer een beetje thuiskomen.

Uitleg bij de foto’s:
1 tm 5 Dansavond
6 en 7 Expositie “Apartheid” Robben Eiland Museum
8 The Slave Lodge
9 en 10 Sufi tempel
11 tm 14 Fauna tijdens rondtoer
15 en 16 Kaap de Goede Hoop
17 Uitzicht op Robben eiland vanaf Table mountain
18 tm 20 Robben eiland
21 Kaapstad en de Table mountain vanaf de boot
22 tm 26 Fauna tijdens rondtoer

"Sanibona"

Sat, 20 Sep 08 17:17:47 +0200

Wat zoveel betekent als "hallo allemaal"

Na de overweldigende nieuwe indrukken die ik hier heb opgedaan ontstaat er inmiddels ook een bepaalde routine door de dag heen.

Het is hier ’s ochtends al vroeg licht, om 6 uur al, half 7 sta ik op en we hebben in onze keuken een gezamenlijk inloop ontbijt. Om kwart over 7 gaan we naar de afdelingen, we houden toch een beetje een vaste verdeling aan om patiënten en personeel beter te kunnen leren kennen. Het is daar dan al in volle gang en meestal is het dan nog een uurtje meehelpen daar. Na een kop koffie in onze eigen keuken zwermen we uit door het hele ziekenhuis.

Helpen bij de fysiotherapie; de patiënten ophalen van de afdelingen en oefeningen met hen doen.

Helpen in de apotheek; pillen uittellen.

Helpen in de wasserij. De wasmachines en drogers draaien de hele dag door. Het is ongelofelijk hoeveel wasgoed hier wordt verwerkt. Inmiddels snap ik ook dat ik de eerste dag geen schoon linnengoed kon vinden. Dat komt pas later op de dag weer naar de afdelingen toe. Wij proberen er nu in te krijgen dat wat schoon is ’s middags al naar de afdelingen gaat zodat er ’s ochtends vlot gestart kan worden en je niet steeds misgrijpt. De hulp in de wasserij is meer dan welkom. Er werkt daar 1 persoon en het is zoveel werk dat hij dat nooit alleen aan kan. Er zou daar eigenlijk een 2e kracht bij aangenomen moeten worden.

Of enkele van ons gaan met patiënten mee om bij de verschillende instanties achter ID of uitkering aan te gaan. Of mee naar het ziekenhuis. Voor al deze dingen moet je een lange adem hebben, uren wachten. Vooral voor de patiënten heel zwaar, zij voelen zich vaak ziek en ongemakkelijk. Veel van hen hebben geen kleding hier en gaan gewoon over straat mee in hun pyama en ochtendjas van TDC. ’s Middags ook weer helpen bij de fysiotherapie en/of in de wasserij, spelletjes doen, iets creatiefs als verven bijvoorbeeld, of TLC (tender, love, care) even wat extra aandacht aan patiënten die bedlegerig zijn. En 2 avonden in de week van ca. 6 tot 8 uur, de éne avond is gereserveerd voor bingo, de andere voor een film. Voor de patiënten zijn dit uitjes en een welkome afleiding.

Om 6 uur ’s avonds is het hier donker. De avonden zijn er vaak om email, weblogs en foto’s bij te werken en uit te wisselen. Aan lezen ben ik bijna nog niet toegekomen.

De gesprekken met de patiënten en het personeel gaan in het Engels. Sommige patiënten spreken weinig of geen Engels, enkel Zulu, maar dan zijn er altijd wel anderen in de buurt die helpen met vertalen. Het opvallends bij het Zulu is dat ze een klak met hun tong maken in sommige woorden. Probeer het maar eens, midden in een woord klakken met je tong en ondertussen doorpraten.

Iemand vroeg me of het moeilijk is dat er inmiddels al 2 patiënten hier overleden zijn. De werkelijkheid is nog veel harder; er overlijdt hier gemiddeld 1 patiënt per etmaal. Deze week maakte ik het 2x mee dat iemand die ik ’s ochtends had verzorgd een paar uur later overleden was. Ja, dat is heel confronterend. Maar sommige patiënten zijn in zo’n slechte conditie dat je dit ziet aankomen en eigenlijk alleen maar blij voor hen kunt zijn. Het is alleen heel moeilijk om te zien hoe personeel hier soms de transfers ( het verplaatsen van patiënten) doet, hoe er wordt gesjord aan de zwaar zieke mensen die vaak pijn hebben.

Het hakt er af en toe flink in, hoe we in dit alles met onze emoties om moeten gaan. Af en toe moet ik me even een poosje op m’n kamer terug trekken, is het even teveel, even genoeg. En dit merk ik vooral bij de jongere vrijwilligers . Hun inzet is zo volkomen, zo onbevangen en niets ontziend voor zichzelf, ze hebben minder gezien en kunnen hun grenzen in zichzelf nog niet altijd aangeven. ’s Avonds nog even het ziekenhuis inlopen om te kijken hoe het met een bepaalde patiënt gaat en het dus eigenlijk mee naar bed nemen. Ik merk dat dit bij sommige van hen z’n tol gaat eisen. Het is niet niks wat je hier af en toe tegenkomt. Maar er is zorg om en voor elkaar in de gesprekken.

De kerk neemt een belangrijke plaats in hier in het ziekenhuis. Er is dagelijks een pastor aanwezig, de kerkdiensten worden door zowel patiënten als personeel bezocht. Evangelische diensten waarin veel wordt gezongen en waar getuigenissen worden afgelegd, luid en duidelijk door het ziekenhuis hoorbaar. Het geeft veel discussie onder de vrijwilligers, ik vind dit niet altijd makkelijk om mee om te gaan. Weet niet altijd goed hoe en waar ik mijn plek moet, zal innemen in die discussies. Ik zit hier in een zo’n andere groep van mensen dan mijn kring(en) om me heen thuis. Een onverwacht leerproces hoe hier weer mee om te gaan. Blij dan met de mogenlijkheid die email biedt, even m’n verhaal kwijt kunnen bij een lieve vriendin en even van gedachten wisselen.

Maar ook gaan patiënten soms weer terug naar huis. Ze mogen pas naar huis als de condities daarvoor goed genoeg zijn. Ze het lichamelijk weer aankunnen, met hun medicijnen om weten te gaan, er iemand is die hen thuis kan opvangen, er een identiteitsbewijs is en de uitkering geregeld is.

Ook is het best schokkend te merken hoe levend hier het rassenverschil nog aanwezig is. Hoe er toch nog opgekeken wordt tegen de witte mens. Als er door een zwart iemand wordt gezegd hoe bijzonder het is dat hij/zij met een wit iemand samenwerkt, samen met een wit iemand op de foto mag. Voor ons is dit iets wat niet (meer) actueel is, hier is het nog heel actueel.

We gingen deze week op een avond met de hele groep uit eten en omdat een deel van ons er dit weekend niet zou zijn werd de gelegenheid aangegrepen, werd ik verrast mijn verjaardag alvast te vieren. Ik kreeg van hen een prachtig boek over “bushman art” en een gidsje over de flora in Zuid Afrika samen met een mooie kaart waarin iedereen een stukje geschreven had. Leuk te merken dat mensen je in een korte tijd dan toch al aardig kennen.

Hoe we wonen? Het lijkt een beetje op een studentenhuishouding. Er wordt slecht opgeruimd en schoongemaakt, de was blijft hangen tot er nieuwe opgehangen moet worden, je moet het niet zo nauw nemen. De enige bedden die worden opgemaakt zijn die van de 3 oudere vrijwilligers. We hebben een gezamelijke portemonee voor de boodschappen die we om beurten doen en we koken om beurten. En er is nog geen onvertogen woord naar elkaar gevallen, het is een leuke groep zo met elkaar. Boodschappen doen is voor ons een uitstapje, even weg uit het ziekenhuis. Er zit op 5 minuten lopen een groot overdekt winkelcentrum waar alles te verkrijgen is. Het is leuk om af en toe één van de patiënten mee te nemen en te trakteren op wat te eten of te drinken.

Op een middag ben ik samen met Ineke bij één van de vrouwenafdelingen langsgegaan met de beautykit. Ik ben niet zo van het opmaken en optutten, maar het is hier een genoegen om te doen. Te zien hoe ervan genoten wordt als nagels worden gelakt en voeten worden gemasseerd, even er volledige aandacht is aan jou als patiënt. Eigenlijk even geen patiënt zijn, maar gewoon een vrouw die er verzorgd en mooi wil uit wil zien.

Toen ons presentje aan personeel en patiënten. 15 blikken fruitcocktail, kilo’s verse appels, papaya’s, ananassen, bananen en meloenen. Met z’n achten een uur fruit schoonmaken, snijden en daarna uitserveren met een toef slagroom.

Op een ochtend hoorden we dat ’s nachts één van de vrouwen was bevallen. Niemand wist dat ze zwanger was. Ze zou hier ook nooit zijn opgenomen als men had geweten dat ze zwanger was, zag er ook niet zwanger uit. Die nacht beviel ze, met als enige hulp helpenden die hier niet voor zijn opgeleid. ’s Nachts is er één verpleegkundige in het ziekenhuis en tegen de tijd dat zij aanwezig was was de bevalling al gebeurd. De moeder is op de één of andere manier bovenop haar kindje terecht gekomen en het kindje is overleden.

Wat je hoort en ziet is af en toe gewoon niet te vatten. En toch maak je ook soms weer grapjes over de dingen die je tegenkomt. Moet je het ook weer luchtig proberen te houden, je niet laten meezuigen in het zware.

Wat prachtig is, elke week weer, dat is het personeelskoor. Zuluzang en Zuludans, veelstemmig en het plezier wat ze eraan beleven spat ervan af.

Zaterdag, opnieuw een bezoek aan Durban met z’n vieren dit keer. Er staan een aantal dingen op het program die we nog graag willen gaan zien. Om te beginnen de “Jumma Muslim Mosk”, de grootste moskee van het zuidelijk halfrond. We hebben ons door een taxi naar Durban laten brengen, hadden een afspraak bij de moskee om half 10. Durban heeft een grote Indiaase populatie. De moskee ligt midden in de Indiaase wijk, is ook een Indiaase moskee. We kregen uitleg in de moskee, de Indiaase moslims zijn over het algemeen vrijer in hun denken. Weten de Koran beter in de context van deze tijd te plaatsen. Mahomed Khan, de man die ons rondleidde, is werkzaam bij de ertegenover gelegen uitgeverij. Net zoiets als het bijbelgenootschap bij ons, maar dan voor Koran en Islam. Hij bekleedt daar een functie zoals wij bijvoorbeeld kennen bij “Islam en Dialoog”, werkt samen met de Joodse- en Christelijke gemeenschappen hier. Na de rondleiding in de moskee kregen we nog een rondleiding en een voorlichtingsvideo in de uitgeverij. Er kwamen bij mij weer allemaal beelden uit mijn kindertijd boven, uit de tijd dat ik regelmatig met mijn vader mee mocht naar de drukkerij/uitgeverij waar hij direkteur was. We aten Indiaas tussen de middag in een echt Indiaas restaurantje, heerlijke curry. Daarna nog een Indiaase kledingwinkel in waar prachtige kleding te koop is. Toen we bij de Victoria Street Market kwamen bleek deze net te gaan sluiten, we zullen dus nog een keer terug moeten. We werden daar in de buurt enkele keren aangesproken door mensen die ons waarschuwden alert te zijn. De buurt is daar niet veilig voor buitenlanders, veel berovingen. Je loopt er dan toch niet meer echt op je gemak. Wat dat betreft voelt het in Pinetown, waar TDC staat, inmiddels al lang niet meer zo onveilig. Daar ga ik nu toch wel ontspannen de straat op, overdag alleen welliswaar en zonder waardevolle zaken bij me.

Uitleg bij de foto’s:
1,2 en 3 Fysiotherapie
4 en 5 Apotheek
6, 7,8 en 9 Wasserij
10, 11 en 12 Artwork
13 Verjaardag
14 Uitzicht vanuit TDC op the shopping mall
15, 16, 17 en 18 Beauty middag
19, 20, 21 en 22 Fruitsalade
23 The Dream Centre Choir
24 en 25 Jumma Muslim Mosk
26 en 27 IPCI uitgeverij
28 en 29 Indiaas restaurant

"Drakensberg"

Mon, 15 Sep 08 14:40:18 +0200

Inmiddels 2 weken in Afrika, 2 weken in TDC. Weken die diep indringen aan ervaringen en beelden die in m’n ziel en op m’n netvlies staan gegrift. Als een golf zijn deze weken over me heen gespoeld.

Een weekend excursie naar Drakensberg, hier zo’n 3 uur rijden vandaan. Een aantal van ons begint te kwakkelen; overgeven, diarree, hoofdpijn. Alles wat emotioneel raakt gaat z’n uitweg zoeken in het lichamelijke. Ik heb het hele weekend hoofdpijn gehad. Ondanks deze ongemakken hebben we met de hele groep volunteers van TDC een heerlijk weekend in Drakensberg gehad. Diegene die mij kent weet dat ik mij in de bergen thuis voel, daar kan ik me ontspannen. Daar kwam dus ook de ontlading van de 2 achter me liggende weken. Vandaar de hoofdpijn, daar ook de eerste tranen. Maar vooral ook zo enorm genieten. ’s Morgens vroeg uit het huisje lopen voor een wandeling, in m’n eentje. En daar ontdekken dat ik dit zo ontzettend heb gemist; gewoon zomaar even de deur uitlopen. Vrij alleen te kunnen gaan zonder alert te hoeven zijn.

Vrijdagmiddag om 2 uur werden we opgehaald door Rafaël, onze begeleider en “driver” van het weekend. Met een tussenstop bij een “mall” langs de snelweg en de laatste inkopen in Underberg waar ons weekend verblijf vlakbij was kwamen we om ca. half 6 aan bij onze “rondavels”, de huisjes waar we in verbleven. Heerlijk in een wijds en landelijk gebied in de bergen. Het werd al snel donker, de nacht valt snel in en om kwart over 6 is het donker hier. We waren over 2 rondavels verdeeld en aten in één van deze twee. Rafaël zorgde voor het eten, kant en klaar van huis meegenomen, kon het steeds zo in de oven schuiven. En hij deed de afwas het hele weekend. Wij hadden echt een weekend vrij. We merkten vooral ook dat we moe waren, vroeg naar bed beide avonden. Maar we zijn hier ook vroeg wakker en het is hier ook al vroeg licht, om een uur of 6 al.

Zaterdagochtend eerst een “hike”, een wandeling onder begeleiding van een gids. Deze man is een afstammeling van de bosjesmannen, zijn vader groeide daar nog op en hijzelf gedeeltelijk. De bosjesmannen is/was een stam van mensen die trekken. Ze trekken met hun vee en trekken om kruiden te verzamelen, overnacht(t)en in grotten. We zouden zo’n anderhalf uur lopen naar de rotsen een beschermd wildpark in en daar rotstekeningen bekijken. Toen we vlakbij de rotstekeningen kwamen werd halt gehouden en een stukje uitleg vooraf gegeven. We betraden immers een heilige plaats. De gids riep zijn voorouders aan en begroette hen, ook bij iedere tekening waar uitleg werd gegeven volgde een ritueel. Daar kun je alleen maar respectvol bij aanwezig zijn. En het voelt dan ook als het betreden van een heilige plaats. De rotstekeningen zijn tussen de 3000 en 9000 jaar oud.

Lunch in de rondavels en daarna paardrijden. Helaas had ik inmiddels een zware hoofdpijn en werd daar steeds misselijker van. Maar ik had me zo op deze tocht verheugd dat ik toch perse mee wilde. En ondanks de hoofdpijn en de misselijkheid heb ik er ook van kunnen genieten gelukkig. Het is geweldig om zo in dit gebied te rijden, rotspaadjes op de bergen in en weer afdalen langs een gelukkig wat minder steile helling. Beneden aankomen bij een riviertje waar de paarden en masse in lopen om te drinken en af te koelen. Dit is wel even wat anders dan rijden in de manege! En dan de uitzichten, fenomenaal!!!

Zondagochtend om half 9 vertrek richting “Sanipass”, de hoogste pas van Afrika. We vertrokken vanaf een hoogte van ca. 1400 meter en reden met een 4wheeldrive naar een hoogte van ruim 2800 meter, net over de grens van Lesotho. Een tocht over stenige paadjes, steil en smal. Spannend af en toe, een prachtige tocht door zo’n geweldig mooi gebied. De foto’s spreken voor zich en zeggen eigenlijk nog te weinig. Inmiddels weer 4 stempels rijker in mijn paspoort. Bovenop de pas wonen zo’n 8 maanden per jaar mensen, voornamelijk schaapherders. Wij zijn op bezoek geweest bij een vrouw en kregen daar uitleg over het bestaan daar. Deze vrouw had een baby. Er werd uitgelegd dat de baby de eerste 3 maanden niet in contact komt met mannen, deze mogen die eerste 3 maanden de hut niet betreden. Er zou te veel infectiegevaar zijn van de schapen en na 3 maanden wordt de baby geacht voldoende weerstand te hebben opgebouwd. Een heerlijke lunch boven en daarna de tocht weer naar beneden. Half 4 waren we weer in Underberg waar Rafaël op ons wachtte. Toen nog een 3 uur durende rit terug naar Pinetown. Een lange reis, maar het is ook leuk om zo wat meer van het landschap hier te zien. Het is een natuur waar ik van houd. Zodra je op het platte land komt is de sfeer zoveel gemoedelijker. Langs de drukke doorgaande B wegen, maar ook gewoon langs de snelweg, zie je gewoon mensen lopen. Echt heel wonderlijk om te zien. Pickups en kleine vrachtwagens waar de mensen op de laadbak vervoerd worden. En langs de drukke wegen rijden kleine busjes, veelal volkswagen busjes, om mensen te vervoeren.

Wij zijn weer fris en ontspannen, even afstand van alles genomen, klaar om een nieuwe werkweek in te gaan.

Ps. Dank voor alle verjaardagskaarten, die volop binnenkomen :-)

Uitleg bij de foto’s:
1 Rondavels
2 De erfhond die de schapen bewaakt, ’s ochtends vroeg
3,4,5,6 “Hike” in natuurpark Drakensberg
7 Grottekening, trancedente uitbeelding van de ervaring in de wereld van de voorouders
8,9,10 Paardenrit door de bergen
11,12 Richting Sanipass
13,14,15,16 Flora en fauna langs de weg
17 Grensovergang Zuid Afrika – Lesotho
18,19,20,21 Sanipass in Lesotho
22,23 Lunch op de Sanipass
24,25,26 Rit met de 4wheeldrive
27 De 12 apostelen
28 Weer terug in Zuid Afrika
29 Vogel langs de route
30,31 In het verkeer

"Volunteers day"

Fri, 12 Sep 08 11:38:08 +0200

We bezochten op één dag (bijna) alle andere projecten van BeMore hier in de omgeving, te beginnen met “The Tree” van “Bobbi Bear”. Een grote boom langs een doorgaande weg. Veel vrouwen uit de omgeving komen daar naar toe, elke woensdagmorgen. Ze krijgen daar voorlichting m.b.t. HIV en AIDS en kunnen er met hun medische problemen terecht voor henzelf en hun kinderen . Dit project is opgezet in 1994 door Jacky, een Zuid Afrikaanse witte vrouw (zelf ook slachtoffer van verkrachting). Op de voorste rij zitten de belangrijke vrouwen uit de Townships van dichtbij en verder weg. Zij brengen de informatie weer door naar hun eigen “tree” in hun eigen Township. Er wordt gezongen, kleding, medicijnen en eten uitgedeeld. Maar vooral informatie gegeven. Een jongetje dat lichamelijk en verstandelijk gehandicapt is wordt sinds 6 weken door vrijwilligers van BeMore gemasseerd en er worden oefeningen met hem gedaan. Bij de Zulu bevolking wordt er niets gedaan voor gehandicapten. Ze zeggen dat het de wil van God is als iemand zo wordt geboren. Dit jongetje dat eerst contracturen had, in een rolstoel zat en nauwelijks reageerde kan nu onder begeleiding staan en traint met lopen en heeft duidelijk zo’n lol in wat hij doet. Er werd deze ochtend verteld dat de mensen moeten ophouden om in de rivier kuilen te graven. Begin deze maand is er daardoor namelijk een jongetje in de rivier verdronken van één van de moeders die er nu was. Zo blijft de voorlichting ook dichtbij de dagelijkse werkelijkheid. Voor Tamara, de coördinator van BeMore hier in Afrika deze maand startte werd gebeden. Een heel bijzonder en ontroerend moment. Kindertjes worden onderzocht en eventueel doorgestuurd naar een ziekenhuis of krijgen ter plekke een (eenvoudige) behandeling of medicijnen. De voorlichting is in zowel in het Engels als in het Zulu. Door deze vrouwen wordt bijna geen Engels gesproken en het is dan ook moeilijk met hen in contact te komen anders dan met gebaren en mimiek. Heel indrukwekkend dit hier te mogen beleven en ondergaan. Dit voelt zo echt als Afrika.

Ik heb beloofd volgende maand een keer voor vers fruit te zorgen voor alle vrouwen en kinderen en wil ook 1000 rand (bijna € 100,00) doneren om de medicijnbox aan te vullen. Mogelijk gemaakt door jullie sponsorgelden!

Daarna naar “Mother of Peace”, een project waar (wees)kinderen worden opgevangen die veelal misbruikt zijn. Ze wonen in kleine huisjes met elk een eigen huismoeder op een eigen terrein op het platte land en krijgen les op de lokale scholen.

Op hetzelfde terrein zit ook “I Care”. Een project voor straatjongens die er zelf voor kiezen om hier op het terrein te wonen en een lesprogramma te volgen. Ook zij wonen met huismoeders in huisjes op het terrein.

Ook nog op hetzelfde terrein zit ook het kantoor en de therapeutische opvang van “Bobbi Bear”. We kregen daar uitleg van Jacky over het project. Kinderen die zijn verkracht, iets wat hier helaas nog heel veel gebeurt, moeten binnen 72 uur medicijnen krijgen om HIV besmetting te voorkomen. “Bobbi Bear” werkt hierin samen met politie en justitie. De kinderen krijgen een beer waarop ze kunnen tekenen wat er is gebeurd en op welk plekje van het lichaam. Zo kunnen ze heel veel informatie verkrijgen die ook rechtsgeldig is in de rechtzaal. De kinderen krijgen nazorg net zolang als ze zelf willen, worden eventueel in een gastgezin geplaatst of eerst naar de noodopvang gebracht. Ook zorgt “Bobbi Bear” voor voorlichting op de scholen mede d.m.v. visueel materiaal. Een belangrijke slogan die de kinderen dan geleerd wordt is: “If it comes from the body and it is wet, don’t touch it!” Aanraking met alle lichaamsvocht moet te allen tijde vermeden worden. Jacky is een zeer inspirerende en geïnspireerde vrouw.

Ook nog naar “Isiaiah”, een project opgestart door een echtpaar dat kinderen opvangt als noodopvang. Hun hele huis is ingericht op kinderen. De jongste is nog geen maand, de oudste 18. Momenteel hebben zij 10 kinderen onder hun hoede. Zij hebben zelf een dochter van eind 30 en een kindje van 2 jaar verloren. Maar zoals ze zelf zei “ik had toen en heb nog steeds zoveel moedergevoelens dat ik dit ook aan andere kinderen wil geven”. Ook zij had als klein meisje een droom: 10 huizen als opvang voor kinderen. Inmiddels doet zij dit in 2 huizen naast elkaar, volgende maand wordt er door hen in het huis tegenover hen een opvang voor tienermoeders geopend. Er staan nog 7 andere huizen in hun straat. Haar doel is om die huizen binnen 10 jaar ook voor dit doel in gebruik te hebben. Toen ze me van haar ideaal vertelde ontroerde me dit enorm.

Als ik in TDC aan het werk ben kan ik daar tot nu toe redelijk goed met alle narigheid die ik tegenkom omgaan. Daar heb ik toch min of meer een beroepshouding, denk ik. En ik wist vrij goed wat ik hier zou gaan tegenkomen. Al zijn ook daar momenten die zo ontzettend raken. Maar ik merk dat als ik bij de andere projecten kom dit nog veel meer en nog indringender bij mij binnenkomt, dit me heel diep raakt. Daar ben ik kwetsbaarder in m’n ontmoeting met de ander.

Ik heb dit als een heel bijzondere dag ervaren. Maar eigenlijk is alles wat we tegenkomen heel bijzonder om mee te maken. We krijgen nog steeds zoveel indrukken op ons af dat we niet eens goed de tijd hebben om alles een plek te geven. Ik heb het gevoel dat ik van het één het ander induik. Ben blij dat ik niet, zoals veel anderen hier maar 4 weken ben. Nu pas begin ik het gevoel te krijgen ook wat voor de patiënten en het ziekenhuis te kunnen gaan betekenen.

Uitleg bij de foto’s:

1,2,3 The Tree
4 Gehandicapte jongen
5 Gebed voor de nieuwe coördinator van BeMore
6 Medicijnen voor zieke kinderen
7 Project Mother of Peace
8 Project I Care
9 Project Bobbi Bear
10 Visueel voorlichtingmateriaal
11 De beren waarop de kinderen kunnen tekenen wat is gebeurd
12 Project Isiaiah
13 Baby bij Isiaiah van 3 weken oud

"Zoveel te vertellen..."

Tue, 09 Sep 08 22:32:27 +0200

Ik kom alweer bij jullie binnen, er is zoveel te vertellen dat m’n verhalen anders te lang gaan worden per keer.

Deze week startten we weer met de afdelingen op gaan. We hebben besloten om allemaal een beetje op dezelfde afdeling werkzaam te blijven als waar ieder al eerder hielp. Op die manier leren de patiënten ons en wij hen beter kennen, maar dit geldt ook naar de verpleging toe.

De vrouw die we vorige week op het matras op de grond aantroffen zat maandagmorgen in een rolstoel. Ze was al gedoucht toen wij kwamen en wij zouden haar helpen met eten. In tegenstelling tot vorige week reageerde ze nu wel. Ze zocht oogcontact en gaf een big smile. De tranen schoten in m’n ogen, dat is zo’n geweldig cadeau. Zij is hier inmiddels voor de 2e keer in TDC. Na haar ontslag van de vorige keer is ze haar medicijnen niet of niet goed gaan innemen. Met als gevolg dat ze weer zieker en zieker werd en weer opnieuw opgenomen moest worden.

De andere vrouw, die zo vel over been was en aan haar armen uit bed werd gehesen lag er niet. Ik vroeg de verpleging naar haar. Het antwoord dat ik kreeg was: “Yesterday she went to R.I.P.” Dit zullen we hier nog veel tegenkomen ben ik bang. Voor deze vrouw ben ik blij dat zij uit haar lijden is verlost.

Dinsdag hielp ik één van de verpleegkundige met het wassen van een vrouw met contracturen. Ik had haar al eerder geholpen en het wassen was toen erg pijnlijk voor haar. Nu reageerde ze nauwelijks meer. Begin van de middag overleed deze vrouw. De zorg die gegeven wordt als iemand overlijdt wordt respectvol gegeven, het is fijn dat te merken. Het wonderlijke is dan dat er formulieren worden ingevuld waarop een duimafdruk van de overledene wordt gezet, alsof de overledene zijn/haar eigen overlijdensakte tekent. Het formulier wordt daarna door de arts hier getekend en door de familie (voor zover die er is) en dan gaat het naar “ Home Affaires”, de burgerlijke stand. Het is één van de instanties waar wij als vrijwilliger regelmatig heen (zullen) moeten gaan.

Deze week gingen we er met 2 patiënten naar toe. Om 1 uur zouden we hen ophalen bij Vincent, de man die hier alle administratie voor de patiënten regelt. (alle papieren voor ID, uitkering ed) Uiteindelijk was het half 2 voor Vincent en de 2 patiënten op de afgesproken plek waren. Toen moest er nog van alles opgezocht worden. We konden wel even met de patiënten lopen werd ons verteld, ca. 1 kilometer. Maar na 250 meter bleek 1 van hen het niet vol te houden. Ik ben met hen op een muurtje gaan zitten en Ineke is een rolstoel gaan halen. Rolstoel rijden gaat hier met hindernissen. Kapotte stoepen die veelal schuin aflopen en waar tegels ontbreken of ongelijk liggen. En dan natuurlijk zachte rolstoelbanden. Bij HA bleek dat van de 6 formulieren die we mee hadden gekregen er maar 1 formulier in orde was. De rest moet dus over. Realiseer je dan dat het uiteindelijk half 4 was dat we daar klaar waren. Het is hier allemaal zo inefficiënt en lang wachten. Na afloop zijn we nog een ijsje cq hamburger wezen eten met deze 2 patiënten. Veel patiënten zijn al in geen maanden buiten geweest en krijgen niet of nauwelijks bezoek. Het ziekenhuis eten, is niet heel veel en weinig gevarieerd. Dit is voor hen dus echt een uitje! Hieraan zal ik de komende maanden een klein deel van het sponsorgeld aan gaan besteden.

Op een nacht begon om een uur of 3 een gepiep, zo’n geluid als van een achteruit rijdende vrachtwagen. Na een half uurtje ben ik m’n bed uitgegaan om te onderzoeken waar het vandaan kwam. Het bleek uit de intercom te komen. Daar kan ’s nachts niemand bij, ook de bewaking niet. Dus om kwart over 6 vanmorgen werd het afgezet toen er iemand binnen kwam die er wel bij kon. Een hele onrustige nacht achter de rug dus. Ik heb liggen dromen dat er inbrekers rondliepen en dat die niet te vinden waren, dat ik m’n deur op slot moest doen. En door zo’n droom merk ik dat ik me dus onbewust toch laat beïnvloeden door alle security maatregelen hier.

uitleg bij de foto's:

1 en 2 De vrouw die eerder op de matras op de grond lag en niet aanspreekbaar was.
3 Spelletjes doen met de patiënten
4 The Dream Centre Choir samengesteld uit personeel
5 Onderweg naar Home Affaires
6 Een terrasje pakken met patiënten
7 Tijdens de dagelijkse kerkdienst in de kapel

"Weekend Durban"

Sun, 07 Sep 08 20:37:59 +0200

Zaterdag en zondag, vrij weekend. Wakker worden op zaterdagochtend en me niet prettig voelen. Het vloog me nu allemaal even aan. Zoveel nieuwe indrukken de afgelopen week en eigenlijk geen tijd om ze te verwerken. En ik ben gewoon heel moe van alle indrukken. Afgelopen nacht ook enorm liggen dromen over alles van de afgelopen dagen.

We werden zaterdagochtend om 9 uur opgehaald door een taxibusje om een excursie townships en Durban te doen.

Eerst naar de townships. Het voelde heel dubbel om daar naar toe te gaan. Aan de ene kant weet je dat ook dit een stuk Zuid Afrika is, aan de andere kant voelt het als “apies kijken”. Bij een supermarkt werd gestopt en ons aangeraden om snoep voor de kinderen te kopen. Bij de eerste township werden we opgevangen door de andere gids, een bewoner van een township. Door de excursie te doen genereert de township ook weer inkomsten. Ik voelde me eigenlijk rot om daar zo te lopen. Al lopend door de township ging ik in gesprek met de gids. Hij vertelde dat we het niet moeten zien als “apies kijken”. Hij zei dat de mensen die er in hun auto doorheen rijden en er foto’s maken en niet in gesprek gaan met de bewoners daar komen om “apies te kijken”. Hij hoopte dat wij in gesprek wilde gaan met hemzelf en bewoners. Dat hebben we ook geprobeerd. En zo kom je er dan achter dat de krotjes van vroeger aan het verdwijnen zijn, dat er sociale woningbouw is. De huisjes met 2 kamers, elektriciteit en stromend water zijn gratis. De huisjes met 3 kamers kosten een beetje per maand. De townships zijn ontstaan omdat de mensen vanaf het platteland naar de stad trokken om te werken en de afstand te groot was om elke dag af te leggen. Het is zelfs niet zo dat mensen die nu een goed inkomen hebben gaan verhuizen naar een grotere woning in de stad. Er is een school, een bibliotheek, een highschool en een politiepost in de buurt. Er werd ons ook verteld “jullie zeggen alleen maar “hallo” als je elkaar tegenkomt. Wij zeggen “How are you?”” De bedoeling is dan ook dat je daar echt antwoord op geeft. Bijvoorbeeld met “goed, hoe gaat het met jou?” Maar ook niet als het niet goed gaat. Er wordt dan min of meer op gereageerd van “vervelend dat het niet goed gaat, ik kan je niet helpen maar wens je er sterkte mee.” Is leuk als je dit soort dingen weet. De kinderen waren blij met de snoepjes. Erg indrukwekkend en indringend, dit bezoek aan de townships.

Verder hebben we heel veel heen en weer gereden in Durban, wat dat betreft viel de stadsexcursie tegen. Nog naar een museum over de apartheid geweest. Voor ons heel veel dingen die we al weten, maar het is één van de weinige musea die op dit onderwerp ingaan. Ook nog de Victoria streetmarket bezocht, een overdekte markt met kleine winkeltjes. Daar kregen we maar een half uurtje, veel te kort. Daar wil ik graag nog eens heen terug. Allemaal traditionele producten.

’s Avonds zijn we tegenover TDC nog uit eten geweest.

Zondag weer naar Durban met een taxibusje. Samen met Willy en Ineke heb ik me laten afzetten in Pinestreet. Wij wilden graag naar the Art Gallery, hedendaagse Afrikaanse kunst. Zeer de moeite waard, zelfs de AIDS problematiek wordt in de kunst verwerkt. Onderweg kwamen we nog langs een marktje en langs een plek waar mensen hun zang- en danskunst mochten vertonen. Lopend verder richting strand, waar de anderen zich hadden laten afzetten en waar we door het taxibusje weer opgehaald zouden worden.

Nu eens een lange avond lekker op m’n kamer, even tijd voor mezelf. Het is supergezellig zo met elkaar hier, maar ik merk dat ik aan mezelf voorbij ga als ik nu niet even pas op de plaats maak. Morgen wil ik me op de afdelingen weer volop kunnen inzetten.

Uitleg bij de foto’s:

1 tm 12 township
13 bibliotheek in township
14 en 15 hindoetempel in township
16 Durban
17 Victoriastreetmarket
18 en 19 zee
20 straatoptreden
21 African Art Gallery
22 uit eten tegenover The Dream Centre

"De eerste werkweek"

Fri, 05 Sep 08 19:31:28 +0200

Inmiddels hebben we onze eerste “werkweek” hier afgerond. De laatste 2 dagen zijn we ook echt actief geweest. Gisteren voor het eerst in de zorg meegewerkt. Dan valt op wat een enorm gebrek aan materialen er heerst. In eerste instantie dacht ik niets te kunnen vinden. Geen incontinentiemateriaal, geen lakens, geen handdoeken, geen schoonmaakmiddelen. De verpleging was niet heel erg toeschietelijk om ons wegwijs te maken. Wat wil je ook, elke paar weken weer een nieuwe groep die ingewerkt moet worden en misschien wel alles veel beter weet omdat je denkt dat ze beter zijn opgeleid dan jij. Wellicht ook een stukje schaamte want alle dingen die ik mis zijn ook schaars. Incontinentiemateriaal is er bijna niet. De wasserij draait de hele dag door op 1 persoon voor het hele ziekenhuis. De weinige materialen worden continue gewassen, maar voor het dan weer op de afdeling terug kan zijn… Handdoeken? Bij veel mensen hangt een gastendoekje aan het bed en daar was en droog je iemand mee. Wat een luxe, thuis elke dag een schone handdoek! Schoonmaakmiddelen? Met water maak je schoon. Maar met al dit weinige wordt er zo enorm veel bereikt hier. De verpleging draait in 2 ploegen per etmaal, ze werken dus 12 uur achtereen.

Ik kreeg op mijn weblog de vraag “waarom heet het The Dream Centre?” (vanaf nu schrijf ik TDC) Het is een ziekenhuis waar palliatieve zorg wordt geboden aan AIDSpatiënten in het 3e en 4e stadium. Bij palliatieve zorg wordt vaak meteen gedacht dat men stervende is. Hier in het ziekenhuis wordt mensen hoop geboden, wordt een droom in mensen levend gehouden. Bijna 70% van de mensen die binnenkomen verlaten TDC weer in veel betere lichamelijke conditie. Ze mogen pas weg als er aan heel veel condities, ook sociale opvang, wordt voldaan. De verschillende disciplines zijn goed op elkaar afgestemd en er wordt ook werkelijk vanuit het holistische mensbeeld gewerkt. Maar er valt ook nog veel te verbeteren op de werkvloer.

Gisterenmorgen werd een mevrouw die werkelijk niet meer dan vel over been was uit haar bed geholpen door 2 verzorgenden. Wij zouden er in Nederland voor kiezen om zo iemand alleen nog maar op bed te verzorgen, zo slecht is haar conditie. Maar ze werd aan haar handen omhoog getrokken, haar hoofd achterover hangend, op een postoel gehesen en gedoucht. Alle ramen en deuren staan open en het waait enorm hier. Dat zijn dan schokkende beelden. Verder hebben wij, 2 vrijwilligers een vrouw geholpen die met haar matras op de grond lag. Anders valt ze namelijk uit bed. Zij is niet aanspreekbaar. We troffen haar naast haar matras, op de grond aan. Toen we haar gezicht gingen wassen deed ze haar mond open en ging met haar tong langs het wasdoekje. Ze had zo’n enorme dorst, we hebben haar eerst drinken gegeven met hapjes op een lepel.

Vanmorgen zouden we met 6 patiënten naar SASSA (South African Social Securety Agentcy) gaan. Hier kunnen mensen hun uitkering aanvragen. Ze moeten daar dan ook echt zelf aanwezig zijn. SASSA zit bij ons aan de overkant en vanaf een uur of 7 ’s ochtends komen de eerste mensen daar om vervolgens uren te wachten. Er zitten daar de hele dag zo’n 100 mensen in de wacht. Wij krijgen daar enigszins een voorkeursbehandeling. We waren er om 8 uur en werden vlot geholpen. Daarna was het in de auto met iedere keer 2 patiënten en 2 vrijwilligers om te begeleiden door naar de keuringsarts. Ook daar weer een wachtrij.

Tijdens het wachten ontstond er vlak naast ons consternatie. Een jongetje van ca. 1 jaar kon geen lucht meer krijgen. Zijn vader schudde hem door elkaar en riep om een arts. Er gebeurde vervolgens niets en het jongetje verslapte. De greep van Heimlich bij zo’n klein kind? Toen heb ik het jongetje op de grond gelegd en eerst op zijn maag gedrukt maar hij reageerde niet. Ineens flitste weer door me heen hoe je bij een klein kind de greep van Heimlich toepast. Hem omgedraaid en op zijn rug een duw van onder naar boven en toen schoot er een zuurtje uit zijn mond en hij hapte weer naar adem. Dat was binnen een maand de 2e keer dat ik bij iemand de greep van Heimlich moest toepassen.

Om ca. kwart over 10 waren we weer terug in TDC.
Vanmiddag is één van onze vrijwilligers bij de bankautomaat van haar pinpas beroofd. Ze waren daar met z’n 3en aan het pinnen en een man en vrouw begonnen te praten en te duwen en bij één werd het bankpasje ontfrutseld. En dan weet je opeens weer in wat voor wijk je zit.

We praten veel met elkaar over wat we allemaal tegenkomen. Op die manier kunnen we ons verhaal steeds goed bij elkaar kwijt. De patiënten herkennen ons nu en het is ongelofelijk met wat een openheid ze over hun achtergrond vertellen. Sommigen zelfs openlijk over hun HIV, wat hier toch wel bijzonder is omdat dit in het algemeen nog niet openlijk besproken wordt hier. Heel kenmerkend was de vraag van één van de verpleegkundigen hier: “zijn er bij jullie ook zieken?” Ja vertelden wij, er zijn bij ons ook zieken. “Zijn er ook dit soort ziekenhuizen bij jullie?” Nee zeiden wij, bij ons worden HIV positieven in de gewone ziekenhuizen verpleegd. Maar met haar vraag bedoelde ze geen zieken in het algemeen, maar HIV positieve patiënten. Het wordt meestal gewoon niet benoemd.

Het weekend hebben we nu om te ontspannen en onze eerste week te verwerken.

Uitleg bij de foto’s:
1, 2 en 3 helpen bij de fysiotherapie
4 en 5 patiënte op matras op de grond
6 en 7 wachten bij SASSA
8 en 9 papieren “tekenen” met een vingerafdruk

"Bingo"

Wed, 03 Sep 08 21:32:01 +0200

De eerste dagen in "the Dream Centre" heb ik inmiddels achter de rug. Aan de ene kant zijn het hele intensieve dagen geweest met veel nieuwe indrukken, aan de andere kant heb ik het gevoel nog niets gedaan te hebben. En daar kom ik toch voor; om dingen te doen.

We hebben dagen achter de rug van veel informatie ontvangen en vooral ook dagen van veel wachten. En dat is iets wat ik hier ongetwijfeld nog heel veel tegen zal komen; wachten, wachten en afwachten. Niet mijn sterkste kant! Als we een afspraak met iemand hebben om 10 uur dan wordt dat om 10 uur gewoon even naar 11 uur verschoven en ook dan zit je nog rustig een kwartier tot een half uur te wachten. En dit gebeurt niet één keer, maar regelmatig. We hebben uitleg gekregen over de organisatie en het ontstaan van the Dream Centre, de organisatie structuur en de verschillende disciplines komen hun praatje houden. Stuk voor stuk heel gemotiveerde mensen die met veel enthousiasme vertellen over hun werk. De boodschap die wij vooral meekrijgen is "doe wat je wilt doen, maar je moet niets". En dat maakt het niet altijd even makkelijk. Het is vaak veel prettiger om duidelijke instructies te krijgen, dan weet je wat er van je verwacht wordt. Nu moeten we dat zelf proberen te ontdekken.

Wij leren elkaar als groep vrijwilligers kennen.

Maar we popelen allemaal om met de patiënten aan de slag te kunnen. Gisteren waren we met de rondleiding voor het eerst op de afdelingen geweest. Vandaag mochten we zelf een praatje gaan maken met patiënten. De patiënten zijn blij om een praatje te kunnen maken, blij met de afleiding. De verschillende disciplines motiveren ons enorm om dingen die we zien en willen aan te gaan pakken. Het lijkt dat de verpleging meer moeite met ons heeft. Daar moeten wij ons echt gaan bewijzen heb ik het gevoel. Laten zien dat wij het niet beter weten dan zij, maar een aanvulling zijn op hen, hen mogen helpen. Het zal ook niet meevallen; elke paar weken weer nieuwe vrijwilligers ontvangen, elke paar weken weer opnieuw alles uit te leggen.

Het gebouw is oud en primitief. Ik mis hier allerlei dingen; geen waskarren, geen afvalemmers, geen sopemmers. Vanmiddag hielp ik bijvoorbeeld een mevrouw vanuit bed in de rolstoel naar het toilet. Zij moest zo nodig dat ze haar urine al liet lopen voor ze goed en wel op het toilet zat. Dus toen ze eenmaal in bed lag wilde ik gaan dweilen, maar ja, niets te vinden om dat mee te doen. En een verpleging die niet erg toeschietelijk is waar je iets kunt vinden om dit mee te doen. Uiteindelijk wel een mop, maar geen wringer.

Vanavond zouden we bingo avond organiseren. Prijsjes gekocht, bij de liften uitnodigingen opgehangen, limonade en voor iedereen een chocoladereep gekocht en de patiënten uitgenodigd. Er werd enthousiast gereageerd. We kregen ruim 40 mensen beneden waarvan de meesten zelf kwamen en er een stuk of 10 begeleid moesten worden. Voor de patiënten is het echt een uitje. Wij waren moe na afloop. Maar het is leuk te zien hoe enthousiast er op wordt gereageerd.

Morgen gaan we voor het eerst in de zorg aan het bed meehelpen.

uitleg bij de foto's:

1 the Dream Centre, omgeven door hekwerken
2 entree van onze vleugel, afgesloten door een hek
3 ons mededelingenbord
4 en 5 activiteit op dinsdag; kralenarmbandjes maken
6 en 7 bingo night

"The Dream Centre"

Mon, 01 Sep 08 18:26:14 +0200

Na een tamelijk abrupt afscheid op Schiphol van mijn ouders, Esther en Irja (zij had haar vriend naar Schiphol gebracht en kwam nog even van mij afscheid nemen) had ik een rustige vlucht naar Johannesburg. Een zit van 10 uur. Bij aankomst vlot mijn koffer gevonden en bij de uitgang stond er iemand van de shuttleservice van het hotel. 10 minuten rijden vanaf het vliegveld. Een luxe kamer en een redelijke nachtrust. Uitzicht op het zwembad waar ik me had voorgenomen de volgende ochtend te gaan zwemmen. Ik werd enigszins vreemd aangekeken dat ik wilde gaan zwemmen en nu snap ik ook waarom; het water is onverwarmd en was ijs en ijskoud. Na 3 baantjes waren mijn handen zo koud geworden dat ze pijn deden en ben ik eruit gegaan, 2 uur later tintelde mijn lichaam nog. Om 12 uur nam ik de shuttlebus weer naar het vliegveld waar Ineke en Willy net uit Nederland waren geland. Met z'n drieën verder gevlogen naar Durban waar we werden opgewacht op het vliegveld door Paul, van de B&B waar we de eerste nacht sliepen en met geweldige gastvrijheid ontvangen werden. Een gezellige avond volgde met dikke pret, heel veel lachsalvo's afgewisseld met serieuze gesprekken. Dat zit wel goed de komende weken!

Een heerlijke nacht gehad en vanmorgen weer een superontbijt op de veranda. Paul bracht ons naar the Dream Centre. Inmiddels zijn we hier met 7 Nederlandse volunteers, morgen komt ook Dionne nog die in Londen is gestrand vanwege het slechte weer. We kregen eerst één en ander van uitleg door Vincent en later door Neil. Zij waren stomverbaasd dat ons was verteld dat we hier gisteren niet terecht konden want de vorige vrijwilligers zijn al een week geleden weggegaan.

Inmiddels hebben we onze eerste boodschappen gedaan in de shopping mall, 5 minuten lopen hier vandaan. Er is ons afgeraden om daar in de namiddag en in het weekend naar toe te gaan. Geen tas mee te nemen, geen camera's of GSM. Maar het voelde nu safe daar te lopen.

Morgen start ons introductieprogramma. Nu is het vast elkaar leren kennen en onze kamers zo te maken dat we een eigen plekje hebben. We hebben een eigen slaapkamer, een mooie keuken, badkamer en zitkamer.

"Tussen droom en werkelijkheid"

Thu, 28 Aug 08 12:51:23 +0200

Bijna een jaar geleden, op 4 september, schreef ik mijn eerste stukje op deze weblog (oude berichten zijn terug te lezen als je in de rechterkolom kijkt bij het kopje "laatste berichten" onderin dat vakje staat "alle berichten". Als je op één van die berichten klikt met de muis, krijg je het hele bericht te zien). Ik schreef over het ziekenhuis waar ik ga werken "The Dream Centre" en over het feit dat ik als klein meisje al zei dat ik dit werk wilde gaan doen. Toen was het nog een droom.

Dit voorjaar heb ik zo'n 1000 kilometer gelopen om geld te verzamelen voor dit project. Jullie hebben met zijn allen € 5000,00 gegeven. Geweldig!

Nu leef ik dan tussen droom en werkelijkheid. Overmorgen, zaterdag 30 augustus, vlieg ik naar Johannesburg. De volgende dag ontmoet ik daar 2 andere vrijwilligers en vliegen we door naar Durban. Gisteren kreeg ik via één van hen te horen dat wij pas op maandag in het ziekenhuis verwacht worden en er ook niet eerder terecht kunnen. Miscommunicatie. Inmiddels hebben we voor de eerste nacht een hostel geboekt. Wel gezellig dan met z'n drieën daar te zijn.

Het is hier nu rommelig. M'n bed ligt vol met in te pakken kleding, op de computerkamer liggen stapeltjes die ik de afgelopen weken al verzamelde met dingen die beslist mee moeten. De telefoon gaat regelmatig en de één na de ander komt en gaat.

Ik probeer zo open en blanco mogenlijk daar naar toe te gaan, geen beelden te hebben. Hoop zo op de cadans die daar is mee te kunnen gaan. Af en toe komen de kriebels van een gezonde spanning even naar boven. Maar ik popel nu vooral om te kunnen gaan! Van droom naar werkelijkheid.

Via mijn weblog worden jullie regelmatig op de hoogte gehouden. En via email ben ik gewoon bereikbaar.

Monika.

ps. wil je geen berichten meer ontvangen kun je je afmelden voor de mailinglist op het emailtje wat je hebt ontvangen

"Foto's geplaatst"

Thu, 08 May 08 01:01:25 +0200

Bij de 3 afgelopen berichten van mijn wandeltocht heb ik inmiddels foto's geplaatst. Een kleine selectie uit 450 foto's geeft naast de tekst een impressie. Onderaan de berichten zelf staat een korte uitleg bij de foto's. Als je op de foto's klikt worden ze uitvergroot.

"In 40 dagen van Sevilla naar Santiago de Compostela"

Fri, 02 May 08 15:31:56 +0200

Vanmorgen om half 12 liep ik Santiago binnen, dan is het nog 3,5 kilometer lopen naar de Kathedraal. Santiago is een grote stad.

Het vorige bericht schreef ik toen ik vlak voor Astorga zat, het punt waar mijn route uitkwam op de Camino Francais. Het was goed te merken, het was in één keer druk. Maar ik was erop voorbereid. Het was ook wel heel gezellig weer, al miste ik wel het vrije lopen. Op dit stuk route heb je altijd wel een pelgrim bij je in de buurt lopen. Veel gezichten die je een aantal dagen achter elkaar blijft tegen komen. Sommigen krijg je wat meer contact mee. In Astorga meteen al een Nederlandse man, die voor het eerst zijn eigen taal weer kon spreken sinds hij van huis was weggegaan. Hij werd er emotioneel van. Hij is overigens naast een fietspelgrim de enige Nederlander die we zijn tegengekomen.

Toen we Ponferrada uitliepen stond daar op de brug een groep mannen die een foto gingen maken. Wij hebben toen de foto genomen. Deze groep mannen, 12 stuks in totaal, kwamen we de daarop volgende 1 1/2 week steeds weer tegen. Toen ik Cebreiro, één van de hoogste punten van de camino, had verlaten en bij Alto Poio mijn eerste pauze nam (je loopt daar een stukje heel stijl omhoog tot bij een restaurant) zat daar op het terras die groep mannen. Ik moest bij hen komen zitten en kreeg brood en wijn (´s ochtends om 10 uur) aangeboden. Hun slogan was "pan y vino es el camino" oftewel "brood en wijn is de camino". De daarop volgende dagen gebeurde dit vaker. Overigens werd het brood rijkelijk belegd. Zij gaven ook altijd berichten aan mij door als "je ouders hebben we daar nog gezien" of aan mijn ouders "Monika is ons alweer gepasseerd". En zo heb je meer mensen met wie je een wat intenser contact hebt. Veel verschillende nationaliteiten tegen gekomen; Nederlands, Belgisch, Frans, (heel veel) Duits, Estonië, Japans, Koreaans, Italiaans, Spaans, Canadees, Amerikaans, Oostenrijks, Portugees, Engels en ik ben vast nog wel wat vergeten.

Het landschap op dit laatste stuk was geweldig! Je loopt door kleine dorpjes in de bergen, af en toe behoorlijk hoog. Tot hoogtes van tegen de 1500 meter. Dorpjes die vaak nog heel authentiek zijn. Het was een bekend landschap voor mij, omdat ik dit stuk al eerder liep. Maar ik heb er misschien nog wel meer van genoten dan de eerste keer.

Als ik de tocht in drie stukken knip, zoals de stukken die ik heb geschreven, was het middelste stuk van de tocht het zwaarst. Toen heb ik het lichamelijk het zwaarst gehad, veel pijn in mijn benen. Dit is ook niet meer helemaal weggegaan. Maar ook het landschap was in het middelste stuk het minst afwisselend.

Met stralend weer ben ik vanuit Sevilla vertrokken, met stralend weer ben ik vandaag in Santiago aangekomen, 5 dagen regen gehad, waarvan 3 echt volledig. Dat vind ik niet veel op 6 weken. Mijn regenkleding is waterproof bevonden, dat was wel heel prettig.

40 jaar ging Mozes met het Joodse volk door de woestijn, 40 dagen trokken Elia en Jezus zich terug in de woestijn, 40 dagen is de voorbereidingstijd naar Pasen en tussen Pasen en Hemelvaartdag zitten 40 dagen (ik vertrok 2e paasdag en kom dus 1 dag na hemelvaartdag aan)40 dagen trok ik mij dus terug uit het gewone leven van alledag.

Het verschil met 3 jaar geleden, toen ik vanuit Huizen naar Santiago de Compostella liep, en nu: 3 jaar geleden had ik de tocht nodig, om na 5 moeilijke jaren, weer bij mijzelf terug te komen. Op deze tocht heb ik nogeens te meer ontdekt hoe gezegend ik me voel met mijn huidige leven. En dan vooral met de mensen die om mij heen zijn. 3 jaar geleden wilde ik nog helemaal niet naar huis terug keren toen ik in Santiago was aangekomen. Nu verlang ik weer naar alle dierbare mensen thuis. 3 jaar geleden heb ik nauwelijks contact onderhouden met het thuisfront, nooit ge-internet. Dit keer kreeg mijn naaste kring zo´n 2x per week een rondschrijven per email en waren zij volledig op de hoogte van mijn tocht.

Dinsdagavond vlieg ik weer terug naar huis. Mijn ouders hopen morgen hier aan te komen en hebben dan ca. 390 kilometer gelopen. We gaan nog een dagje met de bus naar Finisterre. En in de loop van volgende week hoop ik wat foto´s te plaatsen bij de artikelen die ik onderweg geschreven heb.

Onderweg heb ik zelfs nog geld gekregen voor mijn BeMore project. In totaal heb ik nu bijna 3000 euro ontvangen. Dat betekent per gelopen kilometer 3 euro, super!

1. Cruz de Ferro, hier kun je een steentje achterlaten die je last, je pijn, je verdriet symboliseert.

2. We volgen de gele pijlen.

3. De prachtig bloeiende brem.

4. Het is een schitterend wandelgebied.

5. Door kleine dorpjes.

6. De besneeuwde bergtoppen rond Ponferrada.

7. De berghellingen zijn begroeid met volop bloeiende heide.

8. Over oude romeinse wegen.

9. En langs schitterend bloeiende bermen.

10. Hoog in de bergen met prachtige vergezichten.

11. Vanaf hier elke 500 meter een paaltje met de nog te lopen afstand.

12. Door een lieflijk landschap.

13. Niet altijd makkelijk lopen.

14. Uitbundig bloeiend.

15. 's Ochtends vroeg al aan de wijn. "Pan y vino es el camino".

16. Grote slaapzalen hier, soms wel meer dan 100 bedden op 1 zaal.

17. Romeinse bruggen, belangrijk om rivieren over te kunnen steken.

18. Monte del Gozo, zicht op Santiago de Compostela.

19. Voor de kathedraal.

Sponsorbedragen kunnen worden overgemaakt op rekeningnummer 12.17.74.228 t.n.v. Be More te Nijmegen met als omschrijving “vrijwilliger Monika Rietveld”.

"te doen: 349,8 kilometer"

Wed, 16 Apr 08 18:44:16 +0200

De vorige keer dat ik schreef zaten er 300 kilomers op, nu nog ruim 300 te doen. Inmiddels heb ik alle weersoorten wel gehad. Het begon met heel warm weer, daarna beduidend koeler. Toen was het heerlijk aangenaam wandelweer en vorige week had ik eerst heel veel regen (1 dag aan één stuk door) en de dag erna sneeuw. De afgelopen dagen nachtvorst, maar overdag is het nu weer heerlijk.

2 weken ben ik opgetrokken met een Spaans echtpaar en een Fransman. De Fransman in totaal nu al 3 weken en morgenochtend nemen wij afscheid, want er is hier een splitsing van de routes. Hij kiest de éne route, ik de andere. Jean is 76 jaar oud en iedere dag krijg ik van hem voor op mijn rugzak een bloemetje aangeboden. Het is een beetje het gevoel alsof ik mijn schoonvader bij me heb, zoals hij op het laatst in zijn leven was. Hij is wat onhandig en stelt zich vrij afhankelijk op. Maar is ook heel bezorgd om mij. Aan de éne kant is het heel prettig om met hem op te trekken, aan de andere kant voel ik mij af en toe erg geclaimd. Het was heel leuk om zo´n poos met het Spaanse echtpaar op te trekken. Door hen heb ik veel Spaans bijgeleerd en zij hebben veel over Spanje en de Spaanse gewoonten verteld. Ook heb ik door hen veel streekgerechten gegeten. Niet altijd even lekker, maar wel heel leuk om zo mee te maken.

Mijn Spaans is erop vooruit gegaan. Maar ook Duits, Engels en Frans spreek ik regelmatig. En doordat ik degene ben die de meeste talen kent, van alles een klein beetje, ben ik degene die er steeds bijgeroepen wordt om te vertalen.

Het is ook heel leuk om elkaar weer tegen te komen als je elkaar een paar dagen niet hebt gezien. Zo kom ik af en toe 2 Duitse vriendinnen tegen, 1 Duitse man, 3 Basken die samen met een Fransman lopen en een Fransman die samen met een Spanjaard loopt. Iedere keer een leuk weerzien.

Het gaat niet allemaal even probleemloos. Ik kreeg, kort nadat ik de vorige keer schreef, last van mijn linkerbeen. Een paar dagen erg veel pijn. Mijn camino familie nam mij op sleeptouw. Een paar dagen rustig aan gelopen, wat kortere afstanden. Daarna was de vrouw van het Spaanse echtpaar aan de beurt, ook zij kreeg problemen met een voet. Daarna begon mijn andere been. En dat is nog steeds niet helemaal over. Dit begon kort voor Salamanca.

Eén dag ben ik een stukje met de bus gegaan, om mijn been rust te gunnen. Daardoor één dag eerder in Salamanca. Wat ik toen nog niet wist, maar waar ik later die dag achterkwam: Het had 2 nachten en 1 dag aan één stuk door geregend, die ochtend hadden we 5 á 10 centimeter sneeuw. Ik vertrok een stukje met de bus. Maar ´s avonds in de herberg bleek dat de groep met wie ik de avond ervoor in de herberg had gezeten was gaan lopen en na 2 uur lopen moest terug keren. Het water in de rivier was manshoog gestegen en daar konden zij niet door. Ook zij hebben dat stuk met de bus moeten doen. Dat was een troost, die paar uur lopen had ik mij bespaard en mijn been dus rust kunnen geven.

De dag ervoor, toen het zo enorm regende, moesten we ook al een rivier door. Het water stond te hoog om zo doorheen te gaan. Dus wat doe je dan; sokken en schoenen uit, broek uit, sandalen aan, schoenen om m´n nek geknoopt en toen het water in. IJs en ijskoud! Er stond een behoorlijke stroming en met je rugzak ben je toch al enigszins uit balans. Maar ik ben met alles droog naar de overkant gekomen.

In Salamanca ontmoette ik mijn ouders, die het laatste stuk met mij mee lopen. Inmiddels hebben we er samen al 100 kilometer op zitten.

Het landschap was in het begin afwisselender dan dat het nu is. Het is al 2 weken, bijna continue, een uitgestrekt landschap. Licht glooiend. Af en toe moet je een wat hogere top over en is er meer afwisseling in het landschap. Voor de mensen die de Camino Francais gelopen hebben, het is vergelijkbaar met de Meseta (de Spaanse hoogvlakte in Noord Spanje)

Nog 100 kilometer naar Astorga, dan kom ik weer op vertrouwd terrein. De Camino Francais. Dan sluit mijn route aan op de route die ik 3 jaar geleden liep.

Mijn volgende bericht zal ik schrijven als ik Santiago heb bereikt. Duim maar voor me dat mijn benen het volhouden!

1. Samen aan de afwas in het klooster.

2. Keer op keer genieten van de zonsopkomsten.

3. Stuwmeer na Casar de Cácares.

4. Opgepast, overstekende pelgrims!

5 en 6. De boog en opgravingen bij Cápara.

7. Wegen veranderen in rivieren.

8. En rivieren moeten doorwaad worden.

9. Salamanca.

10. Prachtige wolkenluchten.

11. Kleine herbergen in authentieke dorpjes.

12. Dagboeken worden dagelijks bijgewerkt.

13. Avondpicknick op de kamer.

14. Onze schaduw reist altijd met ons mee.

15. Eindeloze vlakten en horizonten.

16. Wachten op de sleutel van de herberg.

17. Schapenkuddes kom je regelmatig tegen.

Sponsorbedragen kunnen worden overgemaakt op rekeningnummer 12.17.74.228 t.n.v. Be More te Nijmegen met als omschrijving “vrijwilliger Monika Rietveld”.

" (Bijna) 300 kilometer gelopen"

Thu, 03 Apr 08 18:49:09 +0200

Goede vrijdag, 21 maart, vertrok ik samen met Esther (mijn dochter) naar Sevilla. We maakten daar samen een stukje van de "Semana Santa" mee, waar in processies grote tableaus (pasas) worden gedragen door mannen met voorstellingen over het lijden van Jezus en over Maria. Heel indrukwekkend om mee te maken (foto´s volgen als ik thuis ben). Ook ontmoetten we die vrijdag Hans, zijn vrouw Hilde en hun dochter met vriend nog die ook in Sevilla waren. Hans zou de volgende dag starten met de "Via de la Plata". Esther en ik hadden een heerlijk weekend samen in Sevilla.

Paasmaandag ging ik van start, Esther zou later die dag terug vliegen. Esther liep mee tot de brug die ik over moest om de stad uit te lopen. Dat was even een brok in de keel, om haar daar te laten en zo weg te lopen. Het was mooi weer en de tocht verliep voorspoedig. Tot nu toe heb ik nog geen druppel regen gehad. De eerste 2 dagen waren erg warm, daarna werd het beduidend koeler. Maar sinds een paar dagen is het hier heel heet. ´s Middags tussen de 25 en 30 graden. Dat betekent zo vroeg mogelijk starten en dan begin van de middag stoppen. De eerste week heb ik bijna geen pelgrims ontmoet, sliep ik veel in hostels. Als ik in dorpjes vroeg naar de herberg kreeg ik als antwoord "el alberge es cerrado" de alberge is gesloten. Dus het contact wat ik dan tegenkwam was zeer aangenaam, maar kortstondig. Inmiddels loop ik sinds een paar dagen met een groepje op. Tenminste, lopen doe ik meestal alleen maar we ontmoeten elkaar onderweg of in de herberg cq klooster. Het landschap is mooi en afwisselend. De sinaasappels pluk je hier zo van de bomen en elke dag heeft zijn eigen thema. Ik heb dagen gehad van heel veel bloemen, dagen van kurkeiken (die gestroopt zijn) dagen van olijfboomgaarden, dagen van wijngaarden en gisteren was de dag van het concert: ´s ochtends werd ik urenlang begeleid door koeienbellen en ´s middags urenlang door krekels. De eerste dagen was het spannend of mijn voeten het goed zouden doen (2 jaar geleden moest ik van een wandelvakantie terugkeren met blessures aan mijn voeten) maar inmiddels heb ik er volop vertrouwen in, al moet ik oppassen met te lange loopdagen. Gemiddeld loop ik 25 kilometer per dag. Morgen hoop ik door Cácares te gaan, de grootste stad van de extremadura. Dan passeer ik ook de grens van 300 kilometer lopen, al bijn 1/3 van de tocht gelopen. Het is volop genieten, af en toe ook best heel pittig.

Verder kan ik jullie vertellen dat er inmiddels ca 2000 euro in mijn potje bij BeMore zit. Allen hartelijk dank hiervoor!

1. Uit eten met Esther, Hans, Hilde en hun dochter met vriend in Sevilla. Hans vertrekt 2 dagen eerder dan ik.

2. Volop sinaasappelbomen.

3,4 en 5. De processies.

6.Afscheid in Sevilla.

7. Volop bloeiende struiken langs de route.

8. Ooievaarsnesten op elke kerk.

9. Mijn schaduw loopt altijd met mij mee.

10. The road ahead is empty...

11. Slachten gebeurt gewoon in de garage.

12. Velden vol orchideeën.

13. De eenzame wandelaar.

14. Tempel van Diana in Mérida.

15. Gestroopte kurkeik.

16. De opgestapelde, verzamelde kurk.

Sponsorbedragen kunnen worden overgemaakt op rekeningnummer 12.17.74.228 t.n.v. Be More te Nijmegen met als omschrijving “vrijwilliger Monika Rietveld”.

"Lopen voor Zuid Afrika"

Wed, 19 Mar 08 14:59:17 +0100

Mijn rugzak staat gepakt (al een week) en de schoenen zijn opnieuw ingevet. Vrijdagochtend rond kwart over 8 hoop ik de deur van mijn huis achter mij dicht te trekken en, Deo Volente, daar in de laatste week van mei weer terug te keren. Zo’n 1000 kilometer lopen voor de boeg, gesponsord worden voor het project in Zuid Afrika waar ik komend najaar 3 maanden hoop te gaan werken. Zo, genieten en plezier te verenigen met het hogere doel. Ik ben er klaar voor.

Fysiek; de laatste maanden regelmatig getraind. Wandeldagen en wandelweekenden met familie en Camino vrienden. Veel plezier en intense gesprekken onderweg. De spieren in mijn voeten reageren af en toe wat weerbarstig, maar ik hoop dat ze mee zullen blijven buigen onderweg.

Mentaal; de laatste weken ben ik aan het afronden geweest. In en om huis is alles verzorgd. De CV ketel die het begaf is weer gerepareerd en de verstopte afvoer die afgelopen weekend op zolder lekkage gaf is ontstopt. Bij het Nederlands Genootschap van Sint Jacob laat ik de administratie bijgewerkt achter, voor zover als mogelijk. Mijn aandeel in het programma 2008/2009 van Vorming&Toerusting is rond. De kopij is ingeleverd. De diensten in de “Stille Week” zijn mee voorbereid en in volle gang. De reis naar binnen is gestart. Het is een mooie tijd om in te vertrekken. De tijd onderweg naar Pasen. Het mee voorbereiden van deze “Stille Week” en het beleven van de Vesperdiensten onderga ik heel intens. De studiegroep van afgelopen zaterdag en de Zikr’s van afgelopen zondag intensiveren dit gevoel. Kruisweg, kruiswerking in het leven. Pas bij de volle aanvaarding van alles wat zich aandient in het leven, de vreugde en de pijn, kan de opstanding plaats vinden. Zo het opstandingverhaal van Jezus transformeren in je eigen leven.

De laatste week stond in het teken van afscheid nemen. En dan besef ik weer eens ten volle wat een grote groep lieve en warme mensen ik om mij heen heb. Ik neem jullie onderweg allemaal mee in mijn hart!

Sponsor toezeggingen en mensen die al geld hebben overgemaakt. Schilderijen (inmiddels 3) die zijn verkocht waarvan de opbrengst gaat naar mijn project. Bronzen pelgrims, waarvan de winst gaat naar mijn project (zie bijgevoegde foto’s. Te bestellen bij Jan Ligthart j.ligthart1@chello.nl Respectievelijk 4, 7 en 11 cm. hoog. De prijs 40, 75 en 125 euro) en boekverkoop waarvan € 0,50 per verkocht boek wordt gedoneerd. Allen hartelijk dank hiervoor!

En prachtige wensen voor onderweg, een kleine greep:
“Bloei als een bloem, dáár – wáár je ook gaat!”
“Als je één stap naar God gaat komt God 10 stappen naar jou toe en als je lopend naar God gaat komt Hij je tegemoet rennen”
"Veel geluk, innerlijk weten en leiding op je weg"
“Ik wens je van harte een goede reis en sponsoring vanuit het aardse en hemelse”

Als ik in de gelegenheid ben zoek ik onderweg een internetcafé op om jullie op de hoogte te houden.

Monika.

Sponsorbedragen kunnen worden overgemaakt op rekeningnummer 12.17.74.228 t.n.v. Be More te Nijmegen met als omschrijving “vrijwilliger Monika Rietveld”.

"Schilderij"

Thu, 31 Jan 08 11:43:49 +0100

Een bevriend kunstenares, Mieke Brandjes, heeft mij een schilderij aangeboden om te verkopen voor het project waar ik in ga werken. Een prachtig schilderij en een geweldige gift uiteraard! Het schilderij is 50x60x3 cm. En gemaakt met acrylverf. Als je op de foto klikt verschijnt het groter in je scherm en kun je het beter bekijken. Ons voorstel is om het via mijn weblog te veilen. Het startbedrag is € 75,00. Mocht je geïnteresseerd zijn kun je via de reacties op de weblog reageren of mij rechtstreeks mailen. Plaats op de weblog in de rechterkolom bij mailinglist ook je emailadres, dan kan ik aan je terug reageren. Het emailadres is alleen voor mij zichtbaar op een afgeschermde pagina.

"2008, een spannend jaar..."

Tue, 08 Jan 08 22:18:59 +0100

Het jaar 2008 is begonnen en voor mijn gevoel komt de datum van vertrek naar Sevilla, om de "Via de la Plata" te gaan lopen nu rap dichterbij. (21 maart vertrek naar Sevilla en 24 maart start ik met lopen) Inmiddels is ook het trainen weer begonnen. De te lopen afstanden zullen lang zijn 30 á 35 kilometer per dag. Met Camino vrienden heb ik in Frankrijk/België een dag gelopen. Rond de jaarwisseling weer twee maal een stuk van de Franse Jacobsroute gelopen. Het begint weer te kriebelen, te kriebelen op 2 manieren. Allereerst te kriebelen van verlangen. Het verlangen om weer te gaan in de cadans van het lopen, díe vrijheid weer te voelen, die éénheid met de natuur. Maar ook het kriebelen van de spanning. Gaat het ook deze keer weer lukken? Blessures liggen op de loer, de te lopen afstanden zijn langer en zal het ook deze keer weer een fijne ervaring zijn? Deze keer loop ik voor anderen, loop ik een sponsortocht. En dat schept ook verplichtingen. Verplichtingen naar de mensen in Zuid Afrika, waar ik het voor ga doen. En verplichtingen naar mijn sponsoren.

Ik krijg ook steeds vaker de vragen: Hoe kunnen we je sponsoren? en Waarvoor sponsoren we je dan precies?

Hoe?: Je kunt ervoor kiezen me per kilometer te gaan sponsoren ( Sevilla-Santiago de Compostela is ongeveer 1000 kilometer) of je kunt ervoor kiezen om me met een vast bedrag te sponsoren. Hoe dan ook, geld kan worden overgemaakt aan Be More te Nijmegen bankrekeningnummer 12.17.74.228 met de omschrijving Monika Rietveld.

Waarvoor?: Het geld komt dan in een potje voor mijn project The Dream Centre (palliatieve zorg voor Aids patiënten) en ik mag zelf mee beslissen hoe dit geld besteed gaat worden in het ziekenhuis. Via de website van Be More of mijn eigen website kun je zien wat er met je donatie gebeurt. Be More wordt erkend door de belastingdienst, dus je donatie is fiscaal aftrekbaar.

Mijn reiskosten, verblijfkosten en andere kosten die uit deze reis voortvloeien komen voor mijn eigen rekening. Zodat al het geld van mijn sponsoren rechtstreeks ten goede komt aan de patiënten van het ziekenhuis.

Ikzelf voel me heel dankbaar dat ik de kans krijg deze beide dingen te gaan doen. Ik hoop dat jullie me hierin willen steunen. Zowel mentaal als middels een donatatie.

"Dromen"

Tue, 04 Sep 07 21:40:26 +0200

Welkom, leuk dat je mijn weblog bezoekt!
Mijn naam is Monika Rietveld. Ik wil graag als vrijwilliger van Be More in het Dream centre gaan werken. Het Dream centre is een ziekenhuis, dat palliatieve zorg biedt aan AIDS-patiënten, vlakbij Durban in Zuid-Afrika. (Voor meer informatie kijk op de website van Be More). Over een jaar, 1 september 2008, hoop ik daar aan te komen en daar dan 3 maanden te gaan werken.
Als meisje van een jaar of 5 zei ik al dat ik zendingszuster wilde worden. De zendingsdrang is inmiddels verdwenen, maar ik vind het nog steeds heel mooi om wat voor een ander te mogen betekenen. Over een jaar gaat dan die droom van dat kleine meisje waar worden.
Maar in de tussenliggende tijd gaat er nog het één en ander gebeuren: Om voor mijn project geld bij elkaar te verzamelen wil ik een sponsorloop gaan doen. 24 maart 2008 wil ik vanuit Sevilla naar Santiago de Compostela gaan lopen. Een kleine 1000 kilometer. En ik hoop dat veel mensen me willen sponsoren. Het geld wat ik bij elkaar loop wordt voor 100% ingezet in het project waar ik ga helpen. Ik mag zelf meebeslissen in de wijze van besteding. Dus je hoort ook heel direct wat er met je geld gebeurt.
Via mijn weblog kun je van alle ontwikkelingen op de hoogte blijven!